Redman - Doc's da Name 2000 (1998)

Redman heeft nooit een downfall gekend.

Als er iets wel over Redman te zeggen valt is dat hij nooit zijn roots heeft verloren: funky, grappige, positieve hiphop. Dat doet hij nu nog steeds en dat is ook precies waarom ik hem nog steeds zo waardeer. In de jaren '90 lag binnen het hiphopwereldje de nadruk vooral op het zo stoer mogelijk overkomen. Wie de grootste click met inbegrepen de grootste geweren had kreeg de grootste hoeveelheid respect. Redman had daar schijt aan. Hij onttrok veel meer respect uit wie de grootste blunt kon draaien.

Wiet roken is natuurlijk niet het enige waar Redman het over heeft op dit album. Hij heeft een flinke dosis zelfspot en dat maakt hem tot een van de grappigste rappers ooit.

"I once forgot my momma's birthday and it's tattooed on my arm".

Toegegeven, de teksten zijn niet van een denderend hoog niveau. Over het algemeen wil Redman vooral zijn luisteraar een absurdistisch kijkje in zijn leven geven, waarbij geen enkel stereotype wordt overgeslagen. Zo vindt Liquidasha (president van de Baby Mother Coalition) tijdens de Chickenhead Convention dat baby mommas heus niet altijd de baby fathers om alimentatie hoeven te vragen omdat ze toch al welfare en voedselbonnen inzamelen.

De producties zijn denk ik toch wel het juweeltje van dit album. Erick Sermon levert het leeuwendeel van dit album kale, jolly, funky beats, typerend voor zijn tijd. Persoonlijk heb ik een zwak voor dit soort uitgeklede en getrimde beats. Ook neemt Redman een aantal producties op zich die het niveau van Erick Sermon niet halen, maar voor de kwaliteit en sfeer van het album niets onderdoen.

Dit album is echt een favorietje van me geworden. Hoewel het (begrijpelijk) niet iedereen zal aanspreken, heeft dit album voor mij een plek in mijn top 10 verdiend. 4,5* voor een album wat elke zomer wel een paar keer de revue passeert.