Steve Earle and The Dukes - The Hard Way (1990)

Belachelijk dat dit perfecte album zo ondergewaardeerd is. Op dit album begint Earle al af te reageren zoals hij dat later nog vele malen zou doen. Elk nummer is geweldig, maar mijn favoriet is 'Justice In Ontario' - misschien wel mijn favoriete Steve Earle song. Andere hoogtepunten (onder vele andere): 'West Nashville Boogie', 'Billy Austin', 'the Other Kind', 'This Highway's Mine', 'Hopeless Romantics', 'Esmeralda's Hollywood' en 'Promise You Anything'. Vooral nummers 1 t/m 7 dus. 5/5

OK, hier was ik dus véél te positief over in 2006. Het is een goed album, maar na die eerste zeven nummers waar ik het toen ook al over had, zakt de plaat in. Niet Earle's beste werk, maar vooral voor een lange autorit bijzonder geschikt.

Inderdaad een erg goed album van Steve, maar hij heeft eigenlijk nooit een slecht album afgeleverd. De eerste keer dat ik Regular Guy hoorde viel ik bijna van mijn stoel. Ik kende dit nummer namelijk alleen in de versie van Rowwen Heze: Henk is enne lollige vent. Zeer verrassend

Esmeralda's Hollywood, Billy Austin en Close Your Eyes zijn de absolute hoogtepunten van dit album en kunnen concurreren met het beste werk van Steve Earle!

The Hard Way staat – als je het mij vraagt ten onrechte – in de schaduw van de platen die Steve Earle hierna heeft uitgebracht zoals Train a Comin’, I Feel Alright en El Corazon. Ook is het niet zo bekend als zijn eerste albums, terwijl dit album juist zeker net zo sterk is als Guitar Town of Exit 0.

Steve Earle weet met ieder album weer iets nieuws te brengen en dat doet hij ook met The Hard Way. Het nummer Regular Guy zal bij menigeen bekend zijn als Henk is Enne Lollige Vent van Rowwen Heze, maar dit is dus de originele versie. Een vrolijke noot op een verder erg gevarieerd album, waarop ik de ingetogen songs als Billy Austin en Hopeless Romantics het meest kan waarderen. Ook de epische titelsong en het stevig rockende Justice in Ontario – een waargebeurd tragisch verhaal over het onrecht dat de familie Donnelly is aangedaan – zijn hoogtepunten op dit album.

Na deze plaat kwam er nog een live-album met The Dukes, maar daarna verdween Earle enkele jaren van het podium. Hij kwam in 1995 sterk terug met Train a Comin’, maar ik vind deze The Hard Way minstens gelijkwaardig: 4*.

Rowwen Hèze leende "Regular Guy" voor hun "Henk is Enne Lollige Vent" (op "Boem").

Misschien eerst bovenstaande berichten lezen. Dit is een vrij overbodige mededeling.

na vele jaren dit vierde album van Steve Earle meermalen beluisterd. nooit een favoriet geweest en zal het ook niet worden.

waar zijn debuut "Guitar Town" fris en sprankelend klonk en de "blikkerige" drums niet teveel stoorden, krijgt deze drumsound samen met de synths en de volle productie teveel de overhand. de muziek klinkt hierdoor iets te dichtgetimmerd en lijkt niet te "ademen". het doet mij eigenlijk verlangen naar een "unplugged" versie van dit album, want er is weinig mis met de kwaliteit van de songs.

favoriete tracks "The Other Kind", "Promise You Anything" (met harmoniezang van zijn zus Stacey Earle Mims), "Billy Austin", "Justice In Ontario" en de meezingers "When the People Find Out" met The Christ Missionary Baptist Church Choir uit Memphis, Tennessee en "Regular Guy" met koor van "a bunch of white people".

zoals gezegd staat de productie van dit album mij tegen, maar vanwege de kwaliteit van de songs toch 4 sterren voor dit "mindere" album.

5 jaar later volgde zijn gouden trits te beginnen met "Train a Comin" (1995) gevolgd door "I Feel Alright" (1996) en "El Corazon" (1997). n.m.m. de topjaren van de begenadigde songwriter Steve Earle.

Album werd geproduceerd door Steve Earle & Joe Hardy
Recorded at Sound Emporium, Nashville, Tennessee & Ardent Recording, Memphis, Tennessee

All songs written by Steve Earle, except track 2) co-written Maria McKee & Patrick Suggs & track 3 co-written Maria McKee

zijn band The Dukes bestond ten tijde van dit album uit:

Bucky Baxter: Mulllins pedal steel guitar
Ken Moore: organ, synthesizer
Zip Gibson: electric guitars, vocals
Kelly Looney: bass, vocals
Craig Wright: drums