Helloween - The Dark Ride (2000)

Vind dit een van de mindere Helloween albums.
Mr. Torture is een erg goed nummer. All over the nations ook wel, net zoals If I could fly, The departed. Daarnaast zijn er ook nummers die wat wel redelijk zijn. De mindere nummers zijn: Escalation 666; Mirror, Mirror... ; en Salvation. ik geef daarom 3*.

Dit album zette wat mij betreft het verval van Helloween in. Jammer maar helaas. De solo albums van Andi Deris en Michael Kiske waren vele malen beter.

Bij mij was het verval al bij de cd pink bubbles go ape,had denk ik met het vertrek van kai hansen te maken.

Soloalbums van Kiske beter? Die kerel maakt toch alleen nog maar popliedjes?

3,5*

Enkele krakers zoals Mr. Torture, The Dark Ride en het prachtige If I could fly, maar ook veel middelmatige nummers zoals Escalation 666 of All over the Nations.

Semi-catchy, kitcherige en vooral vervelend jengelende plaat met humor wat geen humor is. Bottomlost #2

Waarschijnlijk ben ik de enige maar ik denk dat ik dit hun beste plaat vindt. Escalation 666, The Departed, Mr Torture en ook If i Could Fly overtuigen mij zeer. De melodielijnen zijn erg sterk en de zang van Andy Deris is hier zeer goed

hier is er nog een, lekker album en een soort van quasi-duisternis die ik wel kan waarderen.
klassieke power metal gecombineerd met mid-tempo songs waarbij ik i live for your pain, we damn the night en the departed het best vind.
haal dat gare immortal weg en hij is helemaal perfect

Ik vind dit eigenlijk ook een erg mooi Helloween album.

welke humor bedoel jij dan? mr. torture is wel sarcastisch en ja een beetje flauw. dit nummer vind ik echter wel een sterke melodie hebben.
maar wat dan nog meer?

Een van de betere Helloween albums. Echt klasse! Jammer dat niet iedereen dit vind.

Wat modern aandoende speedmetal plaat.

mr Torture heeft een waanzinnig ritmisch begin en knalt er gelijk uit.

If I Could Fly en The Departed klinken wel heel modern en hangen wel heel erg tegen de pop aan...

The Dark Ride is heel knap gedaan...

Verder is Deris wat mij betreft nét niet irritant, maar wat kan die man op het randje balanceren zeg...

Ik vind dit album ook erg sterk. Net als op 'Better than Raw' slaagt Helloween hier erin om mooi aan hun eigen verleden aan te knopen - maar dan een stuk moderner en soms zelfs een klein beetje duisterder/zwaarder dan voorheen. De twee cd's die hierna komen doen me beduidend minder (zonder dat ik ze overigens echt slecht vind) en ik vind dat de band zich pas weer echt herpakt op Gambling with the Devil.

En wat Deris betreft ... tja ... eeuwig twistpunt voor de meesten blijkbaar. Ik vind hem gewoon een goede zanger met een erg herkenbaar stemgeluid. Zolang hij zich niet loopt te forceren of uit te sloven bevalt hij me uitstekend maar af en toe is hij inderdaad een beetje op het randje. Op zowel deze als zijn voorganger heb ik daar overigens helemaal geen last van.

If I Could Fly is een schitterend nummer, maar dan heb ik eigenlijk ook alles erover gezegd. Een nummertje als Mr. Torture is op zich wel te doen, maar heeft het simpelweg niet. Wat mij betreft de plaat die Helloween terug de afgrond in gooide.

Op aanraden van Jasper ben ik dan maar begonnen aan The Dark Ride, mijn eerste kennismaking met Helloween met Andi Deris als zanger. Viel me zeker niet tegen. Deris heeft een heel ander soort stem dan Kiske. Hij kan clean enorm hoog komen, maar weet er op zn tijd een lekkere rauwe stem op te zetten. Vooral hoe hij de kerk-melodie op All Over the Nations zingt... kippevel!!

