Elf - Elf (1972)

Leuk plaatje dat Dio fans eigenlik wel moeten hebben

want?

Dit is DIO's eerste echte band.



Voor de hoes moet je't niet doen

Behalve dat het de eerste echte band van Dio is de begeleidingsband vrijwel identiek aan het Rainbow debuut. Het tweede album van Elf was echter beter

Spijtig dat dit album onvindbaar is.

Bij Sounds in Venlo zal het nog wel te krijgen zijn. Zelf heb ik hem een paar jaar geleden aangeschaft bij The Rock online shop

Honky tonk rock, maar op momenten best stevig!
"Gambler Gambler" is zelfs geniaal.
De hoes in inderdaad vreselijk, maar gaaf tegelijkertijd

Is dat zo? Volgens mij heeft hij hiervoor ook de nodige bands gehad. Bands waarmee hij ook platen uitbracht:

Ronnie and the Redcaps ( 2 singles)
Ronnie and the Prophets (officiele elpee "Dio at Domino's" + diverse singles)
The (Electric) Elves (diverse singles)

Een fantastisch album vind ik dit!! Ik kreeg dit album via een vriend van me en ik viel bijna van m'n stoel toen ik het voor het eerst hoorde! Dat Dio dit soort muziek gemaakt heeft wist ik toen niet. Door dit album kreeg ik meer waardering voor de grote kleine man. Totaal anders dan alles wat ik tot dan toe van 'm kende. Dit is heerlijke blues/honky-tonk/boogie rock van de bovenste plank. De stem van Dio is uit duizenden herkenbaar en ook hier zingt ie weer geweldig.

Na de tweede luisterbeurt vind ik dit toch geweldig, een lekker zingende Ronnie James Dio die blijkbaar ook de bass bespeelde. Ik geef er geen zak om dat dit zogezegd veertig jaar oud is, ik heb genoten van dit album.

Uitstekend debuutalbum van ELF.
De beste van de 3 albums

Wat een mooie brok rock and roll is dit toch
Of het aan mijn (begin jaren 90?) CD ligt weet ik niet, maar dit is toch wel een echt harde plaat uit de 70s, veranderd die honky tonk piano niks an.

Waar het precies aan ligt weet ik niet, maar heb deze altijd wat minder gevonden dan die andere twee. Misschien maar eens in de herkansing doen binnenkort.

Ik vind deze dus juist weer beter dan de andere twee.

Lekker album van Elf. Dit lijkt nauwelijks op de muziek die Dio later zou maken. Dit is eerder een soort van plattelandsbarmuziek waarin een meetingelende piano toch veel aandacht voor zich opeist.

Zit ik naar een afspeellijst met Dio nummers te luisteren, hoor ik opeens de riff van Street Fighting Man van de Stones voorbij komen. Blijkt dat het nummer Hoochie Koochie Lady van Elf te zijn (ergens halverwege en aan het einde). Tof gedaan en reden om binnenkort dit hele album eens te luisteren. ik ben een enorme Dio fan, dus dat moest er sowieso eens van komen.

In zijn biografie 'Rainbow in the Dark' (postuum verschenen in 2021) vertelt Ronnie James Dio uitgebreid over zijn eerste jaren op het muziekpad. De trompetlessen die Ronald Padovano (zoals zijn naam in het boek wordt gespeld) kreeg onder toezicht van zijn strenge vader, de aanname van artiestennaam Dio, vernoemd naar een maffiabaas die niet mocht weten dat iemand onder zijn naam zong én dat hij de man (net niet) tegenkwam.

De jaren dat hij getooid met vetkuif met maatje en gitarist Nicky Pantas onder namen als Ronnie Dio and the Red Caps en Ronnie Dio and the Prophets diverse singles uitbracht, hoe neef David 'Rock' Feinstein zich als gitarist aan zijn zijde voegde, regionale tournees met Gene Pitney en de Australische The Easybeats met daarin de latere producers Vanda & Young.

De belevenissen met roadie Igor van wie niemand wist of dat zijn echte naam was, het ongeval onderweg naar huis na een concert waarbij een stomdronken tegenligger Pantas doodreed en hoe onder invloed van toetsenist Doug Thaler de geleidelijke omslag van zwoele pop naar progressievere rock plaatsvond, al bleef dit nog een coverband. De groepsnaam wordt The Electric Elves; 'elves' was door de lengte van de groepsleden namelijk een bijnaam.

Thaler vertrekt nadat deze in woede ontbrandde tegenover Feinstein, die het nummer Stone Cold Fever van Humble Pie als nieuwe cover aandraagt. Ze kijken elkaar verbaasd aan, zo vertelt Dio op p.75, waarna drummer Gary Driscoll de knoop met een "Fuck him!" doorhakt. Welkom nieuwe toetsenist Mickey Lee Soule.

De jaren '70 zijn daar en albums worden belangrijker dan singles. Bovendien zijn ze onder de hoede van de jonge manager Bruce Payne gekomen. Feinstein schrijft het rockende Sit Down Honey en het inmiddels tot Elf herdoopte viertal reageert enthousiast. Als hij bovendien Dixie Lee Junction introduceert, weten ze welke kant het op moet. Dio begint nu ook met liedschrijven en doet dit met Soule. "... my real voice finally came to the fore", schrijft Dio op p. 81, de muziek omschrijvend als "a power trio with honky-tonk piano" (p. 79).

Paynes bekwaamheden als manager brengen hen in contact met Clive Davis, platenbaas bij Columbia. Die krijgt interesse in Elf, zoals hij ook bezig is met de onbekende namen Aerosmith en Bruce Springsteen. Payne krijgt daarbij de kans zich in de VS voor Deep Purple in te zetten.

