Status Quo - Under the Influence (1999)

Zeer onderschat Quo-album. Het openingsnummer Twenty wild horses is een van de beste Quo-songs ooit. Een schitterend nummer. Eigenlijk was de single The way it goes nog het zwakste nummer. Verder een schitterende ballad Little white lies en het hamerstuk Making waves. Na een aantal wat poppy klinkende cd's een echte Quo-cd.

Ik heb deze CD wel in mijn verzameling, maar hij komt nooit uit het doosje. 'Twenty wild horses' is nog wel een gaaf nummer, op een of andere manier pakt de rest mij niet zo.

Je kunt volgens mij beter de Duitse edit versie uit 2002 van deze plaat Infuence Of Matchstick Men aanschaffen. De coverart is wat mooier en de plaat bevat een extra track, namelijk de 1999-remix van Pictures Of Matchstick Men.

Totaal niet mee eens!! Ja dat het een onderschat album is wel maar de rest niet. Twenty wild horses is een leuk liedje maar heeft net zo'n irritant riedeltje als bijv. Burning bridges. En The way it goes het zwakste nummer??? Dat is juist één van de hoogtepunten van dit album! Little white lies vind ik trouwens ook maar matig.
Making waves ben ik wel weer met je eens. Een geweldige stamper in de beste Quo traditie! Net als het titelnummer en Round and round trouwens! Ook beslist goede nummers.
De echte topper vind ik echter Shine on! Wat een geweldige opbouw zit er in dat nummer. Een heerlijke shuffle/blues zoals alleen Quo ze kan spelen.

Twenty wild horses klinkt wat "Keltisch",alleen ligt het er minder dik bovenop als bij Burning bridges. Goed nummer, de volgende drie zijn nog beter met Shine on als hoogtepunt. Little white lies valt als niemendalletje wel aan te horen.
Keep'em coming is weer echt goed. Little me and you is een opvullertje.
Met Making waves zit de sfeer er weer goed in. Het koortje van Lies,Never too late etc. is even op de achtergrond te horen. Blessed are the meek kan er mee door; de plaat kan toch al niet meer stuk. Roll the dice is wel leuk, Not fade away een goed uitgevoerde cover. Met de uitsmijter The way it goes krijg je als eindresultaat een bekoorlijk album.

Mijn uitgave is van 2006 door Elap. Licensed from Eagle rock.
Het staat nergens aangegeven maar als dertiende track komt er een niet onverdienstelijke nieuwe versie van Pictures of Matchstick men.

Die nieuwe versie van Pictures is wel aardig alleen is ie niet echt anders dan het origineel. Dan was het interessanter geweest als ze de outtake Fighting with the pack erop hadden gezet als bonustrack. Dat nummer had sowieso op het album moeten staan vind ik.

De echte cd heeft de opdruk van Eagle op de zijkant. Maar toch niet verkeerd als er vraag is naar een herdruk. Little me and you had er wel afgemogen.

Destijds rond de tijd dat "Under the Influence" uitkwam heb ik het nummer "The Way it Goes" enkele keren op de radio gehoord bij Henk Westbroek. Ondanks dat het zeker geen verkeerd nummer is, had ik toen niet echt de interesse om "Under the Influence" aan mijn verzameling toe te voegen, maar na het lezen van enkele reacties heb ik 'm onlangs toch maar op mijn lijstje gezet, en vandaag kwam ik dit album tegen voor slechts €5,- en daar heb ik 'm niet voor laten liggen.

Ik luister dit album nu voor het eerst, en hij valt me zeker niet tegen, maar een klassieker vind ik het desondanks niet. Maar dit is toch zeker geen verkeerd album. De meeste nummers klinken toch typisch als Status Quo. Ik hoor zelfs af en toe slide gitaar, wat doorgaans niet erg typisch voor Status Quo is, maar wel bewijst dat ze muzikaal meer kunnen dan velen denken. Dit album heeft wat mij betreft nog een paar luisterbeurten nodig, en misstaat zeker niet in de verzameling als je liefhebber bent van Status Quo. Toch een kleine aanrader.

