Normil Hawaiians - More Wealth Than Money (1982)

Bij vlagen briljante plaat, en dan vooral in het instrumentale. De zanger dat vind ik het manco hier.
De langere numers zijn het beste en zorgen voor een langdurig climax, zoals Travelling West.
Veel psychedelische bandjes van nu, zullen watertandend naar deze stukken luisteren.
Dit verdient gewoon een groter publiek.

Voor mij één van de platen uit begin jaren 80 die post-punk en psychedelia weet te verweven tot een heerlijk geheel. "British warm" is een heel mooi voorbeeld daarvan. Deze hele plaat is heerlijk spannend, hypnotiserend en soms chaotisch. Instrumentaal helemaal super! Toch kleven er twee nadelen aan deze plaat , de lengte en de zanger. Zijn bijdrage op bijvoorbeeld "An Old Standard" kan ik moeilijk verteren. Het is het net niet. Ik beluister deze plaat in tweeën. Eerst nummers 1-6 , wat nogal noisy eindigt. En daarna 7-12. Niet zoals het bedoeld is, maar zo blijft deze plaat wel interessant. Anders trek ik het richting het einde niet zo goed, terwijl die laatste twee tracks heel goed zijn. Om die twee redenen geen 4,5* , maar 4*.

Zeer welkome tip van Cervantes in het super-tiptopper spel

Vanaf de eerste tonen wist ik dat dit een album ging worden, die ik eerst eens goed moest marineren in meerdere luisterbeurten voordat ik hem helemaal zou kunnen omvatten. Een band die bewust het experimentele opzoekt en er ook zeker op uit is om te prikkelen. Normil Hawaiians is zelf overigens in de jaren ’80 nooit zo’n succes geweest, onder andere door een platenlabel die onder financiële problemen gebukt ging. De line-up qua bandleden was ook erg inconsistent, zanger/gitarist Guy Smith was de enige constante factor.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ik hou van deze chaotische maar doordachte experimentele rock platen en deze plaat heeft mij ook zeker weten te overtuigen. British Warm, de tweede track van het album, is het absolute hoogtepunt van het album. Het nummer opent nog vrij onschuldig, met een kalmerende panfluit. De Oosterse rust zal echter al snel verstoord worden, wat zich aankondigt als een subtiel bass-loopje vervolgd door een paar vlugge gitaarakkoorden alsof we midden in een Western zijn beland. Schijn bedriegt echter opnieuw, want vervolgens duiken we een moody post-punk sfeer in. De bodem van de muzikale trukendoos is echter nog lang niet in zicht; Spoken word passages en chants golven kris-kras door elkaar en het nummer ontspoort onder krijsende gitaren en opzwellende synthesizers tot een snijdende climax. Heerlijk stuk muziek, kan er niets anders over zeggen.

Er valt ook nog genoeg te zeggen over de rest van het album. More Wealth Than Money overstroomd van verschillende muzikale invalshoeken. Zo gooit Red Harvest er een dosis stevige punk tegen aan en is Yellow Rain een zeer sfeervol en ingetogen post-punk nummer waar Joy Division jaloers op zou kunnen zijn. De mix van opzwepende gitaren en uitgerekte synthesizers werkt erg goed op dit album, New Standard is daar weer een voorbeeld van. Ook in dit nummer van slechts 3 nummers zit zoveel verstopt. Van een uitgebreide selectie aan gitaarmelodieën tot tempowisselingen in de drums tot weggestopte instrumentatie op de achtergrond. Werkelijk waar subliem. An Old Standard gaat ook vervolgens weer alle kanten op, van een muur van noise tot serene strijkers tot een indringend refrein. Other Way Of Knowing is hypnotiserend en angstaanjagend tegelijk en introduceert weer eens een nieuw instrument: De orgel. Of iets wat erop lijkt. Het album eindigt ook nog eens zeer sterk, met een drietal nummers die een lange speelduur genieten, maar wederom tot een avontuurlijke luisterervaring leiden. Sally IV is een heerlijk noise rock nummer, maar in het tweede deel van het nummer gaat dan ineens tegendraads het gas van het pedaal. Left Alone with Her Pipe heeft dan weer het speelse karakter van een jam-sessie, met vooral een zeer fijne percussie. Travelling West is dan weer een soort eigen interpretatie van een krautrock band die als taak krijgen een ambient nummer te creeëren.

Een intrigerend album, die uit zijn voegen bast van de creativiteit. Noise, ambient, post-punk, krautrock, panfluit, piano’s, orgels, synthesizers, het zit allemaal verstopt op dit album. De vele stijl- en instrumentatie wisselingen, ook tijdens de nummers zelf, zorgen voor een uitdagende luisterbeurt. Ik bleef mij maar verbazen hoeveel ze in dit album hebben weten te stoppen en het is (meestal) ook gewoonweg geniaal.