Taj Mahal - Taj Mahal (1968)

Dit gelijknamige debuut van Taj Mahal is een mooie hoor. De blues op ”Taj Mahal” klinkt puur en authentiek. Het gitaarwerk is behoorlijk ingetogen en is een mooie combinatie van akoestisch en elektrisch. Het is nergens vlammend of spectaculair, maar wel bijzonder smaakvol. De blues van Taj Mahal wordt daarnaast doorspekt met invloeden uit de folkmuziek. Hierdoor krijgt het geheel een behoorlijk traditioneel en warm karakter. Ook het mooie harmonicaspel is hier debet aan. Blikvanger vind ik toch wel de fantastische doorleefde stem van Taj Mahal zelf. Een mooie rasp op zijn stembanden zorgen voor een heerlijke beleving. Op dit debuutalbum blijft Taj Mahal behoorlijk dicht bij de traditionele blues. Pas later komen de wereldse en Caribische invloeden om de hoek kijken. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de Taj Mahal uit zijn beginperiode en daarom, en logisch ook, bevalt ”Taj Mahal” me uitermate goed. Heerlijk album.

Het is dat dit zo goed ingespeeld is, maar eigenlijk is deze plaat zo slaapverwekkend dat het een onvoldoende rechtvaardigt. Voegt naar mijn inzicht helemaal niks toe aan wat er hiervoor al gemaakt was.