De La Soul - Stakes Is High (1996)

Mijn eerste De La Soul album, hun TV nummers vond ik nooit zoveel aan.
Alleen Leave Your Number ofzo, een beat die gemixed is etc.
Dit is een zeer funky groove album met een goede flow rap.
Maar er word weinig gerapt en het is meer commercieel gericht dan echt verhalen.
Ik vind het een beetje saai om eerlijk te zijn.. daarom ook een 3.0.

Even iets lager... 2.5

hé Stakes is High is een Dilla beat

Inderdaad... één van zijn betere in die periode!
Echt een toptrack!

Wat'n album ook! Het eerste album zonder Prince Paul, maar wel met De La zelf, The Ummah (met JayDee), Skeff Anslem & Ogee (bekend van O.C.'s albums) die de productie doen.

Het eerste album van de nieuwe stijl van De La Soul: zonder the Doo Doo Man a/k/a Prince Paul en ook (dus) minder jazzy...

Hun rhymes zijn -wat mij betreft- wat meer aangepast aan de tijd en ze klinken wat volwassener (ook al op Buhloone Mindstate weliswaar).

De nieuwe lichting van de Native Tongues komt ook piepen: Mos Def en Common.

Ik vind dit een erg ondergewaardeerd album. 4,5 * !!
Goede beats en erg sterke rhymes zonder meer én liedjes die ergens over gaan. Beetje conform met de inhoud van Beats, Rhymes & Life van ATCQ ('96) een kritiek op de rapscene van '96 (cfr. Death Row vs. Bad Boy).

Meer hoeft een rapalbum niet te hebben voor mij. Heb dit album al écht grijsgedraaid!

Bedoel je Ring Ring Ring?

Meer mensen zouden dit album moeten horen, echt een sterk album. Luisterde net weer even naar de titelsong "Stakes Is High", jongens, wat een dijk van een nummer, zeg!

Niet zo goed als z'n voorgangers maar dat komt vooral ook omdat de vorige 3 gewoon classics waren, hoewel Buhloone Mindstate nogal ondergewaardeerd is. Stakes is High en Itsoweezee zijn imo de twee beste nummers hier en Sunshine geeft me altijd een lekkere zomervibe. Ik zat de hele tijd te twijfelen tussen 3,5 en een 4 maar ik geef het toch een 3,5, hun andere style ligt me toch iets minder.

Alleen Jay Dee toch? Tip en Shaheed niet dacht ik.

Overigens echt een dikke plaat inderdaad. Heb hem net besteld. Tegelijk met 3 Feet And Rising en De La Soul Is Dead (echt erg eigenlijk dat ik alleen nog maar Buhloone Mindstate en The Best Of heb). Maar The Brakes, Dinninit, Dog Eat Dog en Itsoweezee zijn hele, hele vette tracks.

Voor nu nog 4 sterren, maar dat had Buhloone Mindstate ook voordat ik heb op mijn plank en vooral in mijn cdspeler kreeg (deze bezet ondertussen een mooie plaats in mijn top10).

Goede eerste indruk na 1 luisterbeurt. Producties zijn zeker lekker en plaat heeft een paar sterke featurings. Vind het nog te vroeg om echt goed een stem uit te kunnen brengen. Voorlopig 3,5

Voor mij men favoriete De La album. Een staaltje PURE hip-hop. Ik hou er van.
Idd, erg ondergewaardeerd.



Amen.

Deze wordt toch wel een beetje ondergewaardeerd vind ik. Van mij krijgt 'ie in ieder geval een 4.5*.
Gewoon weer een heel sterk album en van een nummer als Stakes Is High kan ik als liefhebber nooit genoeg krijgen!
Favorieten: The Bizness, Itsoweezee (Hot), Stakes Is High en Sunshine.

Gewoon het feit dat Stakes is high pas het 16e nummer is! Je hebt genoten van een erg lekker en relax album, en dan krijg je stakes is high nog eens in je gezicht gesmakt.
Wat een groep, wat een groep...

Ik heb de cd al een tijdje in mijn speler zitten en blijf er elke dag weer van genieten.
Inderdaad een geweldig album, er zit zoals P Jay terecht aangaf alles in.
Inmiddels heeft dit album ook een plaats in mijn top 10 verdiend.
Favorieten: The Bizness, Dinninit, Itsoweezee (Hot) en natuurlijk Stakes Is High; wat een heerlijke Dilla productie met prachtige raps!

Yo, when I first heard 3 Feet High and Rising, I was...

Eens .

Al moet ik dit album nog maar eens goed beluisteren, is alweer lang geleden. Was destijds bepaald niet mn favoriete De La maar dat kan goed veranderd zijn.

Lijkt me nochtans perfect onder jouw stijl en smaak te vallen, Kos....

Wat zit Dinninit instrumentaal toch prachtig in elkaar, heerlijk relaxed.

