Al Stewart - Russians & Americans (1984)

Het grootste deel van mijn puberjaren lag in de jaren '80. Zo jong als ik was, viel toen al op dat sommige artiesten uit de jaren '70 in de jaren '80 overschakelden op een geluid met de nieuwste synthesizers en productie, die weliswaar modern klonk maar de warmte van voorheen ontbeerde.
Zo'n digitaal doosje was waarschijnlijk een stuk goedkoper dan sessiemusici inhuren. Violen uit een toetsenbord of van een orkest? Het leidde soms tot platte, plastic geluiden die de muziek omlaag trokken, ook als de composities op zich goed waren. Ik kwam het tegen bij bijvoorbeeld de wereld van het chanson, of wat te denken van Nederlandstalige kwaliteitsmuziek als die van Conny Vandenbos of Rob de Nijs?

Daar was ik bij deze Al Stewart ook bang voor, een vrees die onterecht bleek. De kalme, vriendelijke stem van Stewart wordt omringd door een groep die zijn liedjes met liefde en respect speelt, terwijl de productie wel degelijk een mild jaren '80-geluid heeft.
Op de achterzijde van de hoes zien we een vierkoppige groep achter Stewart poseren, terwijl op de plaat elf mensen plus een achtergrondkoor en violisten musiceren. Daarbij drummer Denny Carmassi, voorheen bij onder meer Rod Stewart, één van de drie slagwerkers op Russians & Americans.

Het album bevat minder nummers met een historisch verhaal, zoals Lori, Don't Go Right Now dat precies het onderwerp bezingt dat de titel suggereert. De tekst van het eveneens mooie Rumours of War is vooral tijdloos en Accident on 3rd Street gaat over een Linda die in New York bij een auto-ongeval om het leven komt en de dominee die dit traditiegetrouw als "It's God's to give and God's to take away" kwalificeert.

Het duidelijkste voorbeeld van de invloed van de jaren '80 is Strange Girl, de opener van kant 2. Hierin een voor Al Stewart stevige gitaarpartij, een beetje in de richting van new wave. Russians & Americans bevat dan plotseling echte strijkers, gearrangeerd en gedirigeerd door Andrew Powell. Hét hoogtepunt voor mij, zeker met de tekst over dat "magische" jaar 1984, dankzij het fameuze boek van George Orwell. Plotseling herinner ik me weer hoe bijzonder het voelde dat jaar te betreden, juist door dat boek dat ik eerder op de lijst bij Engels had staan. Ondertussen was de Koude Oorlog onverminderd dreigend.
Café Society begint als een pianoballade waar de anderen inclusief veteraan-saxofonist Phil Kenzie bijvallen, One, Two, Three (1, 2, 3) is een cover van witte soulman Len Barry uit 1965. De plaat eindigt kalm met gitaarballade The Candidate, dat laat horen dat Stewart ook in een klein arrangement groot kan zijn.

In mijn oren net zo sterk als krakers als Past, Present & Future (1973) en Time Passages (1978). Bovendien in staat om net als die platen geleidelijk naar een hogere waardering te groeien dan de vier sterren die ik nu geef.