Vanilla Fudge - Vanilla Fudge (1967)

VANILLA FUDGE!!!

het is 1967, pink floyd is bezig met piper at the gates of dawn.

de hardrock moet nog uitgevonden worden!

dan komt vanilla fudge met een geheel eigen sound!!!

de spuwende hammond orgel sound van mark stein is uniek en zeer opzwepend en hard voor die tijd!

*You Keep Me Hangin' On (de beste versie ooit van dit nummer wat een power!)

vanilla fudge hoor thuis in het rijtje van de albums:
- freak out zappa
- piper at the gates of dawn
- vanilla fudge

mensen deze band moet je proberen!

Deze band heeft nooit de krediet gekregen die zij verdienden. Wat een power, wat een balans, geweldige vocale harmonie en dat al in 1967!
Luister vooral naar Keep me hanging on. Carmine op de drums, weergaloos.

Ja dit moet ik ook maar eens gaan zoeken. Ik heb van VF zelf alleen 8 live nummers op een CD, maar dat is een concert uit de jaren ´70 of ´80 of zo met daarbij ook nog irritant ingemixed gejuich. Uitverkoopje voor een paar gulden. Er staan ook nog nummers op van Rare Earth (!), Misschien zet ik t nog wel eens op Mume

Maar het is niet ´the real thing´. Ik ken de studioversie van You Keep me Hangin´ on en ik kan bevestigen dat dat echt een belevenis is. Een van de eerste hardrocknummers.

Deze band heeft echt te veel pretentie. Meer dan een aardig bandje is het niet. Vanilla Fudge heeft echt geen stijl, geen humor en zelfs hun enthousiasme lijkt helemaal geforceerd. Kijk gewoon eens naar beelden van hun live optredens; de zanger lijkt wel voor zichzelf te zingen (of die bizarre basgitarist).
De bandleden zijn ook nog eens superlelijk, evenals hun LP hoezen. En daarbij komt ook nog dat al hun hits cover versies zijn ('Eleanor Rigby' ?! ).
Tja, Vanilla Fudge verdient echt niet meer krediet dan ze nu al krijgen...

dus...
@Bongofurry: die vergelijkingen met Zappa en Pink Floyd zijn toch echt wel te hoog gegrepen hoor .

Ik vind ze nogal lijken op Iron Butterfly, ook de zang, maar een beetje rommeliger.
You Keep Me Hangin' On is wel met veel passie gespeeld en Eleanor Rigby klinkt ook mooi. Maar om deze groep nu enorm op te hemelen vind ik ook niet nodig.
Kan een groep die vooral bekend werd met gecoverde nummers als legendarisch beschouwd worden, ik vind van niet. Bovendien hebben ze ook niet de beste cover van the Beatles gemaakt, dat was Spooky Tooth met I am the Walrus op hun plaat the Last Puff.
Iron Butterfly vind ik een stuk sterker dan deze groep.

Mmm ja, wat een verschillende meningen hier ........

Er zijn natuurlijk de nodige argumenten aan te voeren, maar Vanilla Fudge moet vooral in het juiste histories perspektief geplaatst worden om de band de juiste credits te kunnen geven.
Zij waren toch echt de eerste band die met totaal afwijkende arrangementen van bestaande nummers kwamen en dan hebben we het eerder over "(other) version" dan over "cover" ( want in het laatste geval wordt het originele arrangement gewoon overgenomen ). Vergelijk voor de lol eens Michelle door the Overlanders of Ob-La-Di-Ob-La-Da door Marmelade met de originele Beatles uitvoeringen. Dàt zijn covers !

En dan moet je eens voor de invloed op andere bands die de Fudge had met deze plaat had luisteren naar de eerste platen van Yes, Deep Purple en ( jawel ) Spooky Tooth ......... Zonder deze plaat hadden die bands toch echt heeel anders geklonken denk ik zo maar. De konklusie dat de 1e Vanilla Fudge plaat een klassieker is, is dus in mijn boek volkomen gerechtvaardigd !
Ik zou er graag eens een behoorlijk geremasterde uitgave van in de winkels zien, want op de huidige CD klinkt ze lang niet zo goed als op vinyl en da's toch eigenlijk wel een schande !

Droombolus,
Interessante analyse, mijn compimenten.