Die titelsong.. jonge jonge

Zelfde beat als Ijuswannachill van Large Professor ('96)!

Bedankt P Jay.
Instrumentaal zit dat stukje heerlijk in elkaar.
Ik heb deze plaat overigens recent verhoogd naar een 5,0*. Van deze muziek kan ik echt onwijs genieten, daarom ook gestegen in mijn top10.

, nog steeds ge-ni-aal, wat een blazerssample...

Maar toch, niet alle tracks hier vind ik even sterk hoor.

Ik vind het hun beste werk, gevolgd door Buhloone Mind State

Geen enkel minpunt hier..

De Stakes Is High sample komt overigens van Jamal Plays Jamal (1974). Sowieso los van die sample is Jamal Plays Jamal een heerlijke jazzplaat, een aanrader voor de liefhebbers. Ik begrijp ook niet dat die nooit eerder is toegevoegd, maar goed beter laat dan nooit.

Nu weer over dit album, Stakes Is High, deze is onlangs gestegen in mijn top10. Ik weet niet wat het is maar dit album voel ik echt ofzo.

M'n 1e keer dat ik echt een plaat van De La Soul check.
Echt heel erg goed.
Heerlijke wat rustigere beats met heerlijke rhymes.
Bij oudere nummers vondt ik de beats juist vaak minder.
Dit krijgt een top10 plek: alle nummers zijn geweldig, geen favo.

"While others represent, I present my rap"

Heerlijke cd. Dat zwartgallige stoort me eigenlijk niet echt, ik bedoel ze hadden gelijk. Ik deel de mening van veel mensen dat hip-hop rond 1996, 1997 de mainstream kant opging en dat 1996 eigenlijk het laatste jaar was waarin iedereen nog zijn ding deed en er nog heel veel vette albums uitkwamen.

Een plaat waar nog veel meer inzat dan eruit is gekomen helaas. Sommige producties hierop kennen wel zo'n unieke laidback sfeer. Dan doel ik op nummers als Dinninit, Brakes en Dog Eat Dog. Helaas is 1 van de gevolgen hiervan dat diezelfde producties samen wat meer neigen naar het 'dertien in een dozijn' fenomeen, vooral in vergelijking met vorige platen waarop de producties juist voor de afwisseling zorgden. Nu moeten de Dela mannen zijn voor de afwisseling zorgen en dat doen ze net niet adequaat genoeg om deze platen een dergelijke status mee te geven welke hun eerste twee platen wel hebben bereikt. Zo kom ik ook tot de mening dat ik, in tegenstelling tot de meeste albums, hier wel flink wat featers had toegejuicht. Q-Tip en Phife Dawg hadden hier nog een nummertje moeten opluisteren met hun talent, Dres had nog leuk geweest en weet ik veel wie nog meer. Dat had de verschillende nummers iets meer van elkaar onderscheiden, wat het luisterplezier ten goede komt. Desalnietemin een welverdiende 4 voor de laatste der topDela-platen.

Ik vind dat juist wel vet, dat het qua productie niet all over the place is.

In het meest extreme geval dat ik ken (The Game - Documentary, onvergelijkbaar natuurlijk maar even als voorbeeld) heb je dus veel verschillende beats, die allemaal een heel eigen karakter hebben, zijn ook allemaal verschillende producers. Grote namen ook. Maar ondanks die dream-team line up in de productie, al die vette beats, vind ik het als album niet geslaagd. Juist daardoor eigenlijk.

Ik luisterde toevallig vandaag weer naar Stakes Is High en overweeg nog een halve ster extra. Wat een vette LP.

Ik snap je vergelijking, maar ben het er niet mee eens. De La Soul is er altijd in geslaagd met een diversiteit qua producties een unieke samenhang op het album te behouden. En ik herken die eenheid zelfs sterker op eerder materiaal (met die grote diversiteit dus) dan op deze plaat. De producties zijn wel in stijl, maar sluiten niet perfect (of in ieder geval minder dan op eerder werk) op elkaar aan. The Game heeft nog nooit van samenhang gehoord. Een kwaal die steeds meer hiphopartiesten lijken te hebben. Dit is mijn inziens ook de grote makke van het hedendaagse hiphop in vergelijking tot de 'golden era'; nu worden overal producties vandaan geplukt, waar vroeger de hele productie vaak op de rekening kwam van 1 of 2 producers. Illmatic is het perfecte voorbeeld van de gulden middenweg.

Nu voel ik me overigens wel opnieuw genoodzaakt te benadrukken dat ik dit dus wél een goede plaat vind .

Ik zal de eerste drie van De La nog eens herbeluisteren.

Je hebt verder inderdaad gelijk in je bovenstaande verhaal.

Na lang en grondig onderzoek kom ik eropuit dat ik dit toch de beste van De La Soul vind. Buhloone Mindstate daarna.

Sterker nog, hij gaat naar 5 sterren en top 10. Wat een vette LP.

He, vindik ook