I Am Kloot - Let It All In (2013)

Na hun eerste twee briljante platen leek het er even op dat I Am Kloot voorgoed in ongeïnspireerde middelmatigheid zou verzakken, en wat eeuwig zonde zou toch geweest zijn, maar sinds hun vorige album Sky At Night uit 2010 werd zowaar weer een stijgende lijn ingezet die nu drie jaar later met Let It All In nog een stukje verder wordt doorgetrokken. Had in interviews gelezen dat dit album meer 'stripped down' zou zijn dan de orkestrale voorganger, maar eigenlijk vind ik dat verschil heel erg meevallen. Wie een puur akoestische plaat verwacht in de trant van het debuut, komt ieder geval bedrogen uit, al staan er wel enkele kalere songs tussen daar bijna op gepast hadden. Als geheel is deze plaat meer een aangename mengeling van typische 'klooty' walsjes en wiegenliedjes en meer psychedelische tracks (met mooi ruimtelijk geluid en bijzondere arrangementen). Bramwell's teksten zijn minder bitter dan we van hem gewend zijn, maar zelfs als het zoetsappig dreigt te worden weet hij daar volledig in te overtuigen want je hoort aan z'n strot dat elke letter van diep uit zijn hart komt. Te gek trouwens hoe zijn raspende stem opeens aan Lennon anno '65 doet denken in Masquerade, een verliefdmakend klein liedje. Dit is een zeer afwisselende en uiterst sfeervolle plaat waar ik voorlopig niet op uitgeluisterd zal raken. Deze band timmert al zo lang aan de weg, maar zo lang ze plaatjes als dit blijven afleveren laat ik ze binnen.

Wederom aan de hand genomen door Elbow's Guy Garvey, maar I Am Kloot is dit keer meer zichzelf. Het levert een nog betere plaat op.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: I Am Kloot - Let It All In - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Onder de luisteraars van I Am Kloot lijkt een soort consensus te bestaan: debuut Natural History is het beste album van de band. De titelloze opvolger was ook prima, maar daarna begon de kwaliteit van de albums minder en minder te worden. Lag dat aan het feit dat de albums sinds album nummer twee I Am Kloot niet meer werden geproduceerd door Guy Garvey, de zanger van Elbow?
Je gaat het bijna denken want in 2010 sloeg I Am Kloot keihard terug met eindelijk weer een goede plaat die werd geproduceerd door Guy Garvey samen met medebandlid van Elbow Craig Potter. Mede hierdoor was het vrij logisch dat dezelfde twee heren ook dit album zouden produceren. Ik moet zeggen dat de invloed van Elbow in sommige nummers goed hoorbaar is; vooral in de twee singles Hold Back The Night en These Days Are Mine. Ook Elbow is niet vies van wat strijkpartijen en Elbow heeft in het verleden ook nummers gemaakt met oriëntaalse violen.
Verder staan er weer een aantal typische I Am Kloot-nummers op: Shoeless is een goed voorbeeld van een lied dat op elke plaat had kunnen staan en verrek, Even the Stars is al eens een keer verschenen op de DVD bij I Am Kloot Play Moolah Rouge.

I Am Kloot heeft met Let It All In een van zijn betere platen uitgebracht in hun oeuvre.