Maarten Peters - A Scary Tale (1991)

Zeker zo mooi als White Horses, vooral de titeltrack, Young Soldier en Magic Moments zijn meer dan de moeite waard.

Ah fijn om te constateren dat ik niet de enige ben die het talent van Maarten Peters heeft ontdekt. Jammer dat hij niet meer albums na A Scary Tale heeft gemaakt.

Ja, absoluut. Maar hier was in de jaren 90 waarschijnlijk niet genoeg publiek meer voor om van te bestaan. Dit is kwaliteitsluisterpop oldschool waar je gewoon van moet houden en voor gaan zitten. Ik heb de man erg hoog zitten en hoop van harte dat hij van Margriet nog eens een album op mag nemen.

Zo af en toe mag ik deze cd graag draaien. Kwaliteitsluisterpop dekt de lading wel, Bluebird.

One Day I'll Come To You is ook een lekker nummer, naast het al genoemde Magic Moments en het titelnummer

Kwaliteitsvol van de bovenste plank die nooit de verdiende waardering heeft gekregen, zo jammer: dit album is een pareltje wat meer gaat glanzen na iedere luisterbeurt. Zo jammer dat het stil is rond Maarten, hij heeft zoveel talent.
Het titelnummer doet me denken aan factory man, wat betreft twist in de tekst, briljant!

Ik kwam deze CD onlangs in bijna-nieuwstaat voor 5 eurootjes tegen bij Variaworld. Blij mee, want deze had ik nog niet in de kast staan, terwijl hij vrijwel net zo goed als het door mij bewierookte voorgaande album White horses in the snow.

Ik tikte onlangs een verhaaltje bij een album van de Schotse band Love and Money en constateerde daarbij dat die groep zelfs in haar thuisland nauwelijks de hitlijsten wist te halen, ondanks de vaak prachtige nummers. De reeks 'hit'-noteringen van die band - de hoogste kwam tot nummer 45 in de Britse charts - laat zich in ons land vergelijken met noteringen in de tipparade.
Maarten Peters (al dan niet met zijn begeleidingsband The Dream) zou je dan zo'n beetje het Nederlandse equivalent daarvan kunnen noemen. Niet dat ze muzikaal veel gemeen hebben met Love and money - hooguit de perfecte productie, die sommigen misschien aan de veilige kant zullen vinden - maar qua gebrek aan succes lijken ze wel op elkaar.

Peters had kleine hitjes met nummers als White horses in the snow, Away en Factory man. Maar ondanks het redelijk commerciële gehalte van zijn albums heeft-ie nooit groot succes mogen smaken, terwijl dat op basis van dit album zonder meer verdiend zou zijn geweest. Zoals gezegd, ik vind deze oneveer net zo goed als zijn voorganger White horses in the snow. Mooie popmuziek met licht symfonische trekjes hier en daar. Vooral de twee 'epics' aan het eind van iedere plaatkant zijn prachtig opgebouwd, voorzien van mooie arrangementen en een dito productie. Ook het gitaarwerk is perfect in balans.

'Oldschool kwaliteitspop', zoals Bluebird het hierboven passend omschrijft. Jammer dat daar destijds niet voldoende belangstelling voor bestond - en tegenwoordig al helemaal niet meer, ben ik bang. Nou ja, dan moeten die paar liefhebbers dit pareltje maar koesteren...

Ik zie trouwens dat er op Spotify een expanded edition staat met twee extra tracks: de single-edit van Fighting for our queen en het nummer Merlin, dat de B-kant was van de eveneens geflopte single Playing the blues. Voor mij persoonlijk hoeft het niet meer van een fysieke reissue te komen, ik ben tevreden met mijn CD uit 1991, maar het zou voor een wat bredere en hedendaase erkenning van deze gitarist-songwriter wel aardig zijn.