Chris Thompson - Do Nothing Till You Hear from Me (2012)

Ik haat het om een laag aantal sterren te geven aan een artiest die ik eigenlijk alle succes van de wereld gun.

Een volgende 60+ muzikant heeft z'n oude buizen radio van zolder gehaald, tegelijkertijd met een stoffige doos jazz lp's uit de jaren '30 en '40. Daarnaast een bedenksel om de oude Manfred Mann's earth band klassieker Davys on the road again van een jazz arrangement te voorzien inclusief brass band.

Nu was Manfred Mann (die Davys on the road again overigens niet zelf heeft geschreven) niet vies van enige integratie van jazz in zijn muziek, voor hij de definitieve overstap had gemaakt naar symfonische rock van Manfred Mann's earth band. Die jazz improvisaties hadden maar weinig succes, overigens.

Chris Thompson werd als zanger lid van Manfred Mann's earth band in een tijd dat de jazz wel definitief was verdwenen uit de muziek van Mann.
Thompson werd tegen wil en dank een soort van freelancer bij MMEB omdat Mann per album de regie in handen wilde houden met betrekking tot wie hij wilde hebben.

Dat de albums met Thompson leidde tot het meeste (commerciële) succes maakte de elke keer terugkerende keuze voor deze flamboyante zanger met schuurpapieren vocalen een logische. Maar als Chris Thompson afhankelijk zou zijn van zijn werkzaamheden als afroepkracht bij Manfred Mann, zou zijn lot onbarmhartig veel uit duimen draaien hebben bestaan.

De productiviteit van Manfred Mann (72) is tot een absoluut nulpunt gedaald (laatste album met enorme tussenpozen is van 2004) en daar kan een begenadigd zanger niet van rondkomen. (Er wordt in 2012 overigens wel getoerd, maar zonder Thompson) Hij heeft daarom ook overal gezongen, Chris Thompson is een geliefd vocalist om in te huren.

Maar altijd was het muziek van een stevige aanpak, rockalbums al dan niet symfonisch; dat is hem op het lijf geschreven. Het is ook het idioom van zijn solo albums.

Vier kantjes uitleg van Thompson in het Engels én in het Duits (!) (hij kwam er toevallig mee in aanraking en wilde de kans die werd geboden om er een album van te maken niet laten liggen) in het cd boekje kunnen niet verhullen dat jazz niet zijn pakkie aan is. Ik hou ook helemaal niet van jazz, anders had ik ook wel op een andere site gezeten.

Maar er wordt blijkbaar gedacht dat het een "missing link" is: dat het beter wordt geaccepteerd door een rockliefhebber als jazz wordt gebracht door een rockzanger. Dan word je altijd getrakteerd op een opgewarmde oude prak van jazz klassiekers uit een tijd dat jazz er toe deed en nog niemand van rockmuziek had gehoord. De favoriete oude nummers van de artiest uit zijn jonge dagen. Ja ja.

Ik vond wel de symbiose tussen rock en jazz goed op het album The dream of the blue turtles van Sting. Maar daar begeleiden jazz (sessie-)muzikanten de rocknummers van Sting die door hem zelf waren geschreven. Is toch heel wat anders dan het herkauwen van nummers van Duke Ellington e.a.

Ondanks dat het album geluidstechnisch verder zeer goed klinkt, Thompson's stem heel geconserveerd is gebleven en de muzikanten in technische zin ongetwijfeld goed spelen, is dit niet mijn favoriete muziek.
Hopelijk ontwaakt Mann op korte termijn uit zijn winterslaap en wordt Chris Thompson ingehuurd voor drie komende albums inclusief uitgebreide wereld toernees. Dan kan hij gelijk ook niet meer in de verleiding komen zich met verkeerde muzikale keuzes bezig te houden.

Hmm ik begrijp dus dat dit een covers album is? In dat geval ga ik er niet naar op zoek...