Colin Blunstone - On the Air Tonight (2012)

Oei, Colin Blunstone krijgt er behoorlijk van langs, als ik de eerste kritiek heb gelezen.
Ik was eigenlijk voornemens het album te kopen bij zijn optreden in Lelystad, 16 november jl. Omdat ik natuurlijk graag een handtekening wil hebben.

Het kan natuurlijk, dat de recensent van nu.nl geen rekening wil houden met de rustige muzieksoort die Blunstone (68) nu eenmaal maakt. Het zal door een metalliefhebber al snel worden beoordeeld als gezapig. Maar ook daar heb je maten en soorten in.

In Lelystad brengt hij, volgens het affiche, overigens nummers van de Zombies, The Alan Parsons Project en solo-klassiekers uit de jaren '70.

Nou Hans, in de Uncut wordt hij ook sympatiek met de grond gelijk gemaakt en krijgt hij 6/10 onder het motto: "hij doet het prima en er is niks op aan te merken maar we hebben het nu wel gehoord".

Het is echt voer voor liefhebbers. Je moet van Colin's stem houden en dan is deze zekers de moeite waard om aan te schaffen. Hij is weer terug op z'n vertrouwde, door Alan Parsons ontworpen, verzorgde 70s popmuziek stoel.
Ik heb 'm nou iets van 3 dagen binnen en moet zeggen dat ik wel mindere platen van 'm gehoord heb. Binnen het raamwerk blijft hij lekker dicht bij z'n roots, het enige wat me tot nu toe tegen valt is de koffer van Duncan Browne's Wild Places. Daar had hij in mijn optiek wel meer uit kunnen halen.

Ik ga je zien over een maand

Ongetwijfeld, ik ben zeer benieuwd naar zijn optreden

Ja, er is natuurlijk geen betere recensie mogelijk dan het horen van de muziek via je eigen oren. Ik vind "we hebben het nu wel gehoord" altijd een ware gotspe. Zoveel werk heeft Blunstone alles bij elkaar nu ook weer niet uitgebracht. Dus als hij eens in de zoveel jaar met een prima album in zijn genre komt moet daar niet over worden geklaagd door het journaille. Wat hadden ze dan gewild?

Ik zal het album toch alvast 4**** geven. Al was het alleen maar voor enige compensatie voor de ten onrechte gegeven zware onvoldoende.

Turn your heart around (waar hij gisteravond zijn concert in Lelystad mee begon) is een nummer uit 1985 (geproduceerd door Alan Parsons) waar Blunstone heel wat meer vuurwerk aan heeft meegegeven dan de zoetsappige versie van de band Keats (roemloos ten onder gegaan).

Colin Blunstone bewandelt hier meer een MOR weg, met wat meer en wat minder stevigere nummers. Maar het geheel is mooi homogeen en leidt niet tot een resultaat waar halverwege een weg wordt ingeslagen met alleen nog maar een cello en wat strijkjes, zoals helaas is gebeurd op The Ghost of You and Me.

Blijkbaar beschikt hij ook over voldoende zelfvertrouwen om een cover aan te durven van The Wild Places (1979), toch wel een klassieker van Duncan Browne van de eerste orde, om allerlei redenen. Hij slaat zich er inderdaad behoorlijk doorheen, door een recht-toe-recht-aan versie te fabriceren zonder de spacy/dromerige aanpak van Browne.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld collega zanger Joe Cocker, is Colin Blunstone niet helemaal afhankelijk van door anderen geschreven werk. Though you are far away, So much more, Dancing in the starlight en Not our Time zijn van eigen hand en misstaan bepaald niet in het geheel.

Na het optreden van gisteravond in Lelystad gezien te hebben kan ik gewoon zeggen: Deze plaat geeft Blunstone "zoals hij nu is" perfekt weer. Extra ½ * erbij !

Blunstone blijkt ( in Berlijn of all places ) met Browne bezig geweest te zijn een band op te zetten, een projekt wat ( helaas ) op niks uitdraaide maar waar nu net wel 3 tracks van verschenen zijn op de Collected 3CD [edit] en waarvan blijkbaar ook al tracks op Songs Of Love And War, een postume Browne CD, staan [edit]. Enniwees, Wild Places is dus ook opgenomen als eerbetoon aan ome Dunc ..........

Hij heeft nog zelfs geruime tijd samengewoond met Duncan Browne.

Colin Blunstone heeft zich laten leiden op deze cd, zo heb ik het toch begrepen, door songs van mensen met wie hij ooit wat te maken heeft gehad in de muziekbusiness.

Vandaar ook Duncan Browne.

Ik schreef het op, omdat The Wild Places van Duncan Browne een enorme klassieker is geworden, waarbij het bij een cover natuurlijk altijd moeilijk is om het origineel zelfs maar te benaderen. Vandaar gewaagd. Maar gezien de relatie die Blunstone met Browne had, is er inderdaad eerder sprake van een eerbetoon dan een poging een klassieker te willen overtreffen.

Anywees, volgens mij zijn we naar het zelfde concert van Blunstone geweest voor deze info....

Collected mooie plaat maar kon hem niet toevoegen helaas.

Onlangs kocht ik dit album in een kringloopwinkel, en thuisgekomen plaatste ik het onmiddellijk in de cd-speler. De songs vind ik heel behoorlijk, en Blunstone heeft nog steeds een mooie stem. Ik kan er wel van genieten - vooral voor wat later op de avond is dit prima muziek. Mijn bezwaar betreft vooral de productie. Waarschijnlijk heeft Blunstone er niet aan gedacht om eens een wat moderner geluid neer te zetten; het klinkt namelijk op den duur toch wel een beetje middle-of-the-road.
Mooiste liedjes vond ik For You en Wild Places, dat naar mijn smaak het origineel van Duncan Browne evenaart.