Black Country Communion - Afterglow (2012)

'II' was een van mijn favoriete platen van vorig jaar. Ook zag ik de band op Bospop: wát een perfomance, zelden zo'n goede show gezien! En dan het ongelooflijke werktempo dat deze heren hanteren. Ruim twee jaar geleden had nog niemand van deze groep gehoord, en hier is plaat nummer drie al weer. Helaas is Afterglow een haarfijn voorbeeld van kwantiteit boven kwaliteit. Dat deze plaat vrijwel geen enkele boeiende song bevat is een grote teleurstelling. This Is Your Time vind ik persoonlijk nog heel aardig,maar los daarvan komt Afterglow bij lange na niet in de buurt van zijn voorganger, en zelfs niet van het debuut. Sterker nog, het blijft over de gehele plaat geforceerd zoeken naar intrigerende songs en passages. Ik wachtte tot het kwartje zou vallen. Twee keer luisteren, drie keer, vier, vijf, zes: helemaal niets. Het is een zuur gevoel, het gevoel dat ik ben opgelicht, want deze groep fantastische muzikanten heeft zoveel kwaliteit en talent heeft te bieden. Het komt er hier gewoon niet uit. Afterglow is daarmee voor mij de deceptie van het jaar.

Waar ik bij de vorige twee platen van Black Country Communion moeilijk een keuze kon maken welke ik beter vind, heb ik dat bij "Afterglow" niet. Deze, alweer derde, plaat van Black Country Communion is in mijn ogen hun beste tot nu toe. Op "Afterglow" vallen alle puzzelstukjes op hun plaats en combineert het mijn inziens het beste van debuutplaat "Black Country Communion" en opvolger "2". Waar Glenn Hughes een dikke vinger in de pap heeft als het om het componeren gaat, geeft hij Joe Bonamassa, Derek Sherinian en Jason Bonham ook voldoende ruimte om input te leveren op de liedjes. Het gevoel van een echte bandplaat komt dan ook direct bij me op. Zo hoor ik op "This Is Your Time" en "Midnight Sun" geweldige refreinen die ervoor zorgen dat je deze songs niet meer los kunt laten. Op "Cry Freedom" delen Hughes en Bonamassa de lead vocalen en dat mogen ze wat mij betreft vaker doen. Hun stemmen passen goed bij elkaar en het geeft de muziek nog meer diepgang. Natuurlijk is het gitaarwerk van Joe Bonamassa weer om van te smullen. Met het grootste gemak strooit hij met onweerstaanbare en originele riffs en speelt hij mooie en intense solo's die vooral donker en warm klinken. De laatste vier tracks zijn van ongekende klasse, waar met name "Common Man" er instrumentaal bovenuit steekt. Alle vier de heren laten horen wat ze in huis hebben. Aan het einde van het afsluitende nummer "Crawl" vechten Bonamassa en Sherinian nog een duel uit tussen gitaar en toetsen. Een betere afsluiting kan ik me niet wensen, want "Afterglow" is het voorlopige hoogtepunt van Black Country Communion.

Wat een heerlijke rockplaat is Afterglow! Fantastische productie, geweldige muzikanten en lekkere bluesy hardrocknummers, met als hoogtepunt het heerlijke The Circle. Ik was bij de laatste twee albums van Joe Bonamassa een beetje afgehaakt, maar nu ik dit album en zijn gitaargeluid weer hoor, krijg ik gelijk zin om wat platen van hem uit de kast te halen.