Vinnie Paz - God of the Serengeti (2012)

Serieus best vet, positief verrast

Precies wat ik er van verwacht had. Staan genoeg knallers op, maar als geheel werkt het niet. Er staan ook heel erg veel matige momenten op deze plaat. Lekker onevenwichtig geheel dus, maar zolang er tracks als Battle Hymn opstaan hoor je mij niet al te veel klagen.

track met immortal technique is echt heel goed, crime library mag er ook zijn.

Last Breath ook goed

Ligt het aan mij of wordt C-Lance steeds beter? You Can't Be Neutral on a Moving Train en Last Breath vind ik in ieder geval beiden erg lekkere beats hebben. Er wordt trouwens ook sterk op gerapt, dat scheelt.

Ik vind deze beter dan het JMT album van vorig jaar. Lekker bij momenten, al geheel vooral teveel van hetzelfde en te lang. Maar best aardig. Daarnaast is dit album op zo'n beetje elk front exact hetzelfde als het andere werk dat Vinnie de laatste paar jaar heeft uitgebracht.

Aardig plaatje maar is toch wat wisselvallig kwa niveau. Ik kan het goed vinden met de mening van R&P.

Eerste tien nummers zijn allemaal lekker, vooral 5 t/m 10. Daarna wordt het iets minder, maar het einde is weer sterk.

Een album. Meer kan ik er niet over zeggen. Zit opzich wel wat leuks bij, maar teveel hetzelfde. Zeker als je in je achterhoofd houdt dat hij vorig jaar een vrijwel identiek album heeft uitgebracht.

Zo heb ik het nog nooit bekeken.

Zeker een goed aantal goeie tracks, geen top album though.

Het is heus aardig. Maar komt deze man nou echt niet op het idee om zijn albums niet zo lang te maken terwijl het allemaal juist zo eentonig is? Als dit 40 minuten had geduurd had ik hier absoluut een voldoende aan kwijt gekund.

De beat van The Turk van Quakers is trouwens hergebruikt in de track 7 Fires of Prophecy. En Cheesesteaks heeft dezelfde sample als Sea Lion van Sage Francis.

En dezelfde als Bird's Eye View van Xzibit

Ik weet niet of jullie het weten, ik het er iig niks over gelezen hier, maar Chris Rivers (a.k.a. Baby Pun), de gastartiest die rapt op Last Breath, is de zoon van Big Pun.

Wist ik inderdaad. Hij komt met een goede verse. Sowieso een van mijn favoriete nummers, C-Lance komt ook met een goede beat namelijk.

Vind dit echt een veel sterker album dan zijn debuut. Vinnie klinkt hongeriger en lijkt er meer plezier in te hebben. Ook de producties zijn veelal van een hoger niveau, wat He$$el al zegt; C-Lance lijkt zijn draai wat beter gevonden te hebben. Er staan hier gewoon erg veel sterke tracks op zoals Slum chemist, Last Breath, Jake LaMotta en You Can't Be Neutral on a Moving Train. Waarvan de laatste toch wel het beste nummer van de plaat is. Jammer van de eerste verse van The Oracle, als die net zo sterk was geweest als de tweede was dat een erg sterk nummer geweest. Niks vernieuwends en geen super hoge kwaliteit, maar het overgrote deel is gewoon hard genieten!

Ooit was Vinnie Paz een gevierd en meer dan relevant hiphopartiest. Hij is de frontman van Jedi Mind Tricks, in het vorige decennium één van de meest spraakmakende undergroundgroepen, en oprichter van het collectief Army of the Pharaohs. Het is door dit rijke verleden dat hij tot op de dag van vandaag op de nodige aandacht kan rekenen, ondanks dat alles van zijn hand al jaren op zo'n beetje elk front hetzelfde klinkt. Op zijn tweede soloalbum God of the Serengeti is dit helaas niet veel anders.

Lees mijn recensie hier verder op Hiphopleeft.

Eigenlijk (bijna) hetzelfde verhaal als Season of the Assassin: een aantal erg sterke tracks, een aantal goede/aardige tracks, maar teveel tracks die gewoon niet of amper boeien. Nummers als Shadow of the Guillotine, Last Breath, Battle Hymn (voornamelijk door de raps, beat is wel aardig maar niet top of zo) en You Can't Be Neutral on a Moving Train zijn imo gewoon sterk, maar helaas zijn er dus niet genoeg tracks van dit niveau. Paz rapt op hetzelfde niveau als de laatste jaren: redelijk doch eentonig, al kan ik altijd wel naar hem luisteren. Gastartiesten zijn wisselvallig: Q-Unique, Chris Rivers, de mannen van AotP en uiteraard R.A. leveren de beste verses af, Ill Bill en Slaine hebben aardige verses maar kunnen beter, Tragedy heeft een aardig gastoptreden; daarentegen kan Immortal Technique beter dan dat ie hier laat horen, blijft Blaq Poet een uitermate beperkte rapper en komen de mannen van Mobb Deep, zoals vrijwel altijd de afgelopen jaren, ongeïnspireerd over.

3*

Wel leuk dat Battle Hymn ook echt een vervolg is van Battle Cry: de tracktitel, Paz die zich tussen de verses door laat horen en ook de volgorde van rappers is hetzelfde als in Battle Cry, alleen dan Jus Allah i.p.v. Des Devious en nieuweling Blacastan i.p.v. Chief Kamachi. Beat is natuurlijk wel totaal anders.

Vinnie lijkt zichzelf weer een beetje gevonden te hebben en haalt een constant niveau op dit album. (Op de track met Mobb Deep na dan) Ondanks dat het al lang niet meer het niveau is dat hij haalde op de classic JMT albums blijft Vinnie toch altijd een vermakelijke rapper.

Dit album heb ik op vinyl gekocht bij het optreden van Ill bill / Vinnie Paz en consorten in de Melkweg, december 2012.

Heel dik album, er staan inderdaad wat nummers op die ik zelf iets minder goed vind, voornamelijk door vocalen, maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Ik vind dat Vinnie Paz een verfrissende weg is ingegaan. Season of the Assassin is wat donkerder en harder, en nog eenzelfde album was denk ik teveel van het goede geweest. De beats op deze plaat zijn naar mijn idee echt fresh. Battle Hymn is de grootste jam op het album, iedere keer als Celph Titled zijn rap inzet (out of the blue gewoon echt) krijg ik een smile op mijn gezicht.

Dik dik album. Beter zulke artiesten

En hoe je het ook wendt of keert, rolt of draait, The Oracle blijft wel gewoon kei- en keihard Wat een beat. Bovendien blijf ik een zwak houden voor Vinnies stem.

Na Season Of The Assassin uit 2010 pas het tweede soloalbum van Vinnie Paz. Dat album was niet heel erg sterk maar wel oké; deze is iets beter. De vele gastrappers dragen bij aan de variatie en Paz is goed bij stem, dus niet al te schreeuwerig. Verder veel vette beats en de gebruikelijke stoere teksten. Met zijn 18 tracks wel aan de te lange kant, iets waar veel hiphop-albums momenteel last van hebben.

Vinnie Pee Pee.