Helloween - Walls of Jericho (1985)

Erg goed debuut van Helloween, incl. de EP en de single Judas. En hoeveel bands hebben hieruit wel niet hun inspiratie gehaald toen. Denk alleen maar even aan Blind Guardian..
Ik heb de originele uitvoering uit 1988, niet de re-master uit 2006. Maar deze klinkt absoluut niet verkeerd.

Wellicht een van de beste van Halloween. De zang van hedendaagse Gamma Ray-held Kai Hansen is echt fantastisch om naar te luisteren. Deze Helloween is stevig, en neigt eerder naar de trash dan naar de power. Wat mij betreft een geslaagde plaat, maar het is teleurstellend dat Helloween dit niveau slechts voor twee latere albums kon behouden. Een nummer als Metal Invaders is onbeschrijflijk goed.

Zonet viel mij opeens op waar Helloween de melodie van de bridge (zie tekst hieronder) in het nummer Ride the Sky vandaan heeft.

Op 4:25 in het nummer Burn (studioversie) van Deep Purple komt het bijna exact hetzelfde voor, door Jon Lord gespeeld op keyboard.

Live ken ik Burn al langer maar daar heb ik het nooit opgemerkt, terwijl je er hier niet naast kan luisteren. Wel grappig, want voor mij leek het even op een stukje Helloween in een nummer van Deep Purple.


Send me a sign, wanna leave it all behind
I'll be leaving the hands of doom
Rearrange the master plan, take the future in my hands
To be free and not trapped anymore

Reptile blijf ik een vreselijke draak vinden. Dat nummer ga ik er voortaan maar tussenuit programmeren. Voor de rest staat dit album wel vol met lekker speed metal geweld. Allemaal iets minder spontaan en onbevangen dan de EP die hier aan voorafgaat maar in het geval van How Many Tears is dat nu ook weer geen minpunt.

Het is heel erg, maar nu ik mijn chronologische volgorde van Helloween albums ben begonnen, vrees ik toch dat het echt niet beter dan Walls Of Jericho gaat worden. Het debuut is iets minder ruw en klinkt ietwat gepolijster dan bij de ep het geval was, maar een betere opener dan Ride The Sky of afsluiter als How Many Tears heb ik op weinig metalalbums gehoord. Tevens ook het laatste album met Hansen op zang, iets wat me toch altijd pijn heeft gedaan. De beste man heeft namelijk niet zomaar een van de meest kenmerkende stemgeluiden uit de powermetalscene, hij klinkt zoveel ruiger dan zijn opvolger Kiske.

Het album is echter niet helemaal perfect, want Gorgar is als eerste lollige nummer van Helloween meteen een misser eersteklas. Spijtig, want met tracks als Phantoms Of Death en Metal Invaders alleen, zou het album wel eens een van mijn ultieme metalfavorieten ooit kunnen zijn. Nu zie ik het vooral als een van de beste Helloweenalbums.

Een erg leuk debuut van Helloween. De plaat begin gelijk goed met RIde the Sky. Hansen is past perfect op deze plaat. Bij het meer thrash aan doende werk. Leuke plaat!

Altijd moeite gehad met dit album. Ik vind de zang van Hansen echt vreselijk slecht. Dus dat is het grootste obstakel voor mij. Ook bij zijn latere band Gamma Ray breekt me dat op. Had zóveel meer ingezeten mits hij met Ralf Scheepers (of een andere fatsoenlijke zanger) was doorgegaan. Enfin, op dit Walls of Jericho zit het muzikaal wel prima in elkaar. Heerlijke speedy riffjes die bekend klinken maar anno toen best voor een eigen geluid zorgden. Maar toch, ik blijf het doodzonde vinden van de zang. Voor mij begint Helloween ook pas écht sinds het toetreden van Herr Kiske. Betere zangers zijn er haast niet te vinden wat mij betreft. De oude nummers van vóór zijn komst die met hem opnieuw zijn opgenomen (How many tears op het live album!!) doen de originelen verbleken.

Aan How Many Tears valt niks te verbeteren wat mij betreft. Met Hansen als zanger had Helloween een rauw randje dat ze later zijn kwijtgespeeld. Technisch is Kiske natuurlijk de betere zanger. Ik kan beide waarderen. Enige manco aan dit album is voor mij het nummer Reptile.

Wat dat rauwe randje betreft heb je wel gelijk. Ik had alleen liever een rauw randje van een andere zanger gehad. Ik vind Hansen echt tenenkrommend slecht qua zang. Puur mijn ding hoor want ik ken genoeg mensen die hem prima vinden.

Smaken verschillen nu eenmaal.

Walls of Jericho loste de verwachtingen niet helemaal in. Slechte productie, rommeliger gespeeld en enkele zwakke nummers. Te weinig tijd gekregen wellicht. Gelukkig ook meerdere prachtnummers waarin een Emulator II voor een extra laag zorgt: Ride the Sky, Guardians, Phantoms of Death en How Many Tears.

