Dio - The Very Beast Of, Vol. 2 (2012)

Speciaal aangeschaft voor de bonusnummers. Alleen daarvoor al was hij zijn (weinige) geld meer dan waard!

Deel 1 van Dio's The Very Beast of verscheen slechts in de VS en Canada, deze tweede wereldwijd. Overwegend een aangename samenvatting van zijn werk vanaf 1996 met de gitaristen Craig Goldy, Tracy G en Doug Aldrich. Over de liedkeuze valt als altijd bij een compilatie te twisten, maar in deze samenstelling werkt het wél. Verhoudingsgewijs klinkt meer uptempo werk dan op de meeste reguliere albums van de groep in deze jaren.

Degenen die deze albums al kennen of zelfs in hun bezit hebben, kunnen hier echter nieuw werk tegenkomen, wat de reden is dat ik deze verzamelaar bespreek.

Allereerst (track 13) klinkt Electra, oorspronkelijk bedoeld voor een deel 2 van Magica, een album dat er door de dood van Ronnie James Dio nooit kwam. Slepend en uiteraard sterk gezongen, in 2010 verschenen op deze boxset.
Track 16 is Metal Will Never Die, een langzaam nummer dat het laatste nummer schijnt te zijn dat de kleine man met de grote longen ooit inzong. Dat meldde destijds zijn neef David "Rock" Feinstein, bekend van diens werk met The Rods, op wiens soloalbum Bitten by the Beast het lied oorspronkelijk verscheen. Het lijkt wel of de microfoon licht overstuurd raakt van de stem van Ronald Padavona.
Feit is dat Feinstein in 1972 de gitarist was op de eerste elpee die de neven uitbrachten, Elf van Elf. Wat hebben ze sindsdien een ontwikkeling doorgebracht, schiet door me heen tijdens het luisteren. De cirkel kwam daarmee rond.

Slotlied The Prisoner of Paradise is vlotter en afkomstig van de Japanse editie van Master of the Moon. Een aangenaam nummer van een aangename compilatie, handig voor degenen die hun collectie met werk van Dio compleet willen hebben.