Toro y Moi - Anything in Return (2013)

Ik ben weleens benieuwd naar deze plaat. Toro Y Moi weet het wel altijd goed te verpakken.

So Many Details is ondertussen al gelekt en ik vind het wel een leuk nummertje. Ik ben eens benieuwd naar het eindresultaat.

So Many Details kan mij helaas niet bekoren release die ik snel zal vergeten.

Mijn kennismaking met Toro Y Moi, en best een relaxt plaatje. Maar toch net niet genoeg denk ik, 3-3,5*

Zo op het eerste gehoor vrij eentonig en in de verste verte geen Talamak of Blessa te horen. Eigenlijk blijven alleen So Many Details en het nummer daarop hangen...

Maar nu begin ik veel nummers toch wel meer te waarderen... Vooral de eerste vier nummers zijn wel erg lekker

Ik ben aangenaam verrast door deze plaat. Zowel de elektronische toestanden als de pop (meer RnB in mijn oren) klinken heel mooi. En alhoewel ik het niet graag zeg, de nummers lenen zich goed uit om opgepikt te worden door de radio en om geapprecieerd te kunnen worden door het wat commerciëler publiek zonder daarvoor in te boeten in kwaliteit.

Begin 2009 was daar opeens Toro Y Moi, een van de grondleggers van het nieuwe Chill-Wave genre. In 2011 wist de piepjonge Colombiaan Chazwick Bundick opnieuw indruk te maken met Underneath The Pine. Dromerige dansnummers als 'New Beat', 'Still Sound' en 'Go With You' doen het nog steeds uitstekend. Maar toen ondergetekende 'Say That' hoorde viel hij bijna van zijn stoel: wat een on-weer-staanbaar fijne dancetrack! De voorloper van het vierde Toro Y Moi album Anything In Return bevestigt ons vermoeden: Bundick heeft wederom zijn vorige plaat overtroffen.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: wat is de eerste helft van Anything In Return een genot voor het oor. Op de eerste pakweg zes tracks bouwt de 26-jarige Bundick een waar feest. Swingende synthesizers, strakke percussie en verknipte stemmen, het gaat er allemaal in als zoete koek. Stilzitten lijkt geen optie. 'Rose Quartz' behoord samen met 'Say That' tot de hoogtepunten van het album. Anything In Return bevat het dromerige van Washed Out of Atlas Sound vermengd met het dansbare van Dam-Funk en soms het epische van M83 ('Cake'). Opvallend is dat de songs lang niet altijd een logische songstructuur bevatten. Veel nummers hebben kop noch staart. Maar storend is dit nergens. Vocaal is Bundick erop vooruit gegaan (het irritante koortje in 'Studies' even uitgezonderd). Hij is geen briljante zanger, maar zijn stem leent zich uitstekend voor dit soort relaxte dansnummers. Tijdens de tweede helft zakt het niveau iets naar beneden. De nummers zijn hier wat minder dansbaar en uitbundig, maar nog steeds zeer genietbaar ('High Living', 'Day One').

Fijner dan 'Anything In Return' worden platen niet vaak gemaakt, maar echt vooruitstrevend is dit album niet. Maar wat deert dat? Gewoon - YOLO - leukste plaat van het moment.

Van: Daan's Muziek Blog: Toro Y ...

Goed geschreven Daan! Ben het voor het grootste deel ook met je eens. De eerste helft is erg sterk (Rose Quartz!), de tweede helft kakt wat in. Voor mij dus een echt 3,5 ster album.

Dankjewel!

Ik hoor een kruising tussen hot chip, money mark, dam funk en pharell.
Inventief klinkt het zeker.
Vooral de eerste helft van de plaat is goed, daarna zakt ie in.

Ik wil het nieuwe jaar niet helemaal overmoedig beginnen hoor maar wat een ongelofelijke gruwelplaat is dit. Lichtvoetige, extreem catchy producties met soms een heerlijke twist. Ik hoor een vleugje James Blake, een sfeertje Jazzanova en allerhande andere associaties (R&B!) die mij zeer blij maken. Elk nummer beitelt zich onverwijderbaar in de kop en de verslavingsmodus is nauwelijks meer uit te schakelen. Misschien dat mijn hysterische stormpje nog gaat liggen maar vooralsnog de volle score en een zeer hoopvol begin van muziekjaar 2013. Cake op no.1 in de top 40, dat lijkt me in ieder geval rechtvaardig en logisch!

Wat een gruwelijk onoriginele track is me dat zeg.

Een tijdloze en gelukzalige hit in mijn oren maar origineel is het niet per se nee.....

Cake vind ik ook erg genietbaar. Maar ik zie liever Roze Quartz op nummer 1 in de top 40, alhoewel.... is dat wel wat je moet willen?

Het maakt een nummer er niet beter of slechter op toch?

Nee, maar dan staan er bij een volgend optreden van Toro Y Moi wel gillende meisjes vooraan

Ah kijk, alleen maar voordelen dus....

Ik heb te snel gezegd dat het aantrekkelijk is voor het wat commerciëler publiek zonder daarvoor in te boeten in kwaliteit. Ik moet toch eerlijk zeggen dat die lage toegankelijkheid me enorm begint te irriteren. Met momenten moet ik denken aan een zanger waarvan ik de naam amper durf uit te spreken (Justin Bieber) en dat kan nooit als een compliment dienen. Gelukkig dat de elektronische toestanden overeind staan, maar die kunnen de plaat amper redden. Toro Y Moi heeft een risico genomen door op het randje te staan en dat leidde dat hij er af viel.

Say That vond ik een leuke single en Rose Quartz bevalt me ook goed, maar verder vind ik dit na een paar luisterbeurten flink door mand vallen. Echt lamlendige synthpop die maar doorzeurt. Er mocht wel wat meer vuur en spanning in zitten.

Na de eerste 4 nummers valt het niveau van het album serieus naar beneden en begint het echt te vervelen. Zeuren zoals Herman zegt. Cake, Never Matter en How's It Wrong zijn ook tof. De rest mag geskipped worden. Moeilijk om te beoordelen zo'n album. Justin Bieber hoor ik hier toch niet in hoor IllumSphere.

Ik heb ook niet gezegd dat ik hier Justin Bieber in hoor. Ik bedoelde dat het vaker begon te lijken op de 'stijl' van hem. En zoiets kan gewoon nooit of te nimmer gebracht worden op een degelijke manier.

Ik vind niet dat het 2e deel van de plaat in elkaar zakt.Integendeel ik word er erg relaxt van alsof je meedrijft met Toro. Ze zijn minder dansbaar ja ,maar is dat dan minder goed?

Als het net datgene is dat je aanspreekt wel natuurlijk.
Ik vind Toro Y Moi net het sterkst als er wat te dansen valt.
Van mij mag hij rustigere nummers maken maar dan moeten ze wel wat interessanter. Als er weinig boeiends gebeurt in de muziek wordt het al snel saai. Van zijn stemgeluid alleen moet hij het niet hebben. Soms klinkt het alsof hij zich zelf verveelt (Studies). Een catchy sample of piano deuntje doet al veel goed. In Say That bijvoorbeeld. Daar vind ik zijn wat saaie zang ook mooi klinken tegenover het geluid van die sample. Geweldig nummer!

Say That draai ik de laatste dagen geregeld, inderdaad een geweldig nummer dat me aan de poppiëre momenten van Caribou doet denken. Zeker aanleiding genoeg om de discografie van deze man eens aan te boren.