The Dukes of Stratosphear - Chips from the Chocolate Fireball (1987)

Inderdaad een meesterwerk. Alles van dit album is qua stijl bij elkaar gejat van bekende jaren '60 groepen als The Beach Boys, The Byrds, The Kinks, The Beatles en weet ik het allemaal wat nog meer. Gelukkig weten de heren van XTC de nummers wel een eigen smoel te geven. Het laatste nummer had bijvoorbeeld zo op Pet Sounds kunnen staan, maar stiekem is het veel beter dan het meeste wat op die ietwat overschatte plaat staat.

Voor iedereen die houdt van psychedelische popmuziek is dit een must-hear.

4,5*

Ik ben het helemaal eens met de voorgaande berichten. Bij het beluisteren van dit album onderga je een geweldige neo-psychedelische trip. Met de tracks van '25 O'Clock' wordt op een heerlijke wijze voortgeborduurd op de al eerder genoemde zestigerjaren bands, waarbij de eerste albums van David Bowie en Pink Floyd, in de Syd Barrett periode, zeker niet mogen worden vergeten. De sfeer is erg goed getroffen en wordt bereikt met de composities, teksten en effecten en gelukkig niet gesimuleerd door de geluidskwaliteit 20 jaar of meer terug te draaien. Vanaf nummer 7, het eerste dat afkomstig is van 'Psonic Psunspot', is het nog maar de vraag of ik het album helemaal af zal luisteren. De klankkleur en de melodieën van Sir John Johns' zang zijn weer onmiskenbaar die van Andy Partridge en de nummers van deze plaathelft hadden net zo goed van de latere XTC albums afkomstig kunnen zijn. De toevoeging van wat gekunstelde overgangen tussen de nummers zie ik als een mislukte poging om nog in de buurt van het niveau van het eerste Dukes-album te komen. Maar we mogen zeker niet treuren, want naast minstens 7 vette tracks, zal dit uitstapje ook een positieve invloed op het latere XTC werk hebben gehad.