Shining - Redefining Darkness (2012)

Het Zweedse Shining is er dan toch in geslaagd een plaat te maken die me niet echt weet te bekoren. ‘Redefining Darkness’ is de plaat waarin men wat de titel betreft afstapt van de nummering, en is het ook een kentering? Neen, eerder een vervolg op een eerder ingezet procedé.

Met ‘Halmstad’ en ‘Klagopsalmer’was Shining namelijk op het hoogtepunt van hun kunnen gekomen, en daarna kunnen er zich (merendeels) twee verschillende scenario’s voordoen. Scenario 1: de band slaat een nieuwe weg in, en blijft hoge toppen scheren, enkel op ander terrein. Scenario 2: de band houdt vast aan die geperfectioneerde stijl, en wordt een karikatuur, een schim van zichzelf. De meeste bands/artiesten kiezen helaas voor het tweede scenario, zo ook Shining, blijkt nu.

De weg die de Zweden gekozen hebben door het inblikken van ‘Född Förlorare’, wordt nu verdergezet op ‘Redefining Darkness’. Ik zal maar meteen met de sterke passages beginnen. De openingsriff van ‘Du, Mitt Konstverk’ is er eentje zoals ik ze graag hoor. Clean geproducet, maar toch wel diabolisch genoeg om één en ander los te weken. Dat doet het gebruikelijke piano-intermezzo, ‘Det Stora Grå’, hoe voorspelbaar dit ondertussen ook is geworden, ook wel. Maar ik heb ze al beter en dieper gehoord.

Een ander pluspunt, en iets wat ik uiteindelijk toch wel een beetje als ontwikkeling zie, is de jazzy bijklank van ‘The Ghastly Silence’. Daartegenover staat dan wel weer het feit dat die “creepy” sound me iets te veel doet denken aan de score van de film ’28 Weeks Later’ (voorganger ’28 Days Later’ heb ik niet gekeken, ik weet dus niet of daar dezelfde muzikale thema’s gebruikt worden). En ook de stukken met cleane vocalen klinken ontzettend cheesy. De jazz redt het nummer dus wel van de volledige ondergang.

Eigenlijk is de afsluiter gewoon het beste nummer. Die maakt de plaat, samen met de al eerder aangehaalde passages, uiteindelijk toch de moeite waard. Het is mooi dat deze band zo productief is, maar een beetje meer originaliteit moedig ik zeker aan. Nu lijkt het alsof ze hun hoekje gevonden hebben, en daar niet meer uitkomen. Akkoord, puur kwalitatief gezien is het goed, zeer goed zelfs, en op de productie is in principe niets aan te merken, maar laat dat nou net het probleem zijn. Het komt ook niet bepaald overeen met hun imago; bij een band die automutilatie verheerlijkt, en zulke gestoorde video’s als diegene die deze plaat inluidde, online zet, heb je toch meestal het gedacht dat dit vuige klereherrie is, geen te schoon geproduceerde black metal.

3 sterren