Amii Stewart - Knock on Wood (1979)

Knock on Wood Toevallig gisteren tussen de platen collectie gevonden!
Heb het altijd al één van de beste disco nummers ooit gevonden.
De track is trouwens ook soundtrack van de film 'studio 54'.

Vooral de 12 inch versie van Knock on Wood is zeer de moeite waard,of de rest de kwaliteitstoets kan doorstaan ? Geen idee eigenlijk!

The Viking, jij als Ride fan weet denk ik zelf het antwoord wel

Ook van mij staat een van mijn favoriete disconummers op dit album. Niet echter Knock on Wood maar Light my Fire is het nummer dat ik bedoel. Voor de popfan is t even doorbijten (het is een cover van het Doors-nummer) maar ze heeft er iets heel bijzonders van gemaakt. Ik denk niet dat Jim M zich in zijn graf zou omdraaien, zeg maar. ´137 disco-heaven´ is een stukje tekst dat niet uit het origineel komt, waarbij 137 slaat op de snelheid van de beat (137 per minuut). Een lekker snel nummer dus, met een break erin zoals die precies hoorde in die tijd.

Een van de betere disco-albums uit wat uiteindelijk hét disco-jaar bleek te zijn: 1979. Al was de titeltrack - een cover van de Stax-klassieker van Eddie Floyd uit 1966 - in het voorafgaande jaar al een wereldwijde hit. Naast die titeltrack is - zoals sq hierboven ook beschrijft - de Doors-cover Light my fire wel een opvallende en geslaagde track. Niet voor Doors-puristen inderdaad, maar hoewel ik alle Doors-albums in huis heb (minus de post Jim Morrison-platen) kan ik deze cover wel waarderen.
Juist omdat Amii Stewart zich niets aantrekt van het origineel, maar de tekst laat opbloeien op een stevig dansritme van 137 beats per minute. Mede dankzij de toevoeging van dat stuk tekst dat niet in het origineel voorkomt, is dit inderdaad een beetje 'Disco heaven'. Voor de liefhebbers dan uiteraard.
De rest is aardig, waarbij de ballad-achtige stukken illustreren dat Amii Stewart eigenlijk een geweldige zangeres is.

Het album is als zodanig nooit uitgegeven op CD, al zijn er wel een hoop compilaties van haar verschenen, vaak op discutabele labeltjes, waarop een flink deel van de nummers van dit album staat. In 2016 bracht Sanctuary een download only-compilatie uit van beide Hansa-albums van Amii Stewart, in combinatie met de remixen van deze nummers uit 1985.

Ons eigen Nederlandse Music on CD-label (zeg maar het kleine broertje van Music On Vinyl) heeft die compilatie nu als een 2CD set uitgegeven. Best bijzonder, want dit label specialiseert zich in reissues van vervallen CD-titels. Dit is bij mijn weten voor het eerst dat ze een album uitgeven dat voorheen alleen als download-compilatie verschenen was.
Het hierna volgende album Paradise bird (eveneens uit '79) staat er ook in zijn geheel op, al blijft het jammer dat de single-versie van Jealousy ontbreekt. Die versie klonk toch behoorlijk anders dan de album/12" versie.

Ik heb nooit begrepen waarom dit niet officieel op CD is uitgebracht in de oorspronkelijke versie. Uiteindelijk waren dit album en de titelsong Knock on Wood en de opvolger Light My Fire/137 Disco Heaven megahits in Amerika. Bonus materiaal is er ook voldoende aanwezig. Volgens mij had het ook iets van doen met rechten etc. maar echt duidelijk werd het nooit. Waarschijnlijk had de disco backlash eind 1979 hiermee iets van doen. Na de disco-rage was het niet bon-ton om dit soort muziek nog leuk te vinden. Ook Paradise Bird verdiend m.i. zo'n release. In de disco-rage van eind jaren 70' sprongen deze platen er toch echt wel uit!
Er zijn bootleg cd's van deze LP's van bedenkelijke afkomst (o.a. Rusland). Van sommige platen is door de jaren heen een welig tierende bootleg markt ontstaan, uit gebrek aan beter.

Ja, die disco-backlash heeft in de VS nogal veel effect gehad op de manier waarop ze daar in de navolgende jaren tegen disco aankeken. Ik lees op andere, internationale internetfora vaak de (Amerikaanse) mening dat disco ophield te bestaan in 1979/1980, wat natuurlijk aantoonbaar onjuist is. In Europa en de rest van de wereld hadden we daar niet zo'n last van; daar had je tot minstens 1982 bona fide discohits in de hitlijsten staan. Daarna vermengde het genre zich meer en meer met andere genres, met talloze nieuwe dansbare muziekgenres tot gevolg. Maar disco an sich is nooit opgehouden te bestaan.

Toch ken ook ik veel disco-albums die ik graag eens op CD zou willen zien, maar die dat stadium nooit gehaald hebben, hoe succesvol ze in het vinyltijdperk ook waren. Kan ook komen doordat men verwachtte dat er niet voldoende van verkocht zou worden, want disco is natuurlijk per definitie geen albumgenre. Al ken ik genoeg disco-albums die van begin tot eind boeien.
Dit is er inderdaad eentje van, en ook de opvolger Paradise Bird mag er zijn. Zelf ben ik allang blij dat er ten langen leste nog een officiële dubbel-CD is verschenen die beide albums combineert en daar op het tweede schijfje nog het nodige aan bonustracks toevoegt. Dat maakt het toch tot een soort deluxe-editie.