Meshell Ndegeocello - Pour une Âme Souveraine (2012)
Alternatieve titel: A Dedication to Nina Simone
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Soul / Jazz
Label: naïve
-
Please Don't Let Me Be Misunderstood (4:10)
-
Suzanne (4:28)
-
Real Real (3:09)
met Toshi Reagon
-
House of the Rising Sun (3:38)
met Toshi Reagon
-
Turn Me On (3:10)
-
Feelin' Good (4:12)
-
Don’t Take All Night (3:29)
met Sinéad O'Connor
-
Nobody’s Fault but Mine (2:39)
met Lizz Wright
-
Be My Husband (3:32)
met Valerie June
-
Black Is the Color of My True Loves Hair (3:54)
met Valerie June
-
See Line Woman (5:53)
met Tracy Wannomae
-
Either Way I Lose (3:31)
-
To Be Young, Gifted and Black (3:18)
met Cody ChesnuTT
-
Four Women (5:02)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 22 november 2013, 00:24 uur
Prachtig cover-album waar verder kennelijk niemand in geïnteresseerd is.
1
geplaatst: 1 januari 2021, 19:33 uur
Zonde inderdaad. Maar afgezien van de relatieve onbekendheid van Meshell Ndegeocello denk ik dat ook het idee van een 'cover'album deze plaat parten speelt. Bij een cover album denk ik toch wel aan artiesten die zich vertillen aan het naspelen van bestaande nummers. En dat doet Meshell Ndegeocello hier geen van beide: ze speelt niet na maar ze zet de nummers naar haar hand, en ze vertilt zich daar niet aan maar ze verrijkt de interpretaties. Net als Nina Simone zelf, die toch ook beroemd is geworden met eigenzinnige vertolkingen van bestaande nummers.
Daar houdt trouwens de gelijkenis met Nina Simone wel op; waar die grossiert in onontkoombare intensiteit, geeft Meshell Ndegeocello haar nummers juist een onderkoelde swing mee, als een Ann Peebles met onweerstaanbaar dwarse basloopjes.
Wat deze plaat nog wat extra geeft zijn de bijdragen van Sinead O Connor en Valerie June: die behoeden de plaat voor de eenvormigheid die bij Meshell Ndegeocello wel vaak op de loer ligt.
Daar houdt trouwens de gelijkenis met Nina Simone wel op; waar die grossiert in onontkoombare intensiteit, geeft Meshell Ndegeocello haar nummers juist een onderkoelde swing mee, als een Ann Peebles met onweerstaanbaar dwarse basloopjes.
Wat deze plaat nog wat extra geeft zijn de bijdragen van Sinead O Connor en Valerie June: die behoeden de plaat voor de eenvormigheid die bij Meshell Ndegeocello wel vaak op de loer ligt.
0
geplaatst: 14 maart 2023, 19:54 uur
Nog altijd een fraai album van deze bassiste waar nog steeds nauwelijks interesse voor bestaat hier. Helaas…
* denotes required fields.
* denotes required fields.