Helloween - The Dark Ride (2000)

Coveralbums tel ik niet mee bij deze quest van het in chronologische volgorde beluisteren van alle Helloween-albums, aangezien ik alleen in eigen werk interesse heb. Zodoende even geen Metal Jukebox, maar meteen door naar The Dark Ride. Dat het album niet zo goed is als Better Than Raw viel te verwachten, maar stoort me hierbij geen moment. The Dark Ride heeft zo zijn minpunten (All Over The Nations, Mirror Mirror), maar herbergt met If I Could Fly een van de beste Helloween-ballads en met The Dark Ride een van mijn favoriete Helloween-epics. Mr. Torture is daarnaast een hele grappige track, terwijl The Departed (Sun Is Going Down) weer een fijne mysterieuze sfeer heeft.

Alles bij elkaar is The Dark Ride een wat duisterder album dan een Master Of The Rings/Time Of The Oath, maar zitten er genoeg kenmerkende elementen in om het toch onmiskenbaar Helloween te maken. Zeker een hit in het assortiment!

Voorlopige tussenstand:
1. Better Than Raw
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Part I
4. The Dark Ride
5. Master Of The Rings
6. Time Of The Oath
7. Chameleon
8. Keeper Of The Seven Keys Part II
9. Pink Bubbles Go Ape

Ik kan me alle gal nog wel herinneren die over dit album gespuwd werd. Toch was het toen de eerste cd die ik van Helloween kocht. Vrij snel daarna kwam de eerste Keepers en die bleef uiteindelijk de meeste rondjes draaien.

Toch heb ik nooit echt kunnen bevatten waarom men The Dark Ride zo slecht vond. Ik zette 'm regelmatig op voor If I Could Fly, wat vandaag de dag nog altijd een van de beste ballads van de band is. Ja, het geluid is vrij duister. Het is niet bepaald happy Helloween, maar dat vond ik nooit echt erg. Het laat een goede versmelting horen van power metal met de sound van die tijd. Mr Torture is nog een best humoristische track:

Mr Torture sells pain
To the housewives in Spain
He knows just what they crave
Mr Torture

Hier moet ik iedere keer weer om lachen. Sowieso een heel leuk nummer. Het tempo blijft er vaak wel goed in zitten. Wat ik eigenlijk wel een positieve ontwikkeling vind hier, is dat het gas op de juiste momenten teruggenomen wordt. Daar komt het schrijverstalent naar voren van Uli Kusch en Roland Grapow (die na dit album de band uitgeknikkerd worden). Er zit een fijn naargeestig sfeertje in Escalation 666 en The Departed (Sun Is Going Down). Ook de titeltrack mag er zeker wezen. Slechte nummers kom ik hier niet tegen. Zelfs het verguisde Mirror Mirror kan ik prima hebben. Voor mij daarom toch de beste plaat van Helloween tot nu toe.

Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Better Than Raw 4,5*
4. Walls Of Jericho 4*
5. Time Of The Oath 3,5*
6. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
7. Master Of The Rings 2,5*
8. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
9. Chameleon 2*