Als in oktober 1971 hun zanger Ian Gillan met hepatitis in het ziekenhuis belandt en de Amerikaanse tour voor Fireball wordt afgebroken, blijven bassist Roger Glover en drummer Ian Paice nog even in New York, waar ze Elf tweemaal zien optreden. Met de Columbiabaas erbij doet Elf daarna auditie. Een ieder is onder de indruk, een contract wordt getekend en het titelloze debuut opgenomen in Amerika met Glover en Paice als producers.

Als frontman offert Dio zich op om verkleed als elf de hoes op te luisteren. Vervolgens blijft het lange tijd onduidelijk wanneer plaat zal uitkomen, maar enkele weken nadat Elf in juli '72 Deep Purple ziet optreden tijdens de tournee voor Machine Head, landt Elf in de winkels.

De stijlomschrijving van de frontman is treffend. Het is luid, het is boogie, het is swingend en de stem van Dio is gegroeid van croonen naar luid en krachtig. Je zou het met The Faces kunnen vergelijken, de groep met Rod Stewart.

Getuige de credits zijn alle nummers door de vier groepsleden geschreven; het is dankzij het boek dat ik weet dat er eigenlijk twee ingangen voor nieuw materiaal waren: enerzijds Feinstein en anderzijds Dio/Soule. Tegelijkertijd is de stijl uniform op alle nummers: de groep had zijn eigen geluid gevonden. Nog geen teksten over regenbogen of draken, wel over vrouwen en de liefde.

Hoogtepunt is Never More met zijn progressieve opbouw naar een climax. Je hoort in de breaks en de slepende riff die na het ingetogen intro volgt de invloeden van Jethro Tull. Eén van de nummers die Elf coverde was Aqualung), hoor hier hun versie. Zwakke nummers staan er niet op en Dixie Lee Junction is mijn tweede favoriet.

De groep gaat touren. Eerst op three-bill-nights openend voor Fleetwood Mac, waarna Purple de hoofdact is. Ook met Alice Cooper, dan nog een groep en niet de zanger, wordt opgetreden.

Dio's eerste echtgenote Loretta heeft het zwaar met die vaak afwezige echtgenoot, vertelt hij op p. 93. Over haar vertelt hij in zijn bio hoegenaamd niets, ook niet dat ze een jongen adopteerden. Wat dat betreft is de site Padavona.com  scheutiger met informatie.

Feinstein verloor tijdens de tournees zijn interesse in de groep en vertrok, wat Dio na de dood van Pantas voor de tweede maal hard raakte. Jaren later bereikte Feinstein mijn oren bij Wild Dogs van The Rods, waar opnieuw diens talent bleek. 

In 2010, na Dio's overlijden, bleek de zanger nog eenmaal met zijn neef te hebben samengewerkt, volgens Feinstein zelfs Dio's laatste zangklus. Metal Will Never Die is te vinden op Feinsteins Bitten by the Beast. The "circle stays unbroken," zoals Dio op Holy Diver dichtte.

Wie die track beluistert en dan terugkeert naar dit debuut van Elf, hoort dat 38 jaren veel  veranderingen brachten in muziek, zang en productie. Terug naar 1972: toen klonk boogierock, soms in de richting van southern rock, ook al zo'n typisch Amerikaans genre. Heerlijk debuut.

Wat een heerlijke nummers zijn Never More en Hoochie Coochie Woman toch! De rest moet ik nog beluisteren, maar had nog nooit eerder van de band Elf gehoord. De eerste band waar Ronnie James Dio als zanger meedeed naar schijnt. Benieuwd of de 3 platen die ze uitgebracht hebben ook op cd verkrijgbaar zijn.

Dit debuut is nog wel te koop. De twee opvolgers zijn op CD verschenen, soms samen op een disk door illegale partijen, maar ook officieel apart uitgebracht op CD. Maar al heel lang out of print.....

Ik kwam mijn cd-exemplaren begin deze zomer tegen bij No Dust in Wezep als eerstehands exemplaren. Het debuut op één cd, de twee daarna samen op één schijfje.

Deze cd van Elf kocht ik zelf ook ooit op een marktje. Natuurlijk geïnteresseerd vanwege Dio. Maar buiten zijn krachtige zang valt er voor mij weinig te beleven. Songs als Hoochie Koochie Lady (jezus, wat een titel ook), Sit Down Honey en First Avenue zijn mij veel te vrolijk met die hamerende piano die maar doordendert in je hoofd nadat de tracks al lang en breed afgelopen zijn.
Geef mij dan maar de gelaten semi ballade Never More waarin de sfeer wat minder vrolijk is. Verder valt I'm Coming Back For You ook nog positief op met zijn vlotte doorloop en natuurlijk de fraaie zanglijn van de kleine meester.
Gambler, Gambler is weer op een aardige manier vrolijk en mag dit wisselvallige bal afsluiten. Hierna heb ik niet actief gezocht naar ander spul van deze band.

De man met de stem genoot de eerste jaren van zijn muzikale loopbaan enige bekendheid bij Elf, een samenstelling van muzikanten die klaarblijkelijk gek waren op Boogiewoogie/rock n' roll.
Niet echt een genre waar ik wat mee heb.
Dat blijkt ook wel uit dit debuut, met de 'stem' is niks mis, daar hoef je het ook niet voor te laten.
Het zijn de vrolijke pianoklanken die de rockmuziek van een haast naïeve en kinderlijke eenvoud voorzien .
Dit plaatje is niet aan mij besteed, hoewel er een wat afwijkende song opstaat: Never More. Een melancholische track waarbij de pianopartijen juist wel voor een fijne ondersteuning zorgen.

Ook voor mij is Never More het topnummer, aan de overige muziek zijn de oren geleidelijk gewend.