Richard Thompson - Front Parlour Ballads (2005)

Het verlies van Thompsons "groot" platencontract in '00 blijkt positief uit te draaien

Na het door u allen en masse bejubelde The Old Kit Bag dit semi-akoestische werkstuk. For Who's Sake? brengt een zowaar zoetgevooisde Thompson naar de oppervlakte

De single Let It Blow werd veelvuldigd geplugd op de radio en dat was ... een verdraaid goede zaak . Kijk eens naar die openingsregels:

"He was a species on the verge of extinction
She was an Air Zealand hostess
They were mystically joined, like Rawicz and Landauer
Like Pinky and Perky, like Porgy and Bess
Oh he loved the pursuit and the romance
But the details were more of a chore"



Nu valt er meer van dat beeldengegoochel te rapen op deze langspeler, maar dat kan nooit the unique selling point van deze artiest zijn ... temeer omdat die uitdrukking zich verhoudt tot deze artiest als water tot een brandende frietketel

In de schaduw is het soms verdraaid leuk musiceren, nietwaar meneer Thompson?

Richard tussen de schuifdeuren. Zonder band, met vooral akoestische instrumenten en vrij kale begeleiding. Wel mooi hoor. Goh, wat een begenadigd gitarist de man uit Wales toch is en bovendien een stem met veel zeggingskracht die je uit duizenden herkent.
Let it Blow is een swingend begin van deze plaat, Daarna wordt het tempo veel lager en dat is even wennen. Ook de melodieën van sommige nummers hebben weinig meer met pop of rock te maken. Ik vegelijk het een beetje met de uitstapjes die Elvis Costello af en toe maakt, bijvoorbeeld ook op diens laatste plaat.
Dan een ander hoogtepunt My soul,my soul. Row boys Row is wel weer ouderwetse Richard Thompson-folk, net als Mutton Street. Mooi vind ik ook A solitary Life en Should I Betray?
De teksten zijn bij vlagen briljant. Af en toe gaan ze door merg en been, zoals in Should I betray?
Ondanks enkele minpuntjes (Precious One, Cressida) toch een volwaardig Thompson-album.
Al blijft het voor mij dan ook in de middenmoot in zijn totale oeuvre.

gezien de titel "Front Parlour Ballads" is dit, zoals te verwachten, een grotendeels akoestisch album van meestergitarist Richard Thompson. verwacht geen elektrische gitaar uitspattingen a la "Calvary Cross", want die staan niet op dit album. de bedoeling was om in een kleine, intieme setting, in dit geval in zijn tot studio omgebouwde garage, akoestische songs op te nemen.

alle 13 songs werden door RT gecomponeerd, voorzien van de van hem bekende bittere, ietwat donkere maar ook wel humoristische teksten, zoals in "Let it Blow", "A Solitary Life" of het cynische "Should I Betray?", waar je als luisteraar niet bepaald een positief mensbeeld aan overhoudt, maar een enkele keer ook een zoet liefdesliedje als "Precious One".

5 tracks "Miss Patsy", "Old Thames Side", "My Soul, My Soul", "The Boys of Mutton Street", "A Solitary Life" 4,5

3 tracks "Let it Blow", "For Whose Sake" en "Row, Boys, Row" 4

5 tracks "How Does Your Garden Grow", "Cressida", "Precious One", "Should I Betray" en "When We Were Boys at School" 3,5

een krappe 4 voor dit album, waar een flink aantal voor 's mans doen minder sterke songs op staan en het tevergeefs zoeken is naar nummers van de kwaliteit van "1952 Vincent Black Lightning" of "Beeswing".
zoals oud user bertus99 hier ooit eerder terecht opmerkte een "middenmoot in zijn totale oeuvre".

Album werd geproduceerd door Simon Tassano & RT
Recorded at Trellis Sound, Pacific Palisades, California

Richard Thompson: vocals, acoustic guitar, mandolin, accordion, bass guitar, electric guitar (tracks 1 & 6)
Debra Dobkin: percussion (tracks 1 & 6)