Taj Mahal - Taj Mahal (1968)

Geweldige debut plaat die destijds opviel door de rielekste aanpak die meer naar folk-blues neigt dan naar de in die tijd populaire Chicago Blues. Bovendien leverde Jesse "Indian Ed" Davis gitaar partijen af met hier en daar slechts een heel licht randje vervorming en dat in een tijd die bol stond van extravagante experimenten in gitaar geluid. Door Taj's smaakvolle aanpak en warme karakteristieke stemgeluid blijft deze plaat, ook 40 jaar na dato, zonder problemen overeind.

Eén van mijn doorlopende ergernissen in de muziek is het feit dat Duane Allman slide-gitaar leerde spelen aan de hand van Statesboro Blues van deze Taj Mahal plaat en prakties iedereen er vanuit gaat dat de slide partij op dat nummer gespeeld wordt door Ry Cooder. Fout dus: Ryland P. Cooder - rhythm guitar / Jesse Ed Davis - slide guitar ........ waarvan hierbij nog maar weer eens akte.

Heerlijke rootsy productie, die toch nog steeds fris klinkt. Less is more, want Mahals stem draagt de plaat toch wel (al is bijv. 'Checkin' Up on My Baby' best druk).

Maar waarom hier wereld bij staat? Dat aspect dook pas later op.

Ik ken deze kerel alleen via de Jack Johnson plaat Kokua festival...wel dusdanig mijn interesse gewekt dat ik meer wil horen

Heerlijke Blues plaat met Statesboro Blues en afsluiter The Celebrated Walkin' Blues als favorieten.

Dit gelijknamige debuut van Taj Mahal is een mooie hoor. De blues op ”Taj Mahal” klinkt puur en authentiek. Het gitaarwerk is behoorlijk ingetogen en is een mooie combinatie van akoestisch en elektrisch. Het is nergens vlammend of spectaculair, maar wel bijzonder smaakvol. De blues van Taj Mahal wordt daarnaast doorspekt met invloeden uit de folkmuziek. Hierdoor krijgt het geheel een behoorlijk traditioneel en warm karakter. Ook het mooie harmonicaspel is hier debet aan. Blikvanger vind ik toch wel de fantastische doorleefde stem van Taj Mahal zelf. Een mooie rasp op zijn stembanden zorgen voor een heerlijke beleving. Op dit debuutalbum blijft Taj Mahal behoorlijk dicht bij de traditionele blues. Pas later komen de wereldse en Caribische invloeden om de hoek kijken. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de Taj Mahal uit zijn beginperiode en daarom, en logisch ook, bevalt ”Taj Mahal” me uitermate goed. Heerlijk album.

Het verrast me dat Quentin Tarantino nooit een tune van deze plaat heeft gebruikt. Neem Diving Duck Blues, dit soort gitaarloopjes uit de 60's duiken aan de lopen band op in films van Quentin.

Heerlijke blues plaat, geweldige sound en geregeld behoorlijk funky. De ingehouden gitaren zijn voor mij meestal geen pre maar in dit geval ontstaat er hierdoor de nodige ruimte voor het machtige stemgeluid van Taj.

Lekkere, sprankelende bluesplaat van Taj Mahal, oftewel voluit Henry St. Claire Fredericks, Jr., die wordt bijgestaan door onder andere Ry Cooder. Taj heeft hier 8 straffe songs uitgekozen, en de vertolkingen zijn zonder meer sterk. De plaat heeft zowel dat slepende, zompige van de Mississippi Delta Blues als de vinnigheid van Chicago Blues. Favoriete songs kan ik niet echt opnoemen; het niveau is gewoon constant, constant hoog.

4 sterren

Het is dat dit zo goed ingespeeld is, maar eigenlijk is deze plaat zo slaapverwekkend dat het een onvoldoende rechtvaardigt. Voegt naar mijn inzicht helemaal niks toe aan wat er hiervoor al gemaakt was.

De reactie hierboven kan ik niet begrijpen. De plaat kent een prima productie, de blues wordt degelijk uitgevoerd, Fredericks is een uitstekende zanger en de blues op deze schijf vormt een mooie ode aan de Chicago blues, waarbij The Paul Butterfield Blues Band als referentiekader zou kunnen dienen. Hoewel de songs meer Chicago ademen dan het broeierige zuiden van de VS, herbergen nummers als Leaving Trunk en afsluiter The Celebrated Walkin' Blues wel degelijk dergelijke elementen. Dat een argument zoals hierboven beschreven een reden zou moeten zijn voor een artiest om niet een plaat als deze uit te brengen is natuurlijk kul. Een artiest hoeft niet altijd vernieuwend of inventief bezig te zijn om een liefhebber te kunnen plezieren. Kortom, een heel degelijk debuut waarbij oude blues songs in een fijn jasje worden gestoken, Ry Cooder een deuntje meespeelt en de songs vakmanschap ademen. Hier is weinig mis mee hoor.

Ik speelde Divin' Duck op de Taj manier 30 jaar geleden met een goed draaiende blues-rock band en het was een van onze topnummers. Mijn hart zwelde van gepaste trots toen ik onze versie eens uit een openstaand hotelraam hoorde knallen toen ik met vakantie was op Terschelling .........

Taj Mahal heeft nooit enige credits gekregen voor zijn prima arrangementen uit deze periode. Denk daarbij ook aan She Got The Katy van Nat'chel Blues wat zo overgenomen werd door de Blues Brothers.