Helloween - Walls of Jericho (1985)

Het is heel erg, maar nu ik mijn chronologische volgorde van Helloween albums ben begonnen, vrees ik toch dat het echt niet beter dan Walls Of Jericho gaat worden. Het debuut is iets minder ruw en klinkt ietwat gepolijster dan bij de ep het geval was, maar een betere opener dan Ride The Sky of afsluiter als How Many Tears heb ik op weinig metalalbums gehoord. Tevens ook het laatste album met Hansen op zang, iets wat me toch altijd pijn heeft gedaan. De beste man heeft namelijk niet zomaar een van de meest kenmerkende stemgeluiden uit de powermetalscene, hij klinkt zoveel ruiger dan zijn opvolger Kiske.

Het album is echter niet helemaal perfect, want Gorgar is als eerste lollige nummer van Helloween meteen een misser eersteklas. Spijtig, want met tracks als Phantoms Of Death en Metal Invaders alleen, zou het album wel eens een van mijn ultieme metalfavorieten ooit kunnen zijn. Nu zie ik het vooral als een van de beste Helloweenalbums.

Terwijl Lennert de achterstand wegwerkt bij The Kinks en Fleetwood Mac, doe ik maar de Helloween marathon waar hij bijna drie jaar geleden aan begon. Ik heb Helloween ook behoorlijk hoog zitten, maar ik zal niet beweren dat Walls of Jericho het beste is dat de band ooit gemaakt heeft. Ik ben geen Kiske-hater en kan ook erg genieten van het latere werk. Tuurlijk is dit een fantastisch album en snap ik goed waarom veel verstokte true metalhats hierbij zweren. Het geluid is lekker vuig en snel voor power metalbegrippen. Walls Of Jericho/Ride The Sky is een fenomenale opener. Kai Hansen kan natuurlijk ook geweldig zingen. Metal Invaders, Phantom Of Death en How Many Tears zijn geweldige tracks, maar de rest blijft daar toch bij achter. Het enthousiasme ten spijt staan er ook enkele doorsnee metal anthems. Een goed begin natuurlijk, maar hier gaat mooier spul de revue passeren.

Ik kende 'Keepers of the Seven Keys' al langer, maar deze plaat kruiste pas recentelijk mijn pad.

Het songmateriaal mag dan gemiddeld van minder kwaliteit zijn dan op de voorgenoemde platen, de stijl ligt me toch wel een stuk beter. Het geheel komt een stuk spontaner over dan de gepolijste powermetalnummers op latere platen. De ruwe zang van Kai Hansen, de agressieve riffs, ... het plaatje klopt gewoon.
Ik ben dan ook meer een liefhebber van Speed en Thrash dan van powermetal.

Ik durf het haast niet zeggen, maar ergens vind ik het zelf spijtig dat men na deze plaat Kiske aangeworven heeft.


Favoriet nummer: Ride The Sky!

PS: Luister ook naar de live-versie van deze nummers in de Kai-medley tijdens de United-tour. Heerlijke afwisseling tussen alle nummers die door Kiske en Deris gezongen worden.