Nile - In Their Darkened Shrines (2002)
mijn stem
51 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Relapse
-
The Blessed Dead (4:54)
-
Execration Text (2:46)
-
Sarcophagus (5:09)
-
Kheftiu Asar Butchiu (3:52)
-
Unas Slayer of the Gods (11:43)
-
Churning the Maelstrom (3:07)
-
I Whisper in the Ear of the Dead (5:10)
-
Wind of Horus (3:46)
-
In Their Darkened Shrines: I. Hall of Saurian Entombment (5:09)
-
In Their Darkened Shrines: II. Invocation to Seditious Heresy (3:51)
-
In Their Darkened Shrines: III. Destruction of the Temple of the Enemies of Ra (3:11)
-
In Their Darkened Shrines: IV. Ruins (6:01)
0
Pim Latuny
geplaatst: 3 februari 2007, 23:11 uur
Heel het album is gewoon retestrak en retegoed. De Morbid Angel van het heden vind ik.
0
geplaatst: 5 juli 2007, 13:35 uur
Ja de heren spelen erg strak.
heerlijk die egyptische sfeer ook gewldig duister.
het is alsof jezelf met een egyptische vloek word getroffen maar je geniet ervan in ieder minuutje.
heerlijk die egyptische sfeer ook gewldig duister.
het is alsof jezelf met een egyptische vloek word getroffen maar je geniet ervan in ieder minuutje.
0
geplaatst: 10 juli 2007, 16:09 uur
Mijn favoriete Nile album, mede dankzij het nummer Sarcophagus. 
0
geplaatst: 5 oktober 2008, 21:19 uur
Megalomaan goede en gewelddadige plaat. De Egyptische invloeden zijn hier geweldig in verwerkt. Af en toe is het alsof je midden in een veldslag zit met een horde mammoeten achter je aan. Ik dacht dat Nile nog een stapje te ver voor me was maar nee! Knetterhard, met zeer gruwelijke tempowisselingen en non-stop monsterriffs. Klassieker!
0
leander?
geplaatst: 25 maart 2010, 16:50 uur
gherdt schreef:
alsof je midden in een veldslag zit met een horde mammoeten achter je aan.
alsof je midden in een veldslag zit met een horde mammoeten achter je aan.
WTF. Terug naar Wikipedia met jou!
0
geplaatst: 2 juni 2011, 18:36 uur
Unas the Slayer of the Gods komt zeker voor in mn favoriete epische metalnummers lijstje! 
Meesterlijk is het goede woord!
Meesterlijk is het goede woord!
1
geplaatst: 16 november 2012, 11:22 uur
Unas The Slayer Of The Gods is nagenoeg twaalf minuten orgastische death metal epicness. Geinig ook hoe Candlemass geëerd wordt in het hoofddthema van het nummer. Maar ja, dan moet het gevierendeelde titelnummer nog komen... Nile weet haar in hiëroglief gekerfde doodscantaten overigens ook uitstekend tot uiting te brengen in hele korte erupties zoals het machtige Execration Text.
Ten opzichte van Black Seeds Of Vengeance is het geluid een stuk zwaarder en de sfeer iets donkerder geworden. Nile albums lopen allemaal over van de bovenmenselijke kwaliteit. Maar om voornoemde redenen houdt In Their Darkened Shrines wat mij betreft een kleine voorsprong op de rest van het Nile oeuvre.
De woeste kluwen van riffs en harmonieën die de buis van Eustachius teisteren zoals de nietsontziende zandstormen de Egyptische woestenij teisteren, gaan zeker niet snel vervelen. Regelmatig wordt het beukwerk opgeschrik door rappe, oosters aandoende solo's. En dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop ze opgejaagd worden door de vernietigende ritmen van trommelgeselaar Tony Laureano. Als die man in het oude Egypte had geleefd had hij menig slavencordon de pyramides in de helft van de tijd kunnen laten bouwen. Al dat geweld hangt aan elkaar door het gebruik van strategisch geplaatste thematische geluiden, chants en ander karakteristiek instrumentengebruik die de beoogde Egyptische sfeer haar kracht geven.
Kortom wie death metal liefheeft, kan niet om Nile heen (al was het maar vanwege de lijfsomvang van geestelijk vader Karl Sanders) en zeker niet om het onvolprezen In Their Darkened Shrines. Deze is trouwens hard op weg naar een plek in mijn Eeuwige Tien.
Ten opzichte van Black Seeds Of Vengeance is het geluid een stuk zwaarder en de sfeer iets donkerder geworden. Nile albums lopen allemaal over van de bovenmenselijke kwaliteit. Maar om voornoemde redenen houdt In Their Darkened Shrines wat mij betreft een kleine voorsprong op de rest van het Nile oeuvre.
De woeste kluwen van riffs en harmonieën die de buis van Eustachius teisteren zoals de nietsontziende zandstormen de Egyptische woestenij teisteren, gaan zeker niet snel vervelen. Regelmatig wordt het beukwerk opgeschrik door rappe, oosters aandoende solo's. En dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop ze opgejaagd worden door de vernietigende ritmen van trommelgeselaar Tony Laureano. Als die man in het oude Egypte had geleefd had hij menig slavencordon de pyramides in de helft van de tijd kunnen laten bouwen. Al dat geweld hangt aan elkaar door het gebruik van strategisch geplaatste thematische geluiden, chants en ander karakteristiek instrumentengebruik die de beoogde Egyptische sfeer haar kracht geven.
Kortom wie death metal liefheeft, kan niet om Nile heen (al was het maar vanwege de lijfsomvang van geestelijk vader Karl Sanders) en zeker niet om het onvolprezen In Their Darkened Shrines. Deze is trouwens hard op weg naar een plek in mijn Eeuwige Tien.
0
geplaatst: 1 februari 2013, 16:09 uur
Bijna zo goed als Annihilation of the Wicked. De deathmetal is bijna niet harder en sneller denkbaar en de intermezzo's werken goed en versterken het duistere gevoel. Unas Slayer of the Gods is duidelijk mijn favoriet, maar het album mist jammer genoeg net een nummer als Lashed to the Slave Stick.
Ik weet mijn god waar ze het allemaal precies over hebben, maar de sfeer van duistere schrijnen weten ze zeer goed over te brengen.
Ik weet mijn god waar ze het allemaal precies over hebben, maar de sfeer van duistere schrijnen weten ze zeer goed over te brengen.
1
geplaatst: 9 oktober 2013, 01:46 uur
per ongeluk gezien op een te groot populair festival in de polder!
werd daar mn weekend drugsgebruik, zuipen en misdragingen gered door deze band!
De mannen hebben gitaarles gehad,das duidelijk!
werd daar mn weekend drugsgebruik, zuipen en misdragingen gered door deze band!
De mannen hebben gitaarles gehad,das duidelijk!
* denotes required fields.
* denotes required fields.