Re-Machined (2012)

Helaas is dit niet de kraker geworden wat ik ervan had gehoopt.
Prachtig materiaal bewerkt door grote namen uit de rock en metalwereld.
Alleen Highwaystar door Chickenfoot (live) bevat wat mij betreft echte passie en dat is nu juist wat ik bij de andere vertolkingen mis, passie.
Toch aardig om de nummers te horen door grote artiesten en niet door B-artiesten zoals op eerdere tributeschijfjes.

Hier had ik toch wel wat meer van verwacht... Helaas bevat deze tribute naast enkele goede pogingen ook mindere resultaten en een absolute belediging aan het adres van Deep Purple!

Mijn maaginhoud wil spontaan naar buiten als ik hoor wat The Flaming Lips hebben aangericht met Smoke on The Water. Waarom? Wat hebben de Deep Purple-fans en andere melomanen hen in Godsnaam misdaan?

Wat Jimmy Barns met Lazy doet is aardig. Meer niet. Hetzelfde geldt voor Santana & Shaddix...

Iron Maiden en Metallica doen het behoorlijk goed, maar ook daar: géén wauw-gevoel...

Dat is er wel bij wat Chickenfoot, Black Label Society en Glenn Hughes doen met respectievelijk Highway Star, Pictures of Home en Maybe I'm Leo...

Hier zat toch écht meer in, denk ik dan als je ziet welke namen zich over de Deep Purple-songs bogen... (en wat The Flaming Lips in dit rijtje doen mag Joost weten!)

En vergeet de bonus track niet met Hughes etc. Hier zingt ie weer de sterren van de hemel vind ik.

Klopt! Die bonustrack: daar is Hughes ook weer super

De 2 dissonanten zijn overduidelijk de 2 Smoke on the water uitvoeringen. Die van Santana was al bekend van zijn eigen Guitar Heaven album, maar overtuigd niet. Die van de Flaming Lips is letterlijk niet om aan te horen. Anders was dit een zeer duidelijke 4.0 album geweest.

De electronische, minimalistische uitvoering van Smoke On The Water door The Flaming Lips is belachelijk slecht en duidelijk het buitenbeentje hier, maar verder is dit een redelijk geslaagd tribute-album. Grote namen als Carlos Santana, Iron Maiden en Metallica stellen gelukkig niet teleur en ook de overige bands en artiesten leveren degelijk werk af.

Een veilige maar aardige tribute waarbij het orgeltje in het alom bekende Smoke on the Water al direct de toon zet. Zoals zo vaak het geval is bij dit soort initiatieven blijven de bands die een song coveren dicht bij het origineel.
Iets dergelijks is te billijken maar ik vind het altijd een stuk spannender als een song volledig wordt verbouwd.
Een voorbeeld daarvan vormt A Perfect Circle, de wijze waarop de heren Led Zeppelin's When the Levee Breaks live vertolken is van een grandioze schoonheid.

Dan dit plaatje; twee nummers steken boven het maaiveld uit;

Ten eerste is dat Hughes versie van Maybe I'm a Leo, de song is op het lijf geschreven van Glenn. Lekker funky en 'groovend' zo hoor ik ze graag.

Tenslotte kan Metallica's uitvoering van When a Blind Man Cries mij ook wel bekoren. Slepend en bluesy, prima gedaan.