Miles Davis - Porgy and Bess (1959)

Een toegankelijk albumpje met aangename nummers die me helaas niet echt weten te raken. Het klinkt aangenaam, maar hiet gaat het ene oor in en het andere weer uit. De afwezigheid van de piano - als enige Miles Davis-album in mijn collectie - ervaar ik ook als een gemis, al onderscheidt het Porgy and Bess wel van zijn andere cd's. Prayer (Oh Doctor Jesus) is wat mij betreft het mooiste nummer; een prachtige climax.

2,5*

Ik kan me geen nummers voor de geest halen die zo perfect en hartverscheurend een gevoel van totale eenzaamheid weten neer te zetten als ''Gone, gone, gone'' op deze plaat.
Mijn favoriete Miles, echt prachtig!

5*

Met: Miles Davis (trompet, flügelhorn); Gil Evans (arrangeur, dirigent); en nog een hoop lui.

Ik begon een tijdje geleden als een soort projectje de platen van Miles Davis te recenseren vanaf het begin van zijn carrière. Niet eens omdat hij mijn favoriete muzikant is, maar omdat ik bij het grasduinen merkte dat er bij zijn oudere platen erg weinig berichten stonden op Musicmeter. Inmiddels is die fase wel voorbij, en zijn we zelfs aangekomen bij de periode waarin hij zijn grootste klassiekers maakte (na deze was het volgende album dat hij opnam Kind of Blue).

In mijn reis door Miles-land ben ik zowel positief als negatief verrast, maar Porgy and Bess is echt de eerste ‘geen van beide’. Nu vind ik het sowieso bij zijn samenwerkingen met Gil Evans (zie eerder Miles Ahead en in zekere zin Birth of the Cool) altijd moeilijker om mijn aandacht erbij te houden. Dat hippe, heel verfijnd gearrangeerde orkestwerk, het is mijn smaak gewoon niet echt.

Ik heb ook nog eens niks met ‘Porgy and Bess’. Uiteraard heeft George Gershwin een aantal absolute klassiekers geschreven (een paar daarvan, zoals ‘Summertime’ vinden we hier terug), maar verder verbaast het me eigenlijk dat zoveel zichzelf respecterende zwarte muzikanten materiaal hebben opgenomen uit deze onnozele ‘opera’ (bijvoorbeeld ook nog: Nina Simone, Billie Holiday, James Brown, etc. etc.).

Hoe dan ook, waar ik Miles Ahead nog wel voor mijn plezier zou opzetten, lukt het me niet voor mezelf iets uit Porgy and Bess te halen. Al met al klinkt het helemaal niet slecht, hoor. Het grijpt me alleen totaal niet. Al bij de derde of de vierde track betrap ik mezelf erop naar de tracklisting te kijken en te denken ‘jeetje, hoe lang duurt dit nog?’

Dus dan is het leuk om een projectje te hebben dat je alle albums van een artiest op waarde wilt schatten, maar moet je op een gegeven moment ook gewoon concluderen: leuke plaat voor andere mensen. Over een tijdje misschien nog eens een herkansing geven.