Nee hoor, The Kinks hadden al een paar jaar ervoor de aftrap genomen met You really got me en All day and all of the night.

Dat is natuurlijk heel goed mogelijk, The Kinks gebruikten geen hammond.

Wel, ik ken nu Ticket to Ride en het valt niet mee. De gitaar speelt tamelijk hoog - hoger dan Dave Davies, Eric Clapton en Jimi Hendrix. De hammond doet nogal aan The Doors denken. Nee, hardrock kan ik dit niet noemen, daar is het bij lange na niet ruig genoeg voor. Zie voor vroege hardrock ook Purple Haze - dat klinkt toch veel steviger.
Ik kan inderdaad ook horen dat de vroege Deep Purple beïnvloed is geweest. Maar we moeten voor de eerlijkheid wel er bij schrijven dat Deep Purple pas werkelijk veel ging betekenen toen het die invloed afschudde! Zie het Concerto en In Rock - niets meer van VF te bespeuren.
Niettemin is het belang van Vanilla Fudge wel duidelijk, maar toch niet groter dan dat van The Doors en Jefferson Airplane om twee bekende tijdgenoten te noemen. De belangrijkste vernieuwing is de samenzang. Dat zou later het handelsmerk van Uriah Heep worden. Die zongen overigens veel mooier.
Nee, ik laat Vanilla Fudge toch maar aan mij voorbij gaan. Al verander ik misschien van gedachten als iemand me kan uitleggen waarom Ticket to Ride niet representatief is.

Sorry hoor, maar het belang van een band baseren op het luisteren naar 1 nummer is net zoiets als resultaten van een onderzoek baseren op een enkele steekproef. Dat kan gewoon niet .........

En het piep-orgeltje van de Doors vergelijken met een Hammond is net zoiets als een piano vergelijken met een Fender Rhodes, de klankkleur is totaal anders..........

Ik snap eigenlijk ook niet waarom dit invloedrijke album nooit de "beste albums ooit" lijsten haalt. Waarschijnlijk omdat het allemaal covers zijn; maar het is daarmee het wel enige geweldige cover-album dat ik ken. Als ik zo'n lijst mocht maken, zou "Vanilla Fudge" hoog scoren.

Versies van 'You Keep Me Hanging On', 'Ticket To Ride' en 'Bang Bang' zijn voor mij de hoogtepunten.

Deep Purple, en dan met name Jon Lord, heeft er nooit een geheim van gemaakt dat Vanilla Fudge hun grote voorbeeld was en dat ze in hun vroege jaren (en nog daarvoor met Roundabout) erg veel moeite deden de sound van VF te imiteren.

En dat zegt iemand die 39 albums van The Residents een 0,5* heeft gegeven en dus overduidelijk precies hetzelfde heeft gehandeld. Triest hoor.

Ik ga mee in de positieve beoordelingen. Geweldige psychedelische plaat, hoewel het beste nog moest komen met de opvolger.

De Beatles covers overtreffen de originele versies naar mijn bescheiden mening....

The Beat Goes On ? Verklaar je nader Stijn ........

Oh, ik dacht dat Renaissance hun tweede album was.

Nope, da's de derde .......

Deze band heeft een eigen sound vooral vanwege de Hammond-orgel en louter technisch is het wel knap gespeeld maar het klinkt te bombastisch en te pretentieus en vocaal weet het niet altijd te overtuigen. Het zijn bovendien allemaal covers die soms onnodig lang uitgesponnen worden. Soms pakt dat goed uit zoals She's Not There en You Keep Me Hangin'On maar Eleanor Rigby verliest in zulke pompeuze uitvoering alle zeggingskracht. Wel geef ik toe dat deze band ook een plekje in de pophistorie verdiend heeft (als inspirator van Deep Purple).

Ik kende heel deze band niet en nu ik een aantal nummers heb gehoord, ga ik er eens meer beluisteren. Erg gave muziek, waarin ook Near the Beginning uit '69 een album is die ik nog ga luisteren.

Er blijkt dus al een dikke 10 jaar een remaster op de Japanse markt te krijgen te zijn maar voor de westerse wereld blijft WEA op z'n handen zitten, hier kunnen ze er niet zo veel aan verdienen blijkbaar. Ze hebben Sundazed blijkbaar wèl toestemming gegeven om de MONO versie op vinyl uit te geven dus heb ik uit pure frustratie die maar besteld, kan ik tenminste eindelijk weer eens naar dit klassieke werk luisteren zonder ergernis .........