78/100

Terwijl Lennert de achterstand wegwerkt bij The Kinks en Fleetwood Mac, doe ik maar de Helloween marathon waar hij bijna drie jaar geleden aan begon. Ik heb Helloween ook behoorlijk hoog zitten, maar ik zal niet beweren dat Walls of Jericho het beste is dat de band ooit gemaakt heeft. Ik ben geen Kiske-hater en kan ook erg genieten van het latere werk. Tuurlijk is dit een fantastisch album en snap ik goed waarom veel verstokte true metalhats hierbij zweren. Het geluid is lekker vuig en snel voor power metalbegrippen. Walls Of Jericho/Ride The Sky is een fenomenale opener. Kai Hansen kan natuurlijk ook geweldig zingen. Metal Invaders, Phantom Of Death en How Many Tears zijn geweldige tracks, maar de rest blijft daar toch bij achter. Het enthousiasme ten spijt staan er ook enkele doorsnee metal anthems. Een goed begin natuurlijk, maar hier gaat mooier spul de revue passeren.

Helloween kende ik van enkele albums uit het Andi Deris tijdperk (Gambling With The Devil en 7 Sinners) en die bevallen me beide meer dan prima. Nu is het dan tijd om de geschiedenis van de band in te duiken met deze debuutplaat. Ik heb de versie met als eerste de titelloze EP en in vergelijking met Walls Of Jericho klinkt die toch wel erg rauw, vooral de vocalen van Kai Hansen zijn op de EP nog wel wat onvast. Op Walls Of Jericho is dat euvel bijna volledig verholpen en kan ik volop genieten van zijn prototype hoge power metal gegil. De nummers zijn bijna allemaal sterk tot zeer sterk (Metal Invaders, Ride The Sky en Phantoms Of Death zijn mijn favorieten).
Productioneel klinkt het allemaal een stuk rauwer dan op latere platen, maar dat heeft zeker zijn charme. De loudness war was nog niet uitgebroken en dus is het geluid van de originele cd master behoorlijk ruimtelijk en goed gedefinieerd. Dat zorgt voor een vrij uniek geluid, dat je heden ten dage helaas niet vaak meer hoort. Het gros van de moderne metalproducties is keihard gemasterd, waardoor een groot deel van de details verloren gaat. Een plaat als Walls Of Jericho doet mij beseffen hoeveel van mijn luisterplezier verloren gaat door al die keihard gemasterde platen van tegenwoordig.

Zo, dat was lang geleden...!
Erg leuk om dit weer es te horen, de openingstrack is echt een feestje der herkenning.
Er is hier en daar wel wat op aan te merken, maar al met al is het een fijne oldie.

8.

Okay dus de eerste 5 nummers zijn in principe bonustracks? Ben hem aan het luisteren via Spotify nu en vind het al verdomd lang voor een debuut.

Op spotify staat zo te zien de gebundelde versie met daarop de ep, het debuut en de single Judas. De eerste vijf tracks op die versie vormen samen dus de eerste Helloween EP. Walls Of Jericho is de eerste LP en die begint met Ride The Sky

Toch een nipte 7 vanwege het enthousiasme dat er vanaf spat. Gemotiveerde power-Duitsers hebben de gave om die energie altijd goed over te brengen. Kwam er in het begin maar moeilijk in, maar op een gegeven moment trokken tracks als Gorgar en Heavy Metal me toch over de streep.

Ik ken Helloween voornamelijk door de Keeper albums, die ik geweldig vind. Dit debuut vind ik niet zo sterk als die albums. De zang is inderdaad niet zo krachtig en het geluid is wat agressievere speed metal dan de latere power metal. Toch een fijn album maar niet iets dat ik vaker ga luisteren.

De single "Judas" vind ik wel een dikke aanrader!

Ik kende 'Keepers of the Seven Keys' al langer, maar deze plaat kruiste pas recentelijk mijn pad.

Het songmateriaal mag dan gemiddeld van minder kwaliteit zijn dan op de voorgenoemde platen, de stijl ligt me toch wel een stuk beter. Het geheel komt een stuk spontaner over dan de gepolijste powermetalnummers op latere platen. De ruwe zang van Kai Hansen, de agressieve riffs, ... het plaatje klopt gewoon.
Ik ben dan ook meer een liefhebber van Speed en Thrash dan van powermetal.

Ik durf het haast niet zeggen, maar ergens vind ik het zelf spijtig dat men na deze plaat Kiske aangeworven heeft.


Favoriet nummer: Ride The Sky!

PS: Luister ook naar de live-versie van deze nummers in de Kai-medley tijdens de United-tour. Heerlijke afwisseling tussen alle nummers die door Kiske en Deris gezongen worden.

Ride the sky is inderdaad het prijsnummer hier. Ik kan zelf alleen niet zoveel met de zang van Hansen. Ik vind de live versie zoals ze die tijdens de Keeper tour deden in de 80's, waar Kiske 'm zingt, dan ook de beste versie van het nummer.

De Kai-medley die sinds 2017 op de setlist staat (wss met andere nummers) is een leuke verademing tussen de zangpartijen van Kiske en Deris. Kwestie van het publiek halverwege nog eens wakker te schudden.
https://youtu.be/sWo_jiRCTSk?t=202.
Ik hou wel van die ruwe zangpartijen, maar ik kan me voorstellen dat het merendeel liever de 'cleane' zang van Kiske hoort. De gustibus et coloribus non est disputandum.

Ik ken de medley. Heb ze tijdens de eerste reünie tour live gezien. Dak ging eraf! En voor de afweisseling is het inderdaad prima. Maar een heel album Kai (laat staan een hele show) op zang trek ik slecht. Zo af en toe een nummer is voor mij prima.