Op een terugblik-dag bij uitstek als deze, dit album maar eens opgezet, in de verwachting de melancholie van de afgelopen 12 maanden (dat was me wat) hierin terug te vinden. Volledig gelukt, kan ik wel stellen.
Hier nog niets aan de hand dan mooie muziek, broer en zus in harmonie, in welk gezin vind je zoiets. Maar gevaarlijk perfectionistisch, als in de mormoonse kerk, waar ze in tegenstelling tot wel werd gezegd, geen lid van waren. Vanwege het zeer hoge niveau van het uitgevoerde werk hier, een volle 5-sterren-waardering.
Met name vink ik hier aan het door Leon Russell en Bonnie Bramlett geschreven Superstar. Hartverscheurend. Misschien ook wel vanwege de onwaarschijnlijk mooie stem van Karen, met daarbij de wetenschap van haar onbeantwoorde liefde en diep tragische levenseinde. Blijven herinneren.