Het album is lekker heavy en duister en daar hou ik wel van. Mijn kritiek op power metal zoals hier gespeeld is vaak dat het te glad en over-the-top is, maar hier heeft de productie nét dat randje dat alles wat meer 'metal' maakt, en dat bevalt me wel. Mijn favoriete nummers zijn Mirror, Mirror, If I Could Fly, The Departed en The Dark Ride. Veel van de snellere nummers luisteren ook lekker weg en daarmee vind ik dit een alleraardigst album met een supervette hoes.

Ah tof! Zelf vind ik dit veruit het beste Deris-album. Better than Raw, Rabbit Don't Come Easy, Gambling with the Devil en 7 Sinners vind ik ook toffe albums.

Dan zal ik bij die albums ook eens aankloppen!

If I Coud Fly blijft een mooi nummer!

Op het rustige stuk (refrein?) van The Dark Ride zingt Deris anders ook ontzettend clean en heerlijk de hoogte in. Erg knap...

Verreweg de beste uit het tijdperk ná Kiske. Komt net tekort voor de 2 Keepers en Walls, Maar vormt eigenlijk samen met die 3, de top 4 van Helloween.

Coveralbums tel ik niet mee bij deze quest van het in chronologische volgorde beluisteren van alle Helloween-albums, aangezien ik alleen in eigen werk interesse heb. Zodoende even geen Metal Jukebox, maar meteen door naar The Dark Ride. Dat het album niet zo goed is als Better Than Raw viel te verwachten, maar stoort me hierbij geen moment. The Dark Ride heeft zo zijn minpunten (All Over The Nations, Mirror Mirror), maar herbergt met If I Could Fly een van de beste Helloween-ballads en met The Dark Ride een van mijn favoriete Helloween-epics. Mr. Torture is daarnaast een hele grappige track, terwijl The Departed (Sun Is Going Down) weer een fijne mysterieuze sfeer heeft.

Alles bij elkaar is The Dark Ride een wat duisterder album dan een Master Of The Rings/Time Of The Oath, maar zitten er genoeg kenmerkende elementen in om het toch onmiskenbaar Helloween te maken. Zeker een hit in het assortiment!

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Part I
4. The Dark Ride
5. Master Of The Rings
6. Time Of The Oath
7. Chameleon
8. Keeper Of The Seven Keys Part II
9. Pink Bubbles Go Ape

Ik kan me alle gal nog wel herinneren die over dit album gespuwd werd. Toch was het toen de eerste cd die ik van Helloween kocht. Vrij snel daarna kwam de eerste Keepers en die bleef uiteindelijk de meeste rondjes draaien.

Toch heb ik nooit echt kunnen bevatten waarom men The Dark Ride zo slecht vond. Ik zette 'm regelmatig op voor If I Could Fly, wat vandaag de dag nog altijd een van de beste ballads van de band is. Ja, het geluid is vrij duister. Het is niet bepaald happy Helloween, maar dat vond ik nooit echt erg. Het laat een goede versmelting horen van power metal met de sound van die tijd. Mr Torture is nog een best humoristische track:

Mr Torture sells pain
To the housewives in Spain
He knows just what they crave
Mr Torture

Hier moet ik iedere keer weer om lachen. Sowieso een heel leuk nummer. Het tempo blijft er vaak wel goed in zitten. Wat ik eigenlijk wel een positieve ontwikkeling vind hier, is dat het gas op de juiste momenten teruggenomen wordt. Daar komt het schrijverstalent naar voren van Uli Kusch en Roland Grapow (die na dit album de band uitgeknikkerd worden). Er zit een fijn naargeestig sfeertje in Escalation 666 en The Departed (Sun Is Going Down). Ook de titeltrack mag er zeker wezen. Slechte nummers kom ik hier niet tegen. Zelfs het verguisde Mirror Mirror kan ik prima hebben. Voor mij daarom toch de beste plaat van Helloween tot nu toe.

Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Better Than Raw 4,5*
4. Walls Of Jericho 4*
5. Time Of The Oath 3,5*
6. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
7. Master Of The Rings 2,5*
8. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
9. Chameleon 2*

Dit is een prima album van Helloween. Ik moest in het begin even wennen, het klinkt allemaal wat zwaarder. Toch is het onmiskenbaar Helloween en valt er genoeg te genieten. Zo opent het album heerlijk met Mr Torture.