Helloween - The Time of the Oath (1996)

Heel erg slechte metal plaat, ik kan hier niet naar luisteren met als tragisch diepte punt 'anything my mamma don't like'

Erg goed album. vind zelf wake up the mountain, anything my mama don't like, power en Before the war erg goed. ik geef zeker 4*

Ik zit blijkbaar tussen de twee voorgaande commentaren in. Vind de plaat niet rotslecht maar ook niet supergoed.

Klinkt heel erg voorspelbaar (maar dat mag natuurlijk toch geen punt zijn bij Duitse metalbands) en ik heb de indruk dat Andi Deris nog niet voor 100% is ingewerkt. (dat heb ik pas bij Better Than Raw) Ook vind ik de productie wat matjes en zijn niet alle nummers even degelijk. Zo kan ik met Anything My Mamma Don't Like ook niet veel, en heb ik al helemaal niets met de plichtmatige ballad If I Knew. (dat terwijl ik op Master Of The Rings de ballad In The Middle Of A Heartbeat net erg mooi vond).

Toch staan er wel enkele behoorlijke tracks op. Wake Up The Mountain, Burn, Power, Kings Will Be Kings en Time Of The Oath worden nog wel eens regelmatig gedraaid hier bij mij thuis.

In het officiele forum is volgens een Poll dit het beste helloweenalbum.

en waartussen bevind het zich ergens op de schaal van:

walls of jericho en keeper of seven keys?

Power en Forever and One (Neverland
zijn toch cker mijn lievelings nummers van deze band

Sta ik niet van te kijken, het is een prototypisch Helloween album die de sfeer van de oude "Keeper" platen combineerd met een hardere produktie.

Toen het album uitkwam mocht deze metal niet en werd het bijna overal afgekraakt, terwijl het zo slecht niet is.

wat mij betrefd zeker niet de beste plaat van Helloween ,maar ook geen slecht album.maar zal hem niet vaak draaien vrees ik...

Een zeer aardig album, maar geen topper. Vooral het titelnummer is erg sterk.

Ligt het aan mijn installatie of is de productie echt zo beroerd?

Het geluis is gortdroog en herrie achtig vaak, dat is op het album hierna ("Better Than Raw") beter, maar daar staan dan weer enkele uitschieters op, terwijl dit album m.i. consistent is.

Maar weer eens uit de kast getrokken. Absoluut geen slecht album, al kan het natuurlijk niet tippen aan de Keeper of the seven keys albums. Gewoon duitse degeliijkheid, met een paar heel erg lekkere meezingers weer in de bekende Helloween stijl, Power bijvoorbeeld.
Dat vind ik eigenlijk ook de charme van deze band, heavy meezingers maken.Natuurlijk staan er ook weer de obligate rock ballades op, maar dat mag de pret niet echt drukken.

Hoewel ik hier sommige mensen hoor klagen over de produktie, vind ik het wel meevallen. Behoorlijk open en direkt.

Deze en Better than raw zijn de enige albums met Deris die ik heb gehouden omdat ik ze te luisteren vind. Op deze is de produktie erg matig. Ik had 'm wel eens in een Better than raw jasje willen horen. Dat had een hoop gescheelt!

Mee eens

5, 8 en 11 hadden achterwege kunnen blijven.

Die power ballads vind ik helemaal niet verkeerd en maken het album meer divers (Vooral "If I Knew vind ik goed). Dan mogen deze nummers op die van Bon Jovi lijken, ik vind het jammer dat Helloween dat hierna juist niet meer zo deed.
Tja en de happy metal van "Anything My Mama Don't Like" is van het soort meligheid dat de "Keeper of the Seven Keys" albums zo luchtig maakte...
OK, ik geef toe dat een stuk met `Mama` in de titel niet cool kan zijn en eigenlijk is het op dit album wel een klein niemendalletje...

"Time of the Oath" blijft in ieder geval mijn favoriete Helloween album met Deris op zang

Hij kwam uit in een tijd dat dit soort Teutoonse metal helemaal niet kon in de ogen van de hipsters. Alleen daarom was Time Of The Oath best een verfrissend album. Ik heb ook wel wat moeite met geinig bedoelde dingetjes zoals Anything My Mama Don't Like alleen rekende ik daar de Keeper albums ook niet op af. Dus dat zal ik nu ook niet doen. Het hoort een beetje bij de pompoenmetallers.

