Status Quo - Under the Influence (1999)

In maart 1999 hoorde ik plotseling recent werk van Status Quo op de radio, dat bovendien wel okay was. Swingend en licht verteerbaar, als een ipa-0.0-biertje dat bij warm weer prima kan smaken. Het was The Way It Goes, dat in de Mega Top 100 in de onderste helft bleef steken, net als Little White Lies in juni zou doen. De laatste met gitaarspel waarbij ik aan The Bangles (!) moest denken. Op de website van de hitlijst zie ik dat albumopener Twenty Wild Horses in december hetzelfde lot was beschoren, alweer een aangenaam liedje met een folkachtige riff.
Dat nummer hoorde ik echter pas zo’n tien jaar later, toen ik de discografie van de groep in chronologische volgorde doorploegde. In mijn herinnering sprong dit album er niet uit, maar als hoogleraar Status Quo vielip daar anders over denkt, loont het om de plaat weer een kans te geven.

Na de paarden volgt het eveneens vlotte titelnummer dat bovendien met een aangename mondharmonicasolo eindigt; beide nummers van frontman Francis Rossi en diens schrijfmaatje Bernie Frost. Round and Round is nog iets vinniger, van de hand van toetsenist Andy Bown en bassist John Edwards.
Is het tot dan toe allemaal aangenaam maar keurig swingend, op Shine On veer ik overeind. Dit liedje heb ik indertijd niet opgepikt, maar er klinkt een sixtiessfeer in door dankzij een aparte akkoordenprogressie en melodielijn; van de hand van Rick Parfitt met Edwards. Het liedje wordt langzaam steviger en doet me tevens denken aan Parfitts postume soloplaat.
Keep ’em Coming van Andy Bown begint traag, om al spoedig stevig te gaan rocken met bovendien een sterke melodie. Mijn volgende favorietje volgt met het spannende intro van Making Waves van Rossi en Frost. Het doet denken aan één van de lichtere nummers van klassieker Blue for You (1976).

Na dit knallertje volgt een dubbele Rossie-Frost: Blessed are the Meek valt een beetje in het niet, maar is eigenlijk van hetzelfde kaliber als de singles: licht-stevig, zeker swingend. Pas op Roll the Dice klinkt het oude doenkedoenk, helaas in de coupletten wat gezapig, maar in de refreinen en op de momenten met mondharmonica helemaal goed.
Not Fade Away is uptempo, een cover van Buddy Holly met een countrygevoel, wat band én liedje goed kunnen hebben. Mijn eerste kennismaking uit de vroege lente van 1999 sluit de plaat af.

Op streaming zijn de eerste twee extra’s vermeldenswaardig: Sea Cruise is een bluesachtige rocker, het wederom vlotte I Knew the Bride kende ik van pubrocker Nick Lowe en is ook hier aangenaam.

Under the Influence verdiende inderdaad een tweede kans en krijgt warempel drieëneenhalve ster. Als het Nederlandse Status Quotes het op hun manier zouden opnemen, zou er zomaar een sterretje bij kunnen komen. Ik heb een droom…