Nile - In Their Darkened Shrines (2002)
mijn stem
51 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Relapse
-
The Blessed Dead (4:54)
-
Execration Text (2:46)
-
Sarcophagus (5:09)
-
Kheftiu Asar Butchiu (3:52)
-
Unas Slayer of the Gods (11:43)
-
Churning the Maelstrom (3:07)
-
I Whisper in the Ear of the Dead (5:10)
-
Wind of Horus (3:46)
-
In Their Darkened Shrines: I. Hall of Saurian Entombment (5:09)
-
In Their Darkened Shrines: II. Invocation to Seditious Heresy (3:51)
-
In Their Darkened Shrines: III. Destruction of the Temple of the Enemies of Ra (3:11)
-
In Their Darkened Shrines: IV. Ruins (6:01)
1
geplaatst: 16 november 2012, 11:22 uur
Unas The Slayer Of The Gods is nagenoeg twaalf minuten orgastische death metal epicness. Geinig ook hoe Candlemass geëerd wordt in het hoofddthema van het nummer. Maar ja, dan moet het gevierendeelde titelnummer nog komen... Nile weet haar in hiëroglief gekerfde doodscantaten overigens ook uitstekend tot uiting te brengen in hele korte erupties zoals het machtige Execration Text.
Ten opzichte van Black Seeds Of Vengeance is het geluid een stuk zwaarder en de sfeer iets donkerder geworden. Nile albums lopen allemaal over van de bovenmenselijke kwaliteit. Maar om voornoemde redenen houdt In Their Darkened Shrines wat mij betreft een kleine voorsprong op de rest van het Nile oeuvre.
De woeste kluwen van riffs en harmonieën die de buis van Eustachius teisteren zoals de nietsontziende zandstormen de Egyptische woestenij teisteren, gaan zeker niet snel vervelen. Regelmatig wordt het beukwerk opgeschrik door rappe, oosters aandoende solo's. En dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop ze opgejaagd worden door de vernietigende ritmen van trommelgeselaar Tony Laureano. Als die man in het oude Egypte had geleefd had hij menig slavencordon de pyramides in de helft van de tijd kunnen laten bouwen. Al dat geweld hangt aan elkaar door het gebruik van strategisch geplaatste thematische geluiden, chants en ander karakteristiek instrumentengebruik die de beoogde Egyptische sfeer haar kracht geven.
Kortom wie death metal liefheeft, kan niet om Nile heen (al was het maar vanwege de lijfsomvang van geestelijk vader Karl Sanders) en zeker niet om het onvolprezen In Their Darkened Shrines. Deze is trouwens hard op weg naar een plek in mijn Eeuwige Tien.
Ten opzichte van Black Seeds Of Vengeance is het geluid een stuk zwaarder en de sfeer iets donkerder geworden. Nile albums lopen allemaal over van de bovenmenselijke kwaliteit. Maar om voornoemde redenen houdt In Their Darkened Shrines wat mij betreft een kleine voorsprong op de rest van het Nile oeuvre.
De woeste kluwen van riffs en harmonieën die de buis van Eustachius teisteren zoals de nietsontziende zandstormen de Egyptische woestenij teisteren, gaan zeker niet snel vervelen. Regelmatig wordt het beukwerk opgeschrik door rappe, oosters aandoende solo's. En dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop ze opgejaagd worden door de vernietigende ritmen van trommelgeselaar Tony Laureano. Als die man in het oude Egypte had geleefd had hij menig slavencordon de pyramides in de helft van de tijd kunnen laten bouwen. Al dat geweld hangt aan elkaar door het gebruik van strategisch geplaatste thematische geluiden, chants en ander karakteristiek instrumentengebruik die de beoogde Egyptische sfeer haar kracht geven.
Kortom wie death metal liefheeft, kan niet om Nile heen (al was het maar vanwege de lijfsomvang van geestelijk vader Karl Sanders) en zeker niet om het onvolprezen In Their Darkened Shrines. Deze is trouwens hard op weg naar een plek in mijn Eeuwige Tien.
* denotes required fields.
* denotes required fields.