Hij is op de mat geploft ! MONO roels !

Ik heb deze met een andere hoes, maar aan de binnenkant wel de originele hoes. Goede plaat, met alleen maar covers, en sommigen toch heel netjes uitgevoerd (anderen weer wat rommeliger) en een toch wel een heel andere draai aan het origineel gegeven, met een behoorlijke dosis psychedelica eroverheen..Dat DP MK.1 hierdoor beinvloed is geweest, is duidelijk (luister maar eens naar Hey Joe op hun eerste album, of River Deep, Mountain High, die krijgen ook zo'n behandeling) . Ook de vergelijking met Iron Butterfly gaat op.

Prijsstuk is uiteraard de lange uitvoering van You keep me hangin' on. Echt , in mijn oren dan, de beste uitvoering ooit.

Ik heb de gere-masterde versie (alweer een x aantal jaren in bezit), gekocht voor een appel en een ei, uigebracht op een 1 of ander obscuur label, en of deze mono is weet ik eignlijk niet. .

In de Mojo ( een blad wat ik daargaans behoorlijk hoog heb zitten ) staat een obit voor Shadow Morton, de producer van dit fraais die onlangs overleden blijkt te zijn,

Daarin staat dat hij Iron Butterfly's In-A-Gadda-Da-Vida geproduceerd zou hebben ( NOT ) en geen woord over de Fudge. Ik wordt echt heel droevig voor het gebrek aan belangstelling voor deze in mijn ogen baanbrekende band. Heb maar even een gepeperd stukje ingestuurd .......

Helaas heeft Droombolus hier niet op gereageerd. Hij heeft die Residents platen ook allemaal op één dag beoordeeld. Dat ziet er niet echt geloofwaardig uit. Heb maar even een gepeperd stukje geschreven...

Droombolus heeft destijds keurig tekst en verantwoording afgelegd bij een moddereter over zijn motivatie ( en die zag geen enkele reden tot ingrijpen ), maar heeft nu voor den lieve vrede zijn stemmen maar verwijderd.

Ik zat u maar te stangen. Ieder moet voor zich weten waarom hij/zij zich gerechtvaardigd voelt, om een stem uit te brengen. Ik vind The Residents ook ruk.

1967.. Tja. Anno nu zie ik een Indiaas strand voor me, met van die ravepartys die je daar hebt, beetje chillen en loungen. En met een hashpijp erbij natuurlijk, zo gaat dat. Daar past deze muziek wel bij.
Ik vind het album te oud om te waarderen.

Dat hoor je toch?

In die tijd had je veel "electronically created stereo", dus eigenlijk mono maar nep-stereo gemaakt. Ik heb het gevoel, dat dit album ook zo is. Het album al weer een hele tijd niet meer gedraaid, dus ik zal er nog eens goed naar luisteren.

De "Electronically created Stereo" rampen kwamen van platen waar geen Stereo miks van gemaakt was. Elke zichzelf respecterende platenmij liet in die tijd al verschillende miksen voor Stereo en Mono maken. De Zombies gingen bijna failliet omdat ze vergeten waren een Stereo miks van Odessey & Oracle te maken.
Omdat Stereo nog in de kinderschoenen stond ( en de opname apperatuur veel te beperkt was ) klinken de Mono miksen vaak beter. Zo hoor je vaak dat de drums en de bas op 1 spoor terecht kwamen ( omdat er niet genoeg sporen waren werd er een tussenmiks gemaakt ) en dat spoor vervolgens strak op 1 Stereo kanaal gepanorameerd werd ( bijvoorbeeld Aftermath ven de Stoons ).

Bij deze eersteling van de Fudge zijn de zaken in de Stereo miks wat degelijker aangepakt dan dat maar je hoort toch de verschillende instrumenten en zangpartijen net even te veel gepanorameerd in de kanalen gezet waardoor het geheel minder als een eenheid klinkt, minder body heeft en de harde passages niet zo "in your face" zijn als in de Mono miks.

Ha, eindelijk gerechtigheid ! Jon Anderson liet in een interviewtje over verschillende Yes albums in de Uncut van deze maand bij hun eersteling optekenen: "We learned a lot from a band called Vanilla Fudge......"