Eels - Daisies of the Galaxy (2000)

I like birds droog of vrolijk? Louterend en opbeurend, dat is waar, maar een overleden moeder en nu toch weer hoop zien gloren, eenieder kent zijn eigen context maar voor mij is dit gehele werk een schoonmaakbeurt: reiniging van de ziel.
Blijft in mijn ogen toch verreweg het beste werk van E, van begin tot einde. Snap alleen de voorliefde voor Flyswatter niet, waarom altijd weer live?

Omdat het een ontzettend mooi nummer is.

Daarin verschillen we ook niet van mening, maar mijn andere vraag blijft: waarom toch steeds flyswatter? Ook recentelijk weer met optreden met de Who en de Pumpkins: waarom altijd weer Flyswatter? Snap het gewoon niet.

Heb er een beetje hetzelfde gevoel bij ; ze verrassen me niet meer, het wordt nogal gewoontjes; terwijl de twee vorige platen je toch veel meer bij de ballen grepen !
3.5 sterren *** 1/2

Dit is ook weer zo'n album, waarop werkelijk alles klopt. Van de hoes tot de teksten en de muziek. Noem mij eens een album waar zoiets nog eens getoond wordt. Geniale klasse van de buitencategorie.

Zeker als je de hele historie van E. volgt is dit een album wat er perfect tussenpast en wat in zijn geheel geplaatst kan worden in 'smans oevre.

Haha.. heb de amerikaanse versie van dit album.. exact hetzelfde, behalve dat daar 'It's a Motherfucker' natuurlijk niet kan, waardoor je er daar het geweldig lachwekkende It's a Monstertrucker krijgt

Misschien omdat het de begeleidingstune is van Desperate Housewives, en daarmee eigenlijk Eels' grootste hit?
Op dit geweldige, opbeurende album vind ik het lang niet het beste nummer. Wooden Nickels en Grace Kelly Blues daarentegen! 5* waard.

Fantastisch album.
Als ik er helemaal doorheen zit zijn er maar weinig albums die zo me zo simpel weten te overtuigen van de mooie tijden van een leven. Van begin tot het eind, elk nummer is briljant. 4,5* (geen 5 omdat alleen concept albums dat laatste halve stukje verdienen, er ligt weer iets te weinig idealisme of verlichting ten grondslag aan deze cd)

Daisies of the Galaxy (het nummer in deze) is echt een fantastisch nummer. Ik voel me aan de hand genomen worden door Everett, door de prachtige wereld waar overal heerlijk simpele Daisies zwieren en bloemetjes plukken, en waar ik dan de hele dag in een grasveld mag liggen en genieten van de puurheid van dit alles.

Daisies of the Galaxy is dan ook veruit mijn favoriete nummer van deze cd. Aan de rest van cd heb ik enigszins gemengde gevoelens overgehouden. Er staan een aantal echt mooie nummers op ( The sound of fear, Flyswatter, Estate sale en A daisy through concrete), maar teveel nummers op deze cd doen mij eigenlijk te weinig, in tegenstelling tot de nummers op Beautiful Freak of Electro-shock blues. Ik begin dan ook even met een voorzichtige 3,5*

In Mr. E's Beautiful Blues, is dat een sample die daar inzit die identiek is aan de sample die Shaggy gebruikte in zijn hit 'it wasn't me', of heeft Shaggy dat gewoon gesampled van Eels, of hoor ik weer dingen die er niet zijn?

Het derde album van Eels, en da's een mooie reden om nog eens een keertje precies hetzelfde te doen, maar dan minder goed. Daisies of the Galaxy is zeker geen slecht album, maar vergeleken bij de vorige twee is het toch een teleurstellinkje. Geef mij maar Electro-Shock Blues.

Ik begin op een krappe 3,5*.

Mijn favoriete Eels. Toen ik dat onder ware snobs (ja, dankzij een zeker op het moment goedlopend topic kwam ik erop hier eens wat bij te schrijven) durfde toe te geven werd mij verweten een oppervlakkige muzieksmaak te hebben. Welnu, als houden van een beetje vrolijkheid in het leven oppervlakkigheid impliceert, soit. Maar ik hoor deze plaat echt een stuk liever dan zijn ook prachtige maar louter depressieve eersteling. Ik zeg het nog maar eens: mijn favoriete Eels!

Vond Flyswatter leuk, kocht dus het album. Heb er nooit in kunnen komen. Niet mijn ding.

