Dark Angel - Time Does Not Heal (1991)

In mijn beleving was Time Does Not Heal de perfecte zwanezang waarop de individuele kwaliteiten van de bandleden op onnavolgbare wijze culmineerden. Een brute aaneenschakeling van behoorlijk technische thrashuitbarstingen, vervat in een negental uitgesponnen en ontoegankelijke thrashcomposities.

De kwaadaardige duivelsterreur van de eerste twee platen is als sneeuw voor de zon verdwenen. Jammer. Maar er kwam via Leave Scars iets nieuws voor in de plaats. Kwamen alle technische details op die (toch wel beestachtig gave) plaat nog niet heel lekker uit de verf, op Time Does Not Heal valt alles op zijn plaats. Een stevige doch kraakheldere productie maakt een einde aan Dark Angel's chaotische karakter dat de doorgaande albums typeerde en daarnaast toch ook wel zijn charmes gaf. Voor thrashers is het hier genieten van van de welddadige overvloed aan wrede riffs en de imposante ritmesectie. De complexiteit en lengte van de nummers maken van Time Does Not Heal wel een uitputtingsslag maar anderszijds zorgt dat ook voor een zeer lange houdbaarheidsdatum.

Vocalist Ron Rhineheart heeft een wat beperkt stemgeluid maar de wijze waarop hij uiting geeft aan de kwaadaardige kanten van de menselijke ziel heeft iets gelatens over zich. Het geeft een gevoel van onmacht en onverschilligheid weer hetgeen Time Does Not Heal geen ultra agressief karakter geeft, maar juit een droevig karakter. De wereld is verrot en daar hebben we ons bij neer te leggen. De tijd heelt geen wonden. Kwaad worden en obstinaat zijn heeft geen enkele zin meer. Dat maakt van Time Does Not Heal wat mij betreft een meer dan bijzondere plaat.