Helloween - Master of the Rings (1994)

Studio-album nummer zes van deze Duitsers met volgende wijzigingen: nieuwe zanger (Andi Deris, afkomstig van Pink Cream 69) en nieuwe drummer (Uli Kusch, onder andere Beautiful Sin, Gamma Ray, Holy Moses, Mekong Delta, Masterplan, Ride The Sky en Sinner). Weg zijn zanger Michael Kiske, drummer Ingo Schwichtenberg en major label EMI. De titel verwijst natuurlijk naar hun grote succesalbums Keeper of the Seven Keys Part I en II, maar of dit een vervolg daarop is, dat betwijfel ik. Het waren al geen conceptalbums behalve de titelnummers en het hele Keys-gedoe is gewoon een prima herkenningspunt, net zoals Iron Maiden hun Eddy heeft en Megadeth hun Rattlehead.
Over naar de muziek dan en dat is wel weer een stuk heavier dan voorgangers Pink Bubbles Go Ape en vooral Chameleon. De zang van Andi is wel rauwer en schorrer dan voorgangers Kai Hansen en Michael Kiske, maar past wel wonderwel bij Helloween. De muziek is weer “typisch” Helloween: lekker snel met vele enkele en dubbele gitaarsolo’s. Na Initiation (Keeper of the Seven Keys I) en Invitation (Keeper of the Seven Keys II) opent dit album met Irritation (de nodige ironie uiteraard). Sole Survivor, Where the Rains Grows en Wy? vormen een lekker stevig openend trio. Dan volgt de dip. The Game is On vind ik maar magertjes met die stomme geluidjes, soms moet je producer Tommy Hansen met een lineaal op zijn vingers durven slaan… Secret Alibi vind ik ook maar niets: niet slecht en niet speciaal. Take Me Home is gelukkiger iets beter en In The Middle of a Heartbeat is zo’n ballad waar ik weinig affiniteit mee heb, zoals de meeste ballads trouwens. Verdere lekkere hapjes zijn voor mij: Perfect Gentleman en afsluiter Still We Go.
Ik heb deze op cd zonder die bonustracks, dus mijn gedacht gaat enkel over de eerste elf nummers. Mijn opmerking voor dit album: de tracklist van het album is zoals het op de site staat, maar in het begeleidend boekje staan de teksten van de diverse nummers in een ietwat andere volgorde. Ik weet het: een beetje te kneuterig van mijn kant, maar toch een slordigheidje van de platenfirma. Toch een lekker album na het voor mij ontgoochelend Chameleon.

Redelijk album. Een echte fan van Helloween ben ik nooit geweest, maar de muziek kan ik wel waarderen. Een knaller van een nummer is "sole survivor" ....... woow wat een intro!! "why" is ook een topper. Rest is redelijk zonder eruit te springen.

Weg met Kiske, welkom Derris. Master Of The Rings is het laatste Helloween-album dat ik tot vandaag nog nooit gehoord had en ergens had ik verwacht dat het meteen een heel ruig album/terugkeer naar de metalsound zou zijn, maar dit valt in praktijk behoorlijk mee. Het is absoluut een erg leuk en consistent album, maar helemaal in het begin zit de hardrockende vibe van Chameleon er nog gewoon in. Met Mr. Ego, Perfect Gentleman en Take Me Home zijn er in ieder geval een lekker aantal echte krakers. Sterker nog, afsluiter Still We Go is een regelrecht teruggrijpen naar de Keepers-albums met de aan Future World herinnerende openingsriff en de twinsolo's. Klassieke powermetal op zijn best.

Een aantal songs zijn het hem net niet (The Game's On en Take Me Home), maar ergeren ook weer niet heel erg. Belangrijk punt hiervan is Derris' fijne stemgeluid (moest ik in het begin echt inkomen) en de stevigere productie. Een goed begin van de latere Helloween-reeks, al gaat het nog zoveel beter worden.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Master Of The Rings
4. Chameleon
5. Keeper Of The Seven Keys Part II
6. Pink Bubbles Go Ape

Dit was altijd het album waarvan ik meende dat Helloween terugging naar de roots. Dat is eigenlijk maar ten dele zo. De eerste nummers zijn steviger dan we van Pink Bubbles en Chameleon kennen. Still We Go is dat zelfs nog meer, maar de songs daartussen zijn nog altijd vrij poppy. Why?, Mr Ego en Perfect Gentleman zijnnieuwe dieptepunten in het bestaan van Helloween. Flauwe boel en die humor is tergend. Toch zijn hier de eerste tekenen van herstel zichtbaar. Andi Deris is een fijnere zanger dan Kiske en ook wat meer metalgericht. Met Uli Kusch haalde Helloween niet alleen een geweldige drummer in huis, maar ook een fenomenale liedjesschrijver. Hij levert hier nog geen bijdrage helaas.


Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
4. Master Of The Rings
5. Pink Bubbles Go Ape
6. Chameleon

Wat een wisselvallig album is dit. Het begin is aardig en nieuwkomer Andi Deris laat horen een prima zanger voor Helloween te zijn. Vanaf Mr. Ego zakt het niveau behoorlijk helaas. Perfect Gentleman en The Game Is On zijn tenenkrommend. Secret Alibi zet een voorzichtig herstel in en Take Me Home is een lekker nummer dat een fijne Van Halen-vibe heeft.

Het is jammer dat dit album zo'n zwak middengedeelte heeft. Dankzij de prima kop en staart een krappe voldoende.