Philip Glass - Solo Piano (1989)
mijn stem
143 stemmen
0
geplaatst: 14 april 2018, 16:05 uur
Was Philip Glass eigenlijk de eerste met dit type minimalistische pianomuziek ? Ik heb het idee dat hij echt héél veel navolging heeft gekregen, niet in het minst uit de scorehoek. Zowel qua spel als klankkleur.
Invloedrijk dus zeker, maar helaas ben ik daardoor minder geneigd om dit als een geniaal album te zien. Veel van die navolging heeft namelijk vergelijkbare kwaliteit opgeleverd. Weet niet of het vloeken in de kerk van Glass fans is, maar ik vind bijvoorbeeld het gelijknamige album van Gonzales een stuk leuker.
Hoewel zoiets als 'Mad Rush' wel erg mooi in elkaar steekt.
Dit is wel een leuk weetje
Eén van mijn favoriete boeken. Zal het in mijn achterhoofd houden bij een volgende luisterbeurt.
Invloedrijk dus zeker, maar helaas ben ik daardoor minder geneigd om dit als een geniaal album te zien. Veel van die navolging heeft namelijk vergelijkbare kwaliteit opgeleverd. Weet niet of het vloeken in de kerk van Glass fans is, maar ik vind bijvoorbeeld het gelijknamige album van Gonzales een stuk leuker.
Hoewel zoiets als 'Mad Rush' wel erg mooi in elkaar steekt.
Ozric Spacefolk schreef:
Daarbij zijn de stukken van Methamorphosis gebaseerd op Die Verwandlung van Kafka. Eén van meest intrigerende verhalen, door één van mijn favoriete auteurs. Als je het verhaal kent en laat afspelen in gedachten, terwijl je de muziek luistert, dan gaan de rilling door merg en been.
Daarbij zijn de stukken van Methamorphosis gebaseerd op Die Verwandlung van Kafka. Eén van meest intrigerende verhalen, door één van mijn favoriete auteurs. Als je het verhaal kent en laat afspelen in gedachten, terwijl je de muziek luistert, dan gaan de rilling door merg en been.
Dit is wel een leuk weetje
Eén van mijn favoriete boeken. Zal het in mijn achterhoofd houden bij een volgende luisterbeurt.
1
geplaatst: 18 september 2020, 16:54 uur
Philip de man van Glass, ik heb zijn naam uiteraard wel eens horen vallen, ik ken indirect zijn werk via verschillende film soundtracks en ik weet dat de minimalistische composities van deze Amerikaanse pianist van hoog aanzien mogen genieten. Philip had zich echter nog nooit fatsoenlijk aan mij voorgesteld, gelukkig brengt Snoeperd ons nu samen.
Inderdaad een leuk gegeven dat de eerste vijf nummer geïnspireerd zijn op het intrigerende werk van Kafka met dezelfde naam. Glass laat door het vijfdelige stuk dezelfde liedstructuren steeds weet terugkeren, waardoor de passages roteren rond deze vooraf bepaalde uitgangspunten, waar vervolgens op verschillende doch minimale wijze van af wordt geweken. De verschillende delen zijn als een spiegelbeelden van elkaar, maar steeds weer net vanuit een andere hoek bekeken. Het hypnotiserende karakter van de continue herhaling wordt door Glass frappant in stelling gebracht, het speelt sterk in op je onderbewustzijn.
Mad Rush is een tour de force, een aantrekkelijke, diepgaande compositie met een dynamisch karakter. Het nummer voelt krachtig met majestueuze melodieën. Het vangt goed de ambiance van de voorgaande nummers in een relatief compactere vorm. Wat mij betreft het essentiële nummer op dit album.
De nummers vloeien sterk voort, maar er zit vrij weinig variatie tussen de composities van de Metamorphosis piano suite en alhoewel ik mij er bewust van ben dat dit een groot onderdeel is van de visie van Glass op muziek, weet het mij bij meerdere luisterbeurten op den duur toch steeds minder te prikkelen. Ik mij ook iets verder verdiept in de muziek van Glass en de muziek behorende bij Koyaanisqatsi en Glasswork van een luisterbeurt voorzien, waarbij ik de conclusie trok dat ik toch iets meer aangetrokken word door het werk van Glass in je vroege jaren 80, voor mij compositioneel een stukje uitdagender.
De muziek van Glass moet je echt grijpen en alhoewel ik heb geleerd dat heer Glass hier zeker toe in staat is en ik zeer kan genieten van dit album, ben ik er (nog) niet totaal verliefd op geworden.
Inderdaad een leuk gegeven dat de eerste vijf nummer geïnspireerd zijn op het intrigerende werk van Kafka met dezelfde naam. Glass laat door het vijfdelige stuk dezelfde liedstructuren steeds weet terugkeren, waardoor de passages roteren rond deze vooraf bepaalde uitgangspunten, waar vervolgens op verschillende doch minimale wijze van af wordt geweken. De verschillende delen zijn als een spiegelbeelden van elkaar, maar steeds weer net vanuit een andere hoek bekeken. Het hypnotiserende karakter van de continue herhaling wordt door Glass frappant in stelling gebracht, het speelt sterk in op je onderbewustzijn.
Mad Rush is een tour de force, een aantrekkelijke, diepgaande compositie met een dynamisch karakter. Het nummer voelt krachtig met majestueuze melodieën. Het vangt goed de ambiance van de voorgaande nummers in een relatief compactere vorm. Wat mij betreft het essentiële nummer op dit album.
De nummers vloeien sterk voort, maar er zit vrij weinig variatie tussen de composities van de Metamorphosis piano suite en alhoewel ik mij er bewust van ben dat dit een groot onderdeel is van de visie van Glass op muziek, weet het mij bij meerdere luisterbeurten op den duur toch steeds minder te prikkelen. Ik mij ook iets verder verdiept in de muziek van Glass en de muziek behorende bij Koyaanisqatsi en Glasswork van een luisterbeurt voorzien, waarbij ik de conclusie trok dat ik toch iets meer aangetrokken word door het werk van Glass in je vroege jaren 80, voor mij compositioneel een stukje uitdagender.
De muziek van Glass moet je echt grijpen en alhoewel ik heb geleerd dat heer Glass hier zeker toe in staat is en ik zeer kan genieten van dit album, ben ik er (nog) niet totaal verliefd op geworden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.