Montrose - Paper Money (1974)

Ik ben de carrière van Sammy Hagar aan het doorwerken tot het moment dat hij toetrad tot Van Halen. De tweede elpee waarop hij is te horen is net als zijn debuut in dienst van gitarist Ronnie Montrose.

Die tweede Montrose maakte eind jaren '70 op mij bij voorbaat al een slechte indruk. Als je een tiener wilt verleiden tot het kopen en beluisteren van een (hard)rockalbum moet je niet met een hoes als die van Paper Money komen. Grijs aan de voorkant, grijs aan de achterkant, slechts onderbroken door letters. Saaaaaaaaai. Ik kende dan ook niemand die 'm had staan, gratis lenen was onmogelijk en zo bleef dit tot afgelopen week buiten mijn gehoorveld.

Klopte mijn vooroordeel? Zoals gigage een kleine zes jaar geleden noteerde, is de energie van het debuut zo goed als verdwenen. Wél staan hier vingervlugge solo's op en die blijken lekker.
Ik kom niet hoger dan twee sterren. Die worden verdiend door Starliner (al komt dat met enige moeite op gang) en het mij bekende I Got the Fire, dat indertijd op Hilversum 3 door Alfred Lagarde en Hanneke Kappen werd gedraaid. Mét daarin de eerste snelle gitaarsolo, iets wat op het debuut ontbreekt! Ook hoor je hier waar Riot met hun eerste drie albums inspiratie vandaan haalde.

Al dan niet positieve vermeldingen voor drie nummers: Spaceage Sacrifice rockt aardig en het door Montrose zelf (?) gezongen We're Going Home bevat de tweede snelle solo én progrockelementen dankzij een mellotron, ingespeeld door een gastmuzikant. Connection is een overbodige cover van de Rolling Stones (te vinden op Between the Buttons uit 1967) en doet vermoeden dat Montrose zijn beste composities op het debuut had verbruikt en in tijdnood was gekomen om nieuw materiaal te schrijven.

Voor degenen die over Paper Money positiever zijn: in 2017 bracht Rock Candy een speciale editie uit. Ik ga echter door naar de eerste soloplaat van Hagar: Nine on a Ten Scale uit 1976.