Status Quo - Don't Stop (1996)

Een coveralbum is normaliter een tussendoortje, voor Quo ging het vanwege de creatieve leeftijdsberekening door manager David Walker om een verjaardagsplaat. Don't Stop leende de albumtitel van het liedje van Fleetwood Mac. Met veel bombarie in de Britse pers gelanceerd, introduceerde het vijftien liedjes aan een nieuwe generatie, want de oude fans waren hier allesbehalve content mee.
Dat Quo op de hoes in de kledingstijl van de eerste helft van de jaren '60 stond, vond ik ook al zo raar. Toen heette de groep The Spectres, maar uit die periode wordt niet één liedje in een nieuw jasje gestoken. Gemiste kans.
De opzet van Walker slaagde echter: Status Quo stond weer hoog in de Britse hit- en albumlijstjes, de verkopen waren beter dan die van voorganger Thirsty Work en in menig tv-interview schoven Rossi en Parfitt aan om hun zegje te doen.

Een goede cover is anders dan het origineel en het liefst beter. Dat 'anders' gebeurt hier niet en 'beter' al zeker niet. Toch heb ik drie nummers op mijn lijstje met Poprock Quo 1986 - 2000 gezet: Fun Fun Fun (van en met The Beach Boys), I Can Hear the Grass Grow, oorspronkelijk van The Move en als leukste liedje All Around My Hat, ooit van Steeleye Span maar hier met Maddy Prior. Had zij niet meegezongen, dan had het echter veel gemist.
De muziek grijpt qua sfeer terug op de rock 'n' roll van de jaren '50 en '60, maar met bijvoorbeeld Safety Dance (van Men Without Hats) en Johnny and Mary (van Robert Palmer) zijn ook covers van synthesizerliedjes te horen.

Enige tijd later overleefde Parfitt ternauwernood een hartaanval. Ik vroeg me af of hij überhaupt nog leefde toen ik hem in 1998 op een late zaterdagavond bij de WDR aan tafel zag zitten. Dit samen met Brian May, die op dit album meespeelt op Raining in My Heart, oorspronkelijk van Buddy Holly. De twee babbelen over Cozy Powell en spelen een moppie. Hier te zien met gratis Duitse vertaling.