IT"S A MOTHERFUCKER en I Like Birds, de lokkers van dit steengoeie Mr.E's album. Mr's E. kan ook wat luchtigere muziek maken. Mr.E kan eigenlijk alles. Eén van de betere Eels albums. En die hoes? Die doet het zelfs goed in ieder peuterpeelzaal.Prachtig!!!!!!!!

Een hele fijne Eels-plaat. Klinkt wat vrolijker dan de voorganger. "I Like Birds", "It's A Motherfucker" en "Jeannie's Diary" zijn mijn favorieten op dit album, maar eigenlijk staat er niet echt een misser op.

Dit album klinkt een stuk luchtiger en vrolijker dan de vorige 2 albums van eels, al zijn de teksten bij momenten nog steeds donker. Mark Oliver Everett bewijst ook hier een geniale songschrijver te zijn, ik vind alle 15 songs goed tot klasse.
De hoes vind ik trouwens één van de mooiste ooit.

Omdat tijdloosheid ook punten verdiend: verhoogd naar 5* en daarmee een klassieker. Naar mijn mening het beste Eels-album, met een mooie balans in echte vrolijkheid en ware melancholie

Zijn die zogenaamde 'snobs' met wie je gesproken hebt soms achterlijk ofzo? Deze plaat oppervlakkig? Het gaat minstens zo diep als zo'n voorganger, alleen behandelde dat album meer duisternis en deze meer licht.

Aardige anekdote over de hoes van deze plaat: toen George Bush (jr) net president was, gebruikte hij deze plaat als voorbeeld in een speech over het morele verval in Amerika: 'dit is een plaat die duidelijk voor kinderen is bedoeld,' zei de president, 'en toch staat er een song op die It's a Motherfucker heet!'

Ik heb geen idee en ik moet eerlijk zeggen dat ik, een jaar na dato, ook geen idee meer heb welkk topic ik toen bedoelde Maar je hebt helemaal gelijk; de teksten op dit album gaan minstens zo diep als op bijvoorbeeld Beautiful Freak.

@ Sandokan: prachtige anekdote, die ga ik onthouden!

Heb zoveel moois gehoord, hier op mume, over deze plaat dat ik na mijn End Times en Hombre Lobo verslavingen vandaag direct deze ben gaan kopen, samen met een tiental andere "niet te missen kansen". Shit weer 60 euro kwijt...

Ben hem nu voor de derde keer aan het beluisteren en ik denk dat deze langzaamaan mijn favoriete Eels wordt.

Na Beautiful Freak en Electro-Shock Blues opnieuw een voltreffer. Zeer genietbare nummers zoals The Sound of Fear, I Like Birds, Flyswatter, Tiger in My Tank, Selective Memory en de extra track Mr. E's Beautiful Blues.

Jaja, wat moet een mens nog meer hebben.

Ik vind deze, bij nader inzien, toch mooier dan End Times. Al is het moeilijk uit te leggen waarom. Bij deze man spreekt het gevoel en dat moet je als luisteraar ook doen.

Ik vind er niets mis mee hoor! Wel minder donker en down, wat vrolijker dus! Ik vond de vorige sound wel leuker dus 4,5*

Niet zo goed als zijn twee voorgangers, maar zeker ook niet slecht. Verre van dat zelfs. Mr. E's Beautiful blues vind ik echt een geweldig nummer, en een mooie aflsuiter van de plaat (wat was ik teleurgesteld toen hij niet meteen na Selective Memory begon, was bang dat hij er niet op zou staan, maar na tientallen seconden werd ik uit mijn lijden verlost)

Het voor mij alleen de emotie die ik wel in Electro Shock Blues voel. E ging daar door een slechte periode, en dat hoorde je daar ook. Hier voel ik minder van de "blijheid" die in de nummers zit.

ook al heb ik het meer voor "Beautiful Freak " dit is zeker en vast geen slecht album intgendeel, daarom ook een 4,5

Blijf genieten van de stem van mr. E.. Een van de fijnste zangers die ik ken. Ook dit album is weer top!

4*

Wat een heerlijk album! Flyswatter, The Sound of Fear en Mr. E's Beautiful Blues zijn echt geniaal. Ook andere nummers doen het bij mij goed en zoals al vaker voor mij is gezegd: op dit album zit eigenlijk geen misser.

4,5*

YouTube - Eels-Mr. E´s Beautiful Blues

relativering. Iets wat ik dringend moet leren.