Crystal Castles - (III) (2012)

Hoewel ik "Plague" en "Wrath of God" vind tegenvallen, ben ik toch wel benieuwd naar het volledige album. Ten opzichte van hun eerste release heeft de band zich telkens weer ontwikkeld. Ik hoop dat er meer nummers op staan die iets meer in de richting zijn van "Untrust Us", maar ik denk dat ze dat geluid nu wel zo'n beetje achter zich hebben gelaten. We zullen het horen...

Plague is rampzalig. Dat witch house gedoe zit ondertussen wel al 2 jaar in de 2010 tijdmachine vast. Wrath of God daarentegen klinkt heerlijk en lekker melodieus. Leuk, uitkijken dus naar deze nieuwe Crystal Castles! Inspiratie voor een albumnaam hebben ze btw nog altijd niet, oftewel wordt 't gewoon een traditie

Hier ben ik erg benieuwd naar. De vorige twee albums zijn goed bevallen.

Hier een preview: Crystal Castles: III (CD) – jpc

Vooralsnog vind ik dit de minste van de drie self-titled Crystal Castles-platen. Het mist de intensiteit en de heerlijke hooks van de eerste twee platen, is nergens echt opwindend of spannend. De al eerder uitgebrachte single 'Wrath of God' is ook meteen al het hoogtepunt van deze plaat; zo is 'Insuline' een soort 'Doe Deer'-light die te lang voortkabbelt en 'lijkt Sad Eyes' het inferieure zusje van 'Celestica'. Nee, op dit moment vind ik III nogal tegenvallen.

Het is te simpel en totaal niet gedurfd zoals ze anders wel doen...

nipt 3 sterren.

Ik wil hem eerst goed kennen voor ik een stem ga uitbrengen, maar ik denk dat ik hem toch ook de minste vind (helaas!). Al ben ik wel een beetje verliefd aan het worden op "Transgender", vooral dat begin... Ethan en Alice hebben dit album trouwens in één take opgenomen, zonder gebruik van computers, en dat vind ik dan wel weer heel cool!

Het mag dan wel een aardige plaat zijn, toch komt het niet verder dan een drie. Na enkele luisterbeurten begint het toch wel te vervelen en komen de gebreken sneller naar boven. Concreet zijn de gebreken echter niet, maar toch voel ik dat er iets mist en dat sommige dingen beter konden.

Bwah, het meeste mis ik dan nog de punk of new wave invloeden van het éérste album, II vond ik minder. Vooral omdat er op dat album meer gebruik werd gemaakt van bass kicks of stille snares, op II wordt er ook meer geëxperimenteerd met Alice's stem, terwijl ik al blij ben als ze er wat distortion op zetten, zo komt ie nog het best uit z'n verf, neem bv. Alice Practice of Love and Caring. Hoewel de punk invloeden niet terug zijn op (III) wordt er wel meer gebruik gemaakt van bleeps en blops en melodieuze refreinen. Het klinkt professioneler en er is duidelijk meer tijd in gestoken en dat werpt zijn vruchten af. Het is serieuzer, het is minder minimalistisch maar ook veel energetischer, agressiever, en gewoon duisterder.

Crystal Castles met analoge synths. Wellicht hun donkerste worp. Voor liefhebbers van het meer melodieuze werk van CC (Celestica/Baptism) valt dit niet tegen. Opener Plague is een voltreffer en combineert het beste van de eerste twee albums. Hoewel het live nog steeds knalt van begin tot einde kent het album met Affections en vooral het mooie Child I will hurt you enkele rustpunten. Sad Eyes valt licht uit de toon, dit moet het meest 'gladde' nummer uit hun oeuvre zijn. Ik vind 'm dus zeker niet de minste, wel integendeel. Duister en zwartgallig, maar ook energiek en dansbaar.

Dit album was in de 1e instantie niet helemaal wat ik er van verwacht had. Het krijsende en het 8bit karakter is er aardig af in vergelijk met de 1e 2 albums. Is dit negatief uitgepakt? Ik vind van niet. Het was even wennen in het begin maar vele luisterbeurten verder vind ik het heerlijk om meegenomen te worden in de diepe galmende teksten van Alice en de nog steeds heerlijk wacky vage vocals/geluiden.

Het klinkt allemaal een stuk volwassener en het album is een stuk beter afgemixt in vergelijk met de vorige 2.
Eindresultaat is een sound die zich zo onderscheidt dat er geen andere band is binnen het globale genre die dit ook doet (heel misschien The Knife dan)
Vernieuwend, duister en zo mysterieus dat je niet altijd weet of die droom die je hoort een fijne droom is of een nachtmerrie; een natte droom is het zeker.

