James Taylor - Hourglass (1997)

Stond deze nog niet in MusicMeter? James Taylor mag natuurlijk niet ontbreken. Dank aan Lebowski! Goede, degelijke muziek: 'vooral Line 'Em Up' en het prachtige 'Gaia'.

Mooie comebackplaat was dit toen dit uitkwam.

Lang geleden beluisterd (ik heb echt te veel platen, ziekelijke collectie is dat). Maar zéér de moeite waard, echt!

Constant hoog niveau haalt Taylor hier, te vergelijken met zijn Sweet Baby James, maar dan moderner.

4 sterren jawel.

****

Prachtig album. Mooie composities en teksten. De stem van James maakt het natuurlijk helemaal af. Ook de overige muzikanten op dit album mogen er zijn.

James Taylors comeback vind ik toch niet zo heel erg sterk. Het kabbelt allemaal maar voor, geen greintje spanning. De plaat duurt bovendien ook nog wat te lang.

De come back cd van James mag dan wel wat lang door volgens jou, Stijn, maar muzikaal en zit het allemaal erg goed in elkaar. Taylor moet je nou eenmaal niet gaan beluisteren om spanning of sensationele dingen te horen. Hij brengt met zijn zeer warme, unieke stem en zijn teksten en zeer speciale sfeer in de huiskamer, zaal of whatever.
Ik draai James dan ook altijd als in een speciale gemoedstoestand ben. Het is nou eenmaal geen muziek voor feestjes en party's
Om een indruk te krijgen hoe geboeid James Taylor een publiek kan krijgen en aan zijn lippen kan krijgen, raad ik je aan One Man Band eens te bekijken (de bij de cd behorende dvd).
Ik kan me ook wel een beetje voorstellen dat je wat ouder moet zijn, o, deze cd op zijn merites te kunnen beoordelen en/of waarderen. En dat is niet als een verwijt bedoeld.

Het is voor mij wat James Taylor betreft ook geen unicum dat ik soms wat spanning mis. Ook bij vroegere albums heb ik dat wel eens geschreven. Toch heb ik de man best hoog zitten, ik skip alleen wel eens een nummertje. Zijn debuut t/m One Man Dog vind ik over het algemeen erg sterke albums.

One Man Band krijgt inderdaad positieve reacties, en ik was ook erg onder de indruk van Taylor's bijdrage aan Claptons Crossroads Festival, dus ik ga One Man Band zeker eens beluisteren.

Fijn om te horen, Stijn. Je zult er absoluut geen spijt van hebben, maar kijk dan in ieder geval de dvd. Wat een heerlijke warme sfeer in dat kleine theater in zijn woonplaats!!!

Als de cd bevalt is het eerste dat ik doe de dvd opzoeken.

OK Stijn, maar wat ik wil zeggen is dat de dvd langer duurt en de cd de sfeer niet weergeeft hoe een troubadoer mijn zijn publiek omgaat. Daar zit nou juist de kracht. GRTZ

Wat jammer dat Up Er Mei en Up From Your Life erop staan. Draken van nummers die nog achter elkaar staan ook. Jammer, want de eerste zeven nummers zijn fantastisch en vanaf Yellow and Rose herpakt James zich weer.
Nadeel van het CD-tijdperk is dat artiesten menen dat ze de luisteraar veel muziek moeten voorschotelen. Maar dat hoeft helemaal niet, Sweet Baby James is maar net iets meer dan een half uurtje en dat is zat. Liever zeg ik aan het eind van een cd "Hm, dat smaakt naar meer", dan dat ik me halverwege ga zitten vervelen.
Genoeg gemopperd: Hourglass was een uitstekende prestatie van James, en helaas ook de laatste waar ik echt van onder de indruk was.

na een stilte van 6 jaar verscheen "Hourglass" de opvolger van het matige "New Moon Shine". zeg maar gerust een "return to form" met veel bovengemiddeld goede liedjes. een album waar hij in de States een Grammy mee in de wacht sleepte.

10 originals van James Taylor plus "Boatman" van zijn broer Livingston Taylor en Maggie Taylor en een cover "Walking My Baby Back Home" (Fred Ahlert/Roy Turk) een American classic stammend uit 1930.

prijsnummers zijn wat mij betreft het mid-tempo "Line 'Em Up" en de pracht ballad "Gaia" met Branford Marsalis op sax.

verder fraaie mid-tempo liedjes als "Little More Time with You" met Stevie Wonder op harmonica, het deels in het Frans gezongen "Ananas", "Jump Up Behind Me" waarop Sting te horen valt met prachtige klanken van Michael Brecker op Ewi (electronic wind instrument), "Yellow and Rose" met een backing vocal van Shawn Colvin en het sterke "Boatman".

"Enough to Be on Your Way" met Yo-Yo Ma op cello en fraai vioolspel van Mark O'Connor, "Another Day" en "Up Er Mei" met een backing vocal van Jill Dell' Abate zijn ballads die lekker weg luisteren. ervaar alleen "Up from Your Life" als een dissonant op dit consistente album, dat fraai wordt afgesloten met de jazzy ballad "Walking My Baby Back Home".

de hidden track "Hangnail" sluit prima aan bij de fijne flow van "Hourglass", waar o.a. Dan Dugmore op pedal steel gitaar op meerdere nummers een fraaie bijdrage aan levert.

Album werd geproduceerd door Frank Filipetti & James Taylor

Ietsje minder dan de opvolger October Road deze Hourglass, maar nog steeds erg fraai. Er hangt wel een typisch jaren 90 sound over dit album, vooral de synths klinken hier en daar wel wat gedateerd. Er wordt wel prima gemusiceerd en hoewel we James Taylor nooit kunnen betrappen op wat spanning of pit, klinkt het toch altijd mooi en verzorgd. Op vinyl daarnaast nog eens extra mooi door de ontzettend goede persing van Analog Spark. Je hoort namelijk werkelijk elk koortje, en alle nuances in de percussie en het snarenspel.

Prijs nummer is natuurlijk Gaia. Andere favorieten zijn Little More Time with You, Ananas en Up Er Mei.