James Taylor - Gorilla (1975)

Samen met de opvolger "In The Pocket" mijn favoriete JT-plaat. "How sweet it is" heeft na al die jaren en vele live-uitvoeringen een beetje zijn charme verloren, de rest van de plaat blijft ijzersterk. De twee simpelste liedjes, Sarah Maria en Wandering blijven ontroeren, alle liedjes zijn schitterend gecomponeerd en opgenomen en het plezier spat ervan af. Absoluut hoogtepunt: Lighthouse met Crosby en Nash als backing-vocalisten en Randy Newman op orgeltje. Want zo'n mooie plaat, daar wilde de hele Amerikaanse jetset wel aan meewerken.

Als ik nou toch nog eens probeer aan dit album een paar woorden te wijden, dan denk ik aan: geraffinineerd, gebalanceerd, persoonlijk, gevoelig, ontroerend, grappig, verrassend, ontspannend, vertederend, diepgaand, welluidend.

Wat er niet bij me opkomt is, wat de man wel verweten wordt, namelijk: gemakzuchtig binnen de lijntjes blijven en onopvallend meedeinen op de muzikale invloeden van zijn tijd zonder zijn nek uit te hoeven steken. Zijn sterrendom ontlopende saaiheid zelfs, die toch maar een leuke carrière opleverde.

Humm, niet dat het allemaal volledig onwaar is, maar eigenlijk doet dat er zo heel weinig toe. Je wilt toch gewoon een fijne plaat. En dat is het. Een beetje folk, een beetje funk en soul, een vleugje easy listening, een beetje rock. En daarmee had de man een recept in handen dat hij tot op zijn laatste album uit 2015 wist toe te passen. Een artiest die zichzelf bleef en die hier op Gorilla een ijkpunt bereikt. Meet al zijn andere platen maar af aan deze en je begrijpt het.

kan me goed vinden in de teksten hierboven waarvoor dank. na het zwakke "Walking Man" (1974) is de opvolger "Gorilla" een verademing. 9 prachtige eigen liedjes van JT plus een cover "How Sweet It Is" (Holland-Dozier-Holland) en de traditional "Wandering" hier prachtig, sober uitgevoerd.

een juweeltje met nagenoeg alleen maar song pareltjes, dat in mijn geval sinds het verschijnen in 1975 al een heel leven mee gaat. het luchtige, vrolijke "Mexico" met schitterende zang van Crosby & Nash zet meteen de toon. een kunstje dat zij herhalen op het absolute prijsnummer "Lighthouse".

een zeer consistent album met de ene na de andere prachtmelodie, dat de tand des tijds heeft doorstaan. ook het lome, jazzy "Gorilla" past goed bij de warme sfeer met verder prachtige ballads als "You Make It Easy", "I Was a Fool to Care" en "Love Songs". wel ervaar ik "How Sweet It Is" inmiddels als het minste nummer. de uitbundige versie op zijn live album uit 1993 spreekt meer aan.

mijn favoriete album van de man met ook nog andere klasse songs, zoals het pittige, bluesy "Angry Blues" met het herkenbare gitaarspel van (wijlen) Lowell George en het ingetogen, ontroerende "Sarah Maria" dat hij schreef voor zijn destijds pasgeboren dochter Sally en na al die jaren nog steeds kippenvel oplevert.

Album werd geproduceerd door Russ Titelman & Lenny Waronker