Kerosene
Insulin
Violent Youth

Vind ik de beste nummers, Insulin is zoals hierboven al werd gezegd niet beter als Doe Deer maar de muur van geluid die erin knalt als een schokgolf van een atoombom is erg lekker, de andere 2 zijn lekker vaag en vooral Violent Youth is erg dansbaar.

Sad Eyes vind ik de minste van het stel, klinkt net alsof t.a.t.u. met pussy van rammstein aan de haal is gegaan.

Als dit nummer er niet was geweest en er daarnaast weer een echte Doe Deer op stond was het 5 sterren, ik kom nu uit op 4.

Groeten Martijn

Maar dat is hetzelfde als toen II pas gereleast (of beter gezegd, gelekt) was. Iédereen zei toen dat ze het 'schreeuwerige 8bit geluid' mistte, maar dat is sinds II intussen ook al weg. II is dan uiteindelijk een soort overgang geworden van Crystal Castles naar (III), en ik blijf dit een super album vinden. Ze staan constant in de spotlight, krijgen deals overal, treden op op wereldfestivals, hebben een gigantische 'cult fan base' en staan nu zowat op de drempel van juist 'alternatief' en juist 'mainstream'. Prachtig vind ik het, het maakt me trouwens eigenlijk geen reet uit, Crystal Castles' (III) is vergeleken met een plasma bol, een plasmatische planeet, en bij elk nummer barst die meer open. Elk nummer is een soort raveachtig orgasme, alsof je nu zin hebt om op een Crystal Castles show voor Alice Glass te staan, te springen en schreeuwen in een wilde lichtshow om dan af te sluiten met een rustig, maar wondermooi, nummer. Blijft gewoon een super goed album.

Het laatste wat we hebben gehoord van deze band.

Alice Glass verlaat Crystal Castles en gaat solo - Indiestyle

Super vaag album maar toffe sound.
Ik vind alleen Pale Flesh echt een gedrocht, ik zie aan de comments hier dat ik dan vooral niet het oudere werk moet verkennen ?!

Lijkt mij niet. Pale Flesh zie ik helemaal niet als een nummer dat goed op de vorige twee platen had gepast, integendeel. De algemene consensus is eerder dat de vorige twee albums over het geheel allebei beter zijn. Zeker proberen!

ok thanks, ga ik toch eens proberen dan.
Ik vind vooral Kerosene een lekkere plaat. Ben niet zo bekend in het electro genre, of hoe dit ook heet maar kom achter steeds meer dingetjes gaandeweg

Ongevenaard duistere en aparte tracks als Transgender maken dit een bijzonder, maar wat onevenwichtig album. Veel andere nummers zijn ook prima maar gaan sneller vervelen. Pale Flesh past nog het beste (wordt briljant vanaf de 2e minuut) tussen de apartere nummers, van mij hadden ze best meer dat soort uitstapjes mogen maken. De rave-en punk achtige invloeden zijn interessant maar er mag best wat meer gevarieerd worden in de vocalen, ze lijken wel een zelfverbod hebben opgelegd voor pure, onbewerkte zang. De sounds mogen hier en daar ook wel wat origineler, de trancy synth van Affection bijvoorbeeld. Dat hier trouwens geen sequencing aan te pas zou zijn gekomen lijkt me stug je kunt duidelijk een gating effect horen daarin.

Wat een gezeur, gewoon teringgoed album.

Ook een album dat ik nog niet zo echt kende van Crystal Castles en wellicht van de vier het minst (enkel Plague en Kerosene herkende ik vaagjes). Zoals bij de vorige albums al gezegd, is dit wel een beetje een schande na al 2000+ keer naar CC geluisterd te hebben. Het heeft echt niet meer die "feeling" van II denk ik zo op het eerste gezicht. Het is vergeleken met I en II toch een beetje softer.

Dit is zo te horen een beetje hun "witch house" album. Daarmee zijn de chip-tune invloeden quasi volledig weg, maar is de evolutie naar witch house compleet. Het gaat een beetje in dezelfde lijn door als Violent Dreams van II, maar dan zonder - ik kan het echt niet benoemen - het eclectische of hardere overgangen. En er lijkt ook wat minder geschreeuw aanwezig te zijn, wat ik bij Crystal Castles altijd als een plus zag. Ik heb het gevoel dat er iets ontbreekt. Ik kan me niet aan de indruk ontdoen dat witch house al beter is gedaan dan dit. Desondanks klinkt dit nog altijd vrij goed, en is dit potentieel wel een groeier, wanneer de nummers wat gekender worden, dus ik denk dat dit wel een album is die ik nog een paar keer moet opleggen. Ik hou het toch voorlopig ook op een 3.5* net zoals bij I, maar hier zit meer groeipotentieel in de zin dat ik het minder goed ken dan I, en dat het geheel toch iets beter overkomt dan bij I.