Sterke plaat. Ik vind eigenlijk alleen "Not fade Away" niet goed. Making waves en Blessed are the meek de beste songs.

Zeker een sterk album. Ben het er wel mee eens dat Not fade away één van de mindere nummers is. Heb destijds ooit eens ergens gelezen dat ze van de platenmaatschappij persé een cover op het album moesten zetten. Quo wou dit eigenlijk helemaal niet maar ja, macht van de sterkste zullen we maar zeggen.

Verwachte niet veel van deze plaat, maar Under the influence is fijn, met een paar echt sterke nummers, met name Shine on, wat een topper. Roll the dice is ook lekker en verder klinkt Little white lies als een prima single. Die Keltische invloeden in Twenty white horses klinken net zo gezellig als belegen.

In maart 1999 hoorde ik plotseling recent werk van Status Quo op de radio, dat bovendien wel okay was. Swingend en licht verteerbaar, als een ipa-0.0-biertje dat bij warm weer prima kan smaken. Het was The Way It Goes, dat in de Mega Top 100 in de onderste helft bleef steken, net als Little White Lies in juni zou doen. De laatste met gitaarspel waarbij ik aan The Bangles (!) moest denken. Op de website van de hitlijst zie ik dat albumopener Twenty Wild Horses in december hetzelfde lot was beschoren, alweer een aangenaam liedje met een folkachtige riff.
Dat nummer hoorde ik echter pas zo’n tien jaar later, toen ik de discografie van de groep in chronologische volgorde doorploegde. In mijn herinnering sprong dit album er niet uit, maar als hoogleraar Status Quo vielip daar anders over denkt, loont het om de plaat weer een kans te geven.

Na de paarden volgt het eveneens vlotte titelnummer dat bovendien met een aangename mondharmonicasolo eindigt; beide nummers van frontman Francis Rossi en diens schrijfmaatje Bernie Frost. Round and Round is nog iets vinniger, van de hand van toetsenist Andy Bown en bassist John Edwards.
Is het tot dan toe allemaal aangenaam maar keurig swingend, op Shine On veer ik overeind. Dit liedje heb ik indertijd niet opgepikt, maar er klinkt een sixtiessfeer in door dankzij een aparte akkoordenprogressie en melodielijn; van de hand van Rick Parfitt met Edwards. Het liedje wordt langzaam steviger en doet me tevens denken aan Parfitts postume soloplaat.
Keep ’em Coming van Andy Bown begint traag, om al spoedig stevig te gaan rocken met bovendien een sterke melodie. Mijn volgende favorietje volgt met het spannende intro van Making Waves van Rossi en Frost. Het doet denken aan één van de lichtere nummers van klassieker Blue for You (1976).

Na dit knallertje volgt een dubbele Rossie-Frost: Blessed are the Meek valt een beetje in het niet, maar is eigenlijk van hetzelfde kaliber als de singles: licht-stevig, zeker swingend. Pas op Roll the Dice klinkt het oude doenkedoenk, helaas in de coupletten wat gezapig, maar in de refreinen en op de momenten met mondharmonica helemaal goed.
Not Fade Away is uptempo, een cover van Buddy Holly met een countrygevoel, wat band én liedje goed kunnen hebben. Mijn eerste kennismaking uit de vroege lente van 1999 sluit de plaat af.

Op streaming zijn de eerste twee extra’s vermeldenswaardig: Sea Cruise is een bluesachtige rocker, het wederom vlotte I Knew the Bride kende ik van pubrocker Nick Lowe en is ook hier aangenaam.

Under the Influence verdiende inderdaad een tweede kans en krijgt warempel drieëneenhalve ster. Als het Nederlandse Status Quotes het op hun manier zouden opnemen, zou er zomaar een sterretje bij kunnen komen. Ik heb een droom…