Waar ik het album wel op afreken, zijn de zuigende ballades Forever and One en If I Knew. Gelukkig staat daar het rappe We Burn, de epic Mission Motherland en het geweldige titelnummer tegenover. De rest is verdienstelijk.

Alleen die Deris maakt er wel weer een potje van, maar gelukkig houden de nummers hem hier wel overeind.

Op de mooie titel na is dit een stapje terug vanaf Master of the Rings. Er staan een aantal geweldige nummers op, waaronder de klassieke meezinger 'Power', het prachtige 'A Million to One' en het melige maar heerlijke 'Anything My Mama Don't Like'. Daartegen over hebben we het openingsduo dat wat mij betreft de zwaksten van de plaat zijn en een epic 'Mission Motherland' die mij niet zo veel doet. De rest is gelukkig wel gewoon prima Helloween en de afsluiter doet je toch weer opnieuw luisteren, dus het is geen drama.

Hier heb ik trouwens hetzelfde vraagje bij als bij Master of the Rings. Hoe zit het met die bonus tracks in de expanded edition? Dat zijn er ook weer dik een 8-tal stuks en als er nou iemand enigzins iets positiefs over kan zeggen zie ik me beide albums best nog wel een tweede keer aanschaffen.

Het heeft even moeten inwerken, maar ik denk dat dit de sterkste plaat met Deris is. Een beetje een valse start, maar vanaf "Wake Up the Mountain" alleen maar goei spul!

Redelijke plaat. De laatste 3 nummers zijn de beste nummers.

Prima album, dat echter net iets teveel minpuntjes heeft om boven het erg speelse Master Of The Rings gezet te worden. Wat wel opvalt is het feit dat de band een aantal erg stevige tracks (We Burn, Steel Tormentor, Before The War) tevoorschijn heeft gehaald en zodoende voor het eerst echt de moderne powermetalsound die ze tegenwoordig hebben lijken te bezigen. Wake Up The Mountain en Mission Motherland zijn dan weer wat afwisselender en melodieuzer en bevallen zodoende ook prima.

De meligheid van Anything My Mama Don't Like en de kaas die men tentoonspreidt op If I Knew verpesten echter weer een hoop. Wat gelukkig wel opvalt is dat ondanks mindere momenten het musiceren constant topnotch is. Spijtig dan de afsluitende titeltrack dan echt weer te saai voor woorden is. Time Of The Oath is zodoende een lekker powermetalalbum dat net iets heel erg speciaals mist.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Master Of The Rings
4. Time Of The Oath
5. Chameleon
6. Keeper Of The Seven Keys Part II
7. Pink Bubbles Go Ape

Een echte baggerplaat. Wel dapper dat ze midden jaren 90 met dit durfden te komen. Dat is cool. De hele hardrockmarkt moest ineens sober en groovend zijn. En teksten over de verotte maatschappij hebben. Het liefst in rijmvorm zodat het 'straat' lijkt. Niet Helloween. Vergeet het maar. Die kwamen gewoon met strakke spijkerbroeken en spandex tussen de gitaarsolo's over ruimteschepen en neuken zingen. Omdat het kan. Maar helaas bleek alleen het titelnummer de archaïsche beloftes ook muzikaal waar te kunnen maken.

Dit is de plaat waarvan ik altijd meen dat hij wel goed moet zijn, maar echt helemaal is hij dat niet. Er wordt nog stevig gekoerst richting lekker stevige metal. De band is er bijna, maar moet vooral nog hard werken aan de songs om ze echt goed te maken. Het begint wel echt ergens op te lijken. We Burn is al een stuk feller dan wat Helloween de jaren ervoor heeft laten horen. Toch is het wel een beetje een niemandalletje. Steel Tormentor daarentegen is een heerlijke track. De vertrouwde snelheid en agressie is weer terug. Forever And One is een uitstekende ballad en verder is mission Motherland bij vlagen ijzersterk. Helaas valt Helloween vaak terug in de typische flauwekul en zogenaamde humor. Anything My Mama Don't Like is een draak van jewelste. If I Knew is weer een sterke powerballad met een opvallende rol voor het orgel. Dat nummer is me nooit echt opgevallen. Wat wel opvalt, zijn de solo's. De bravoure die je hier regelmatig hoort, is er een die echt bij de band past. Het is een terugkeer naar het vertrouwde geluid, maar toch in een modern jasje. Een halfje erbij toch.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Time Of The Oath
4. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
5. Master Of The Rings
6. Pink Bubbles Go Ape
7. Chameleon