Status Quo - Thirsty Work (1994)

Thirsty Work associeer ik met de tijd dat de elpee definitief de platenwinkels had verlaten, compleet verdreven door de compactdisc. Kleine hoesjes in plastic doosjes waren het gevolg. In een krant las ik een interview met de heren, dat vooral over hun favoriete drankjes ging, het thema van de hoes. Niet bijster interessant. Op de radio kwam het vlotte I Didn't Mean It voorbij, gladgeschuurd in vergelijking met Quo's werk uit mijn tienerjaren; mijn heimwee naar vroeger groeide nog meer. Het haalde in Nederland niet de hitlijsten, het album werd in september 1994 #87.

Met de oren van 2023 valt de schade mee. De productie is prima, gedaan door frontman Francis Rossi. Opener Goin' Nowhere rockt bescheiden maar aangenaam; gevolgd door de single als versnelling, van de hand van voormalig pubrocker John David die al eerder voor hen schreef.
Een aangenaam popliedje is het slepende Lover of the Human Race, geschreven door Rossi met toetsenist Andy Bown, het heeft bovendien een aangenaam beschouwende tekst.
Met een titel als Sherri, Don't Fail Me Now! ben ik direct geneigd om af te haken, maar qua muziek moet ik denken aan de lichte variant van jaren '80 adult oriented rock á la John Waite (diens Missing You). In Rude Awakening klinkt dan eindelijk mijn geliefde shuffle, best lekker; Ciao-Ciao is uptempo en stevig met een sterke melodie.
Zeven nummers voor mijn afspeellijst over hun poprockjaren 1986 - 2000, dat zijn er vijf meer dan van Perfect Remedy en één meer dan voorganger Rock 'Til You Drop.

Tegelijkertijd zakte de groep nergens dieper door de enkels dan in popballade Restless (leuk in zijn soort maar waarom coverde Quo Jennifer Warns?), de brug in Tango (vanaf "Take me away...", geschreven door Rossi met diens schrijfmaatje Bernie Frost, klinkt het met zijn toetsengeluiden als Nederlandse schlagerpop; eveneens van hen is Sorry, dat in 1980 op een plaat van Demis Roussos kwam. Leuk popfeitje, maar opnieuw: waarom bij Quo?
De overige muziek op Thirsty Work is een kwestie van het ene oor in, het andere uit. Achtergrondmuziek. Opvallend is dat de stem van tweede frontman Rick Parfitt nauwelijks is te horen: hij zit slechts in de achtergrondkoortjes. Dit is een album van Rossi's Quo, waarvoor Parfitt bovendien geen liedjes leverde.

In biografie 'XS All Areas' (2004) van Rossi en Parfitt wordt duidelijk hoezeer de groep was gericht op de Britse single- en albumlijst. Single I Didn't Mean It werd daar in augustus 1994 #21, nadat de groep het in juli als hun honderdste optreden in Top of the Pops kwam promoten, een absoluut record. Thirsty Work haalde #13.
Manager David Walker was ontevreden en wilde hogere posities in de lijsten. Gelukkig voor hem naderde het dertigjarig bestaan van de groep en hij was vastbesloten daaraan de nodige publiciteit te verbinden. De man die de groep in 1988 van de financiële afgrond weghaalde, begon meer en meer invloed uit te oefenen op liedkeuzes op albums, singlekeuzes en allerlei promotiestunts. Het begon de leden van Quo enigszins te benauwen.

In 2020 op 2cd verschenen met diverse bonussen, ik laat dat maar links liggen. Misschien dat de overdominantie van Rossi, mede veroorzaakt door Parfitts veel te bescheiden inbreng, ertoe leidde dat Quo hier zo pop klinkt. Bijna alsof het een soloplaat van Rossi is. Misschien dat dit de verklaring is voor de tegenvallende verkopen, behalve dan dat Quo (weer eens) uit de mode was?