Montrose - Paper Money (1974)

Wat een verschil met 't debuut-album "Montrose"!!!
Dit album "heeft 't", het rockt, maar zeker niet op een standaard manier. Geweldige zang van Sammy Hagar, virtuoos gitaarwerk van Ronnie Montrose.

Ik kan dit album alleen omschrijven als harmonieus, geen rauwe gitaren als op 't debuut, maar alles is net wat melodieuzer.

Openingsnummer "Underground" pakt je meteen, "The dreamer" is een ballad-achtig nummer, "Starliner" een instrumentaal, "Spaceage Sacrifice" en "Paper money" zijn lekkere tracks.
Enige mindere song is "We're going home" - die is 'n beetje zeurderig.

Het eerste album is beter dan deze.
Wat een zeiknummer is We're going Home

Geproduceerd door Ted Templeman, klinkt de plaat in ieder geval goed. De versie van I got the fire klinkt in de Axe versie beter, ook al is het hier het prijsnummer. Hagar klinkt goed, soms als Paul Rodgers, maar dat deert niet. Een wisselvallig album, met het al eerder genoemde "We're going home" als dieptepunt.

Wat mij betreft op gelijke hoogte met het debuut. Het verschil is dat op deze de nummers wat toegankelijker zijn geworden. Geen problemen mee. I've got the fire kende ik al in de Iron Maiden versie. Die bleek redelijk trouw aan het origineel. Gaaf nummer!

Je vraagt je af waar het blijft, de energie van het debuut. Het instrumentale Starliner , het snelle I got the Fire en de slowrocker Spaceage Sacrifice vormen een mooie drie-eenheid op het verder weinig verheffende album van Ronnie Montrose en Sammy Hagar.

Ik ben de carrière van Sammy Hagar aan het doorwerken tot het moment dat hij toetrad tot Van Halen. De tweede elpee waarop hij is te horen is net als zijn debuut in dienst van gitarist Ronnie Montrose.

Die tweede Montrose maakte eind jaren '70 op mij bij voorbaat al een slechte indruk. Als je een tiener wilt verleiden tot het kopen en beluisteren van een (hard)rockalbum moet je niet met een hoes als die van Paper Money komen. Grijs aan de voorkant, grijs aan de achterkant, slechts onderbroken door letters. Saaaaaaaaai. Ik kende dan ook niemand die 'm had staan, gratis lenen was onmogelijk en zo bleef dit tot afgelopen week buiten mijn gehoorveld.

Klopte mijn vooroordeel? Zoals gigage een kleine zes jaar geleden noteerde, is de energie van het debuut zo goed als verdwenen. Wél staan hier vingervlugge solo's op en die blijken lekker.
Ik kom niet hoger dan twee sterren. Die worden verdiend door Starliner (al komt dat met enige moeite op gang) en het mij bekende I Got the Fire, dat indertijd op Hilversum 3 door Alfred Lagarde en Hanneke Kappen werd gedraaid. Mét daarin de eerste snelle gitaarsolo, iets wat op het debuut ontbreekt! Ook hoor je hier waar Riot met hun eerste drie albums inspiratie vandaan haalde.

Al dan niet positieve vermeldingen voor drie nummers: Spaceage Sacrifice rockt aardig en het door Montrose zelf (?) gezongen We're Going Home bevat de tweede snelle solo én progrockelementen dankzij een mellotron, ingespeeld door een gastmuzikant. Connection is een overbodige cover van de Rolling Stones (te vinden op Between the Buttons uit 1967) en doet vermoeden dat Montrose zijn beste composities op het debuut had verbruikt en in tijdnood was gekomen om nieuw materiaal te schrijven.

Voor degenen die over Paper Money positiever zijn: in 2017 bracht Rock Candy een speciale editie uit. Ik ga echter door naar de eerste soloplaat van Hagar: Nine on a Ten Scale uit 1976.

Ik vind de hoes juist fantastisch in al z'n eenvoud. Zo zie je maar weer

Een jaar na het debuut van de heren kwam Montrose met dit album op de proppen. Wat direct opvalt; opener Underground komt een stuk bedachtzamer over in vergelijking met Rock the Nation, van de eersteling.
Het nummer is zeker niet slecht maar klinkt redelijk radiovriendelijk en dat mag.
Op Connection wordt het gaspedaal ook nog niet ingedrukt, een trage Rhythm & blues song van Jagger & Richards, waarbij de vocalen mooi samengaan met het gitaarwerk van Ronnie.
Bij de eerste tonen van The Dreamer zit ik elke keer automatisch te denken aan Smoke On the Water, hoewel de riff al vrij snel een andere afslag neemt. Een degelijk nummer met een hoofdrol voor Hagar.
Het instrumentale Starliner, hoe knap de song ook in elkaar steekt, doet mij bitter weinig.

Het vervolg start met I Got The Fire, dat is te merken aan Ronnie, de beste man soleert dat het hem een lice lust is.
Spaceage Sacrifice, wederom traag en slepend van aard, een prima nummer met goed ingebouwde transities.
Het begint inmiddels op te vallen dat Paper Money een andere insteek kent in vergelijking met de eerste worp van de heren.
Zeker niet slechter maar voor de liefhebber die destijds losging op het debuut, zal meer moeite hebben gedaan om Paper Money op waarde te schatten. We're Going Home - een fraai opgebouwde track - zal daarbij niet hebben geholpen. Ronnie neemt op dit nummer de honneurs waar qua zang en hij doet dat binnen zijn mogelijkheden.
De titeltrack sluit de schijf af en het is een fijne rocksong die wat lang duurt voor het gebodene.

Paper Money is niet de logische opvolger gebleken van zijn voorganger, minder venijn en meer aankleding. Zeker niet slechter maar ook niet beter, een wat andere insteek en dat maakt dat de plaat anders overkomt.