James Taylor - Gorilla (1975)

Samen met de opvolger "In The Pocket" mijn favoriete JT-plaat. "How sweet it is" heeft na al die jaren en vele live-uitvoeringen een beetje zijn charme verloren, de rest van de plaat blijft ijzersterk. De twee simpelste liedjes, Sarah Maria en Wandering blijven ontroeren, alle liedjes zijn schitterend gecomponeerd en opgenomen en het plezier spat ervan af. Absoluut hoogtepunt: Lighthouse met Crosby en Nash als backing-vocalisten en Randy Newman op orgeltje. Want zo'n mooie plaat, daar wilde de hele Amerikaanse jetset wel aan meewerken.

5 sterren Adrie, en waarom horen we niemand hierover?

James heeft wellicht de reputatie van een vakkundig muzikant, maar ook die van een enigszins luie singer-songwriter die niet echt de drang tot vernieuwen heeft. En voor mij hoeft hij ook niet: ik vind het allemaal wel prima zo. Het is zó knap om op je zesde plaat nog weer met uitstekende melodieën en originele teksten (Gorilla!) te komen. Dat is de klasse van een echte singer-songwriter. Deze plaat veroorzaakte geen aardverschuiving, en dat zouden de JT platen hierna ook niet doen, maar het is wel hoge kwaliteit. Gewoon mooie liedjes kunnen schrijven, dat is een zeldzame gave. Hoe meer 'moderne rockmuziek' ik hoor, hoe meer ik me daarvan bewust word.

Ach ja, de moderne rockmuziek.tegenwoordig wordt de jaren 70 klasse niet meer gemaakt. Alles is natuurlijk ook al wel eens gemaakt en probeer dan maar met wat origineels te komen.


4 sterren na 2 x luisteren

James had natuurlijk ook nog een geweldige groep studiomuzikanten om zich heen, die de meeste van zijn opname heel genietbaar maken.

Prachtig nummer inderdaad. Wat een warmte en troost in dit lied! Ook mooi: het Jim Croce-achtige Wandering, You Make It Easy en het sobere, folky Sarah Maria. Zeer memorabel album, evenals natuurlijk de opvolger In the Pocket (1976).

Weer een typische James Taylor album.
Mooi, ingetogen en af en toe een grappig nummer ( Gorilla).
Voor mij is dit rustige muziek die nooit te emotineel wordt, maar wel fijn om naar te luisteren.
een 3,5*

Lighthouse. Tsja, te mooi om te beschrijven. Ik heb wat met deze muziek en deze zanger. Is het zijn vakkundigheid? Zijn stem? Zijn gevoel voor een mooie melodie? Vast wel een beetje. Maar vooral: de warmte en de liefde die dit alles doorstraalt. Want, wat is muziek nu helemaal als je er niet warm of koud van wordt?

Als ik nou toch nog eens probeer aan dit album een paar woorden te wijden, dan denk ik aan: geraffinineerd, gebalanceerd, persoonlijk, gevoelig, ontroerend, grappig, verrassend, ontspannend, vertederend, diepgaand, welluidend.

Wat er niet bij me opkomt is, wat de man wel verweten wordt, namelijk: gemakzuchtig binnen de lijntjes blijven en onopvallend meedeinen op de muzikale invloeden van zijn tijd zonder zijn nek uit te hoeven steken. Zijn sterrendom ontlopende saaiheid zelfs, die toch maar een leuke carrière opleverde.

Humm, niet dat het allemaal volledig onwaar is, maar eigenlijk doet dat er zo heel weinig toe. Je wilt toch gewoon een fijne plaat. En dat is het. Een beetje folk, een beetje funk en soul, een vleugje easy listening, een beetje rock. En daarmee had de man een recept in handen dat hij tot op zijn laatste album uit 2015 wist toe te passen. Een artiest die zichzelf bleef en die hier op Gorilla een ijkpunt bereikt. Meet al zijn andere platen maar af aan deze en je begrijpt het.

Inderdaad mooi plaatje, compositie uitvoering lekker laid back. Normaal niet zo van dit genre maar dit is fijn. Zeker omdat ik voor deze lp maar €1 heb betaald.

Fijne ontdekking . Had wel een live album een een verzamelaar in de kast staan van de beste man , maar dat geeft vaak een versnipperd beeld, hoewel Taylor natuurlijk ook niet bekend staat om zijn drastische koerswijzigingen. Deze toch maar meegepikt omdat ik de namen van de heren Crosby en Nash voorbij zag fietsen en ook de ondersteunende muzikanten kunnen praktisch niks verkeerds doen bij mij. En dat is op deze plaat niet anders. Taylor is een vakman, die net de kleine accentjes weet te brengen waardoor het niet saai gaat worden. Mooie ruimtelijke composities , ingevuld door klasse muzikanten en met hier en daar een iets toevoegende gast. Met het ontdekken van dit soort parels heb ik er weinig moeite mee om een gezonde ouwe lul genoemd te worden. 4 en halve ster.

kan me goed vinden in de teksten hierboven waarvoor dank. na het zwakke "Walking Man" (1974) is de opvolger "Gorilla" een verademing. 9 prachtige eigen liedjes van JT plus een cover "How Sweet It Is" (Holland-Dozier-Holland) en de traditional "Wandering" hier prachtig, sober uitgevoerd.

een juweeltje met nagenoeg alleen maar song pareltjes, dat in mijn geval sinds het verschijnen in 1975 al een heel leven mee gaat. het luchtige, vrolijke "Mexico" met schitterende zang van Crosby & Nash zet meteen de toon. een kunstje dat zij herhalen op het absolute prijsnummer "Lighthouse".

een zeer consistent album met de ene na de andere prachtmelodie, dat de tand des tijds heeft doorstaan. ook het lome, jazzy "Gorilla" past goed bij de warme sfeer met verder prachtige ballads als "You Make It Easy", "I Was a Fool to Care" en "Love Songs". wel ervaar ik "How Sweet It Is" inmiddels als het minste nummer. de uitbundige versie op zijn live album uit 1993 spreekt meer aan.

mijn favoriete album van de man met ook nog andere klasse songs, zoals het pittige, bluesy "Angry Blues" met het herkenbare gitaarspel van (wijlen) Lowell George en het ingetogen, ontroerende "Sarah Maria" dat hij schreef voor zijn destijds pasgeboren dochter Sally en na al die jaren nog steeds kippenvel oplevert.

Album werd geproduceerd door Russ Titelman & Lenny Waronker