Montrose - Montrose (1973)

Op de debuutplaat van Montrose staan een aantal hele fijne rocksongs. Ook staan er een aantal mindere broeders op. Dat neemt niet weg dat "Montrose" een lekker rockalbum is. De drie openingsnummers zijn direct een schot in de roos. Persoonlijk vind ik "Bad Motor Scooter" daarvan de beste, maar ook "Space Station #5" is heel fijn. Ik vind "Rock Candy" het beste nummer van dit album. Ogenschijnlijk simpel, maar die riff is oh zo groots. Overigens is het gitaargeluid van Ronnie Montrose lekker vuig op "Montrose". Dus ondanks de wat mindere nummers (o.a. "I Don't Want It" of "One Thing on My Mind" is deze eerste plaat van Montrose een prima visitekaartje. Niet alleen van deze band of van gitarist Ronnie Montrose, maar ook van zanger Sammy Hagar die later in Van Halen, solo of in Chickenfoot nog een behoorlijke stempel zal drukken op het Amerikaanse rockgeluid.

Waarschijnlijk 1 van de best geproduceerde hardrock lp 's ooit.
Ted Templeman..ook bekend van the Doobie Brothers zette deze hechte liveband dan ook direct samen met super-engineer Donn Landee on Tape.
Een 4 sterren album, waar ik vanwege een verbrede smaak eigenlijk nog maar weinig naar luister(de).
Space Station Nr. 5, Rock The Nation en Bad Motor Scooter swingen iedereen wakker.
De Knallende drums van Danny Carmassi zoals in Rock Candy en natuurlijk de werkelijk scheurende gitaar van Ronnie Montrose (r.i.p.) en de fantastische strot van Sammy Hagar die deze unieke sound completeerde.
Ik bezit overigens de pin up (Rock The Nation) versie als ook de USA version van deze plaat.

Toen ik eind jaren '70 hardrock ontdekte, draaiden zowel Alfred Lagarde als Hanneke Kappen in hun Hilversum 3-hardrockshows werk van Montrose. Af en toe las ik over de groep met naar schijnt een ijzersterke gitarist en natuurlijk Sammy Hagar, wiens solowerk door Lagarde enthousiast werd gedraaid. Ik wist nog niet dat ook drummer Denny Carmassi deel uitmaakte van die groep; midden jaren '80 zou ik hem bij Heart tegenkomen.

Ik zal een jaar of zestien zijn geweest toen ik dit debuut van een vriend leende, maar het viel me dik tegen: geen snarenracerij in de gitaarsolo's. Dat was het minste wat ik verwachtte van een hardrockgitarist! De eerste drie nummers vond ik desondanks prima, daar niet van. Rock the Nation met een afkeer van huiswerk die ik helemaal deelde ("Just a-wanna have fun"), de motorgeluiden van Bad Motor Scooter en na enige gewenning ook Space Station #5. Nummers die het dichtst kwamen bij de snelle metal die mijn hart had veroverd en op een cassettebandje werden opgenomen.

Met de decennia steeg mijn waardering en bovendien kwam ik wat leentjebuur tegen. Kennelijk waren er gitaristen enorm geïnspireerd door Ronnie Montrose. Is het iemand weleens opgevallen dat Rock Candy lijkt op Rock 'n' Roll Shower van Vengeance (uit 1988, het jaar ervoor al de herkenningstune van VARA's Vuurwerk)? En vergelijk de riff van I Don't Want It met die van Redline (1983) van Saxon.
Of dit werkelijk zo is, zou de desbetreffende gitaristen moeten worden gevraagd. Feit is dat het album aanvankelijk redelijk succesvol was in de VS, maar vervolgens een 'slow burner' werd, in de jaren erna tot een klassieker uitgroeiend en in het thuisland platinum halend.
Ik word vrolijk van het gitaargeluid, onder andere met een fuzzeffect gemaakt, die een eigenwijs soort hardrock helpt maken, met de ijzersterke zang van Hagar en Carmassi's drumwerk als extra troeven, gegoten in minimaal degelijke composities.

In 2017 verscheen het album als dubbelelpee/-cd met op de bonusschijf de eerste radio-uitzending waarin de groep schitterde, waarbij drie onuitgebrachte nummers. Die is inmiddels vrij prijzig, maar ik ben geïnteresseerd...