The Moor - Year of the Hunger (2012)

Tegenvaller uit Italië. De muziek van deze rock/ metalband valt nog wel mee, maar zodra de zanger zijn mond opendoet gaat het mis. In de eerste paar songs valt het nog niet eens zo op, maar naarmate het album vordert besef je te maken te hebben met een erg matige zanger, die ook nog eens een behoorlijk belabberde engelse uitspraak heeft. Daarna komt het niet meer goed met deze plaat. Qua sfeer doet het allemaal wel wat denken aan een band als Opeth, maar dat is eigenlijk teveel eer. Het ontbreekt The Moor gewoonweg aan gedenkwaardige songs.

De vergelijkingen met Opeth dringen zelf wel erg duidelijk op met die hoes, logo en bandnaam. Het blijft bij dromen voor deze muzikanten, want het niveau van hun voorbeeld blijft ver buiten hun bereik. Ze spelen lang niet zo strak en de zanger is een extra spelbreker. Het lijkt wel of Nightingale ook op hun playlists staat, daar moest ik geregeld aan denken. Het is best door te komen, maar er is nog een weg te gaan.

Mooie plaat in de stijl van Opeth. Het logo, de naam, de hoes (zie Heritage). Uitdagend gitaarwerk, mooie nummers. De vocalen worden hier genoemd als minpunt. Ik twijfelde in eerste instantie ook, maar vind ze nu juist een pluspunt. Een beetje vreemd, maar wel lekker.