Gary Clark Jr. - Blak and Blu (2012)

Naast de recentste van The Black Keys heeft hij het afgelopen jaar ongetwijfeld ook Channel Orange aangeschaft. Gary Clark Jr. heeft geen ooglappen op en weet, ondanks zijn terugkijkend bluesgeluid, wat er gaande is in het huidige muziekwereldje. Het is altijd mooi als een artiest zich vanuit gevarieerde hoeken kan laten inspireren, het ware talent zit echter in de verzoening van die verschillende referenties, om je eigen geluid duidelijk vorm te geven. Op dat vlak wordt het groen achter de oren van deze artiest zichtbaar.

Blak and Blu is opgebouwd uit brokstukken hippe r&b-funk, retrosoul en uitgesponnen bluesrock, maar er is geen lijm die het geheel in stand houdt. Genoeg brokken hebben voldoende te bieden om het album toch niet meteen links te leggen. Zo knalt de soulvolle bluesopener Ain’t Messin’ ‘Round er lekker in en wordt het titelnummer tof en modern uitgewerkt zonder zijn traditionele waarden te omzeilen. Het energiepeil van deze muziek zit grotendeels goed. De nummers apart beschouwd zitten ook prima in elkaar, maar zijn vaak net niet sterk genoeg om een vuist te maken. De nummers die de 5 minuten overschrijden laten daarbij een beetje te veel van het goede horen, met een gitaarsolo te lang of de drumbeat te langdradig. Het album mist duidelijk een goed plan, waardoor de songs niet optimaal uitgewerkt zijn en het album bovendien de songs niet optimaal tot hun recht laat komen. Twee belangrijke punten die het overduidelijke talent van Gary Clark Jr. niet overduidelijk laten overkomen.

Qua pure songwriting zit het best goed met de man, maar zijn verschillende invloeden werken op Blak and Blu tegen hem. Het blijft mooi om je vanuit gevarieerde hoeken te laten inspireren, maar om een allegaartje te voorkomen moeten er keuzes gemaakt worden. Niet om een artiest in een hokje te kunnen steken, laat dat duidelijk zijn, maar gewoon om een consistenter album te bekomen. Gary Clark Jr. heeft de goede bouwstenen, het is de constructie die wat te wensen overlaat.

Op "Blak and Blu" laat Gary Clark Jr. een veelzijdig en gevarieerd en uitgewaaierd geluid horen. Je kunt dit interpreteren als wispelturig, wisselvallig of inconsistent, maar ik zie dat toch echt anders. Laat ik voorop stellen dat de gitaargedreven nummers echt mijn voorkeur genieten. Maar ik beschouw de uitstapjes naar de soul, R&B en hip-hop als de rustpuntjes tussen al het gitaargeweld door. Want gitaarspelen, dat kan Gary Clark Jr. De opener "Ain't Messin' 'Round" en met name het tweede nummer "When My Train Pulls In" zijn direct raak. Wat een energie en wat een gruwelijk vet gitaargeluid. De vergelijkingen met Jimi Hendrix zijn al gemaakt en ik moet zeggen dat zijn gitaargeluid wel iets heeft van dat gruizige en rauwe van Hendrix. Ondanks dat Clark geweldig speelt, vind ik Hendrix toch echt wel van een andere orde. Op "Third Stone from the Sun/If You Love me Like You Say" eert hij op een respectvolle wijze de meester. Na een paar keer luisteren van "Blak and Blu" moet ik gewoon vaststellen dat Gary Clark Jr. de blues heeft versneden naar zijn eigen maatstaven, er een flinke portie rock aan heeft toegevoegd, en er af en toe een sausje van soul, R&B en hip-hop overheen giet. Deze mengelmoes smaakt dus heerlijk.

Na het horen van het schitterende nummer 'When my train pulls in' heb ik meteen de hele cd maar op de gok besteld. Iets wat ik niet vaak doe op basis van één nummer maar ik was echt laaiend enthiousiast. Iemand die zo'n heerlijk stuk bluesrock ten gehore kan brengen kan geen slechte cd uitbrengen. Maar helaas... na het hele album gehoord te hebben op Youtube heb ik mijn bestelling toch maar weer geannuleerd.
Op de nummers 'When my train pulls in' en 'Bright Lights' na vind ik als blues/rock liefhebber hier helemaal geen zak aan. Ok, het nummer 'Numb' heeft ook nog wel een heerlijke riff maar voor de rest krijg je veel te veel soulachtig geslijm en zelfs mierzoete R&B voor je kiezen met als absoluut dieptepunt het nummer 'Things are changing', wat zo van een kwijlbak als R. Kelly afkomstig had kunnen zijn.

Een veelzijdige artiest artiest met onmiskenbare talenten. Dat is Gary Clark toch zeker wel en ik kijk uit naar meer van zijn blues(rock) werkjes, maar dit album is als geheel veel te mager voor een bluesrock liefhebber als ik. De variatie aan stijlen mixt ook voor geen meter als je het mij vraagt.

2,5*

Gary Clark Jr. is een veelzijdig muzikant, dat laat hij hier wel zien. Hij springt van de tak op de tak in zijn album. Van anti-glazuur R&B zoals Please Come Home tot lompe fuzz beukers zoals een nummer als Numb. Hij probeert van alles uit. Dit is op te vatten als veelzijdig, afwisselend. Persoonlijk zie ik het meer als gebrek aan lijn in het album en is het meer een verzameling van liedjes. Aan de andere kant laat hij veel kanten van zichzelf zien en ben ik er van overtuigd dat hij een erg goed album kan maken, maar dat is deze niet.

Erg wisselende reacties op dit album en ik kan dat wel begrijpen. Clark Jr. laat verschillende stijlen horen, weliswaar altijd met de blues als basis, die nog niet helemaal als geheel klinken. Soms zijn de overgangen wel erg groot, zoals van Numb naar Please Come Home. Hier is zeker nog de nodige verbetering te halen.
Toch vind ik dit een zeer goed album, omdat ik alle nummers goed tot zeer goed vind en Clark Jr. is een geweldig gitarist. Dat laat hij gelukkig in veel nummers wel horen. Ja, zelfs The Life vind ik best goed te pruimen. Gary Clark Jr. valt te prijzen omdat hij een hedendaagse interpretatie van de blues geeft. Wat ik wel hoop is dat hij niet dezelfde fout als John Mayer gaat maken, namelijk voor de makkelijke weg kiezen en zijn stijl steeds meer richting nummers als The Life en You Saved Me gaat verplaatsen. Dat zou zeer jammer zijn en een verkwisting van zijn talenten. Ik hoop maar dat hij dat niet doet en dan zouden zijn volgende albums wel eens nog beter kunnen worden dan deze.