Moon Safari - Lover's End Pt. III: Skellefteå Serenade (2012)

Met recht een Pt. III, de thema's van Lover's End komen ruimschoots terug in deze track.

Op zich dus een aanrader voor de Moon Safari-fan, al vraag ik me wel af waarom ze niet gewoon hadden kunnen wachten tot ze weer een vol album aan materiaal hadden. Het zal per persoon verschillen maar ik zet dit soort korte albums maar zelden op...

Weer een zeer mooi nummer van Moon Safari dat, net als bij Other Half Of The Sky, langzaam op gang komt, maar daarna uitbloeit tot een blinker waarbij de verschillende passages en solos je om de oren vliegen . De muziek vloeit naar mijn gevoel een beetje abrupt in elkaar over, maar verder dan dat is er helemaal niks op aan te merken. Ook leuk zijn de aangepaste bekende stukjes van songs uit hun vorig album om het allemaal een beetje samenhangend te maken.

Zelf ben ik er overigens helemaal niet vies van dat ze één nummer van ruim 24 minuten uitbrengen, wat al een goede lengte is voor een EP. Aan dat nieuwe album zijn ze voor zover ik weet bezig, dus om dit als 'appetizer' vooraf te krijgen kan ik alleen als positief ervaren. En aangezien hun albums tot nu toe thematisch zijn geweest, zou dit nummer op hun toekomstige LP er waarschijnlijk niet eens goed in passen. Gewoon een leuke bonus dus.

Dit nummer werd ook onlangs gespeeld in De Boerderij in Zoetermeer. Toen Lovers End als album uitkwam mistte de groep eigenlijk nog een episch slotstuk, dat is dus Pt III geworden. Wederom een symfonisch spektakelstuk waar MS echt het monopolie op heeft. Ik hoop serieus dat de volgende cd wat langer op zich laat wachten want voorlopig kan ik met hun oeuvre nog wel even vooruit.

Dit blijft toch echt wel het beste dat deze fantastische groep ooit gemaakt heeft - en al het andere werk is ook van topniveau. Wat een vreugde vloeit hieruit, hoewel hun onderwerpen in het algemeen baden in nostalgie, verlies en heftige emoties. Een perfect zomers plaatje vol avontuur. Eén van de weinige platen die ik echt 6 of 7 sterren wil geven. Verveelt absoluut nooit, klinkt ongelofelijk fris, het spelplezier spat ervan af en het luisterplezier is zo mogelijk nog groter. All hail Moon Safari! Met hen alleen al is de toekomst van de symfonische pop/